Η Εβδομάδα που πέρασε – Η Εβδομάδα που έρχεται

Επενδυτικός οικιστικός οργασμός στη χώρα μας, με έναν τομέα της οικονομίας που πριν μια δεκαετία, είχε σταματήσει να κατασκευάζει νέα κτίρια. Ταυτόχρονα, όμως, οι τιμές ακινήτων βρίσκονται σε πολύ υψηλά επίπεδα σε σχέση με τις οικονομικές δυνατότητες του μέσου Έλληνα και το ερώτημα που βρίσκεται στα χείλη όλων είναι, τελικά αυτά τα πανάκριβα ακίνητα που οικοδομούνται στην Αθηναϊκή Ριβιέρα, στα τουριστικά νησιά, στη Θεσσαλονίκη και στη Χαλκιδική και όπου αλλού στη χώρα, ποιους αφορούν; Από τα θέματα που συζητήθηκαν την Εβδομάδα που πέρασε και η απόφαση της Πολιτείας να προωθήσει την αύξηση του φόρου μεταβίβασης ακινήτων από 3% σε 15% για την αγορά κατοικιών από συγκεκριμένες κατηγορίες φυσικών προσώπων (φορολογικών κατοίκων τρίτων χωρών), που αποτελεί μία από τις σημαντικότερες νέες παρεμβάσεις στην αγορά ακινήτων. Η κυβερνητική αιτιολόγηση είναι σαφής. Η αυξημένη εξωτερική ζήτηση κατοικιών (ελέω χαμηλής φορολογίας) εκτιμάται ότι συμβάλλει στην άνοδο των τιμών και περιορίζει την πρόσβαση των μόνιμων κατοίκων στη στέγη.

Η ισχύουσα νομοθεσία προβλέπει σήμερα Φ.Μ.Α. 3% επί της φορολογητέας αξίας, με πρόσθετη εισφορά 3% επί του κύριου φόρου υπέρ δήμων και κοινοτήτων, με αποτέλεσμα πραγματική επιβάρυνση 3,09%. Η προωθούμενη ρύθμιση θα ανεβάσει τον κύριο συντελεστή στο 15%, δηλαδή σε πραγματικό βάρος 15,45%.

Η μεταβολή είναι ασφαλώς σημαντική. Σε φορολογητέα αξία 250.000 ευρώ, ο κύριος Φ.Μ.Α. από 7.500 ευρώ θα ανέλθει σε 37.500 ευρώ. Σε αξία 500.000 ευρώ, από 15.000 ευρώ θα φθάσει στις 75.000 ευρώ, ενώ σε αξία 800.000 ευρώ η διαφορά είναι ακόμη μεγαλύτερη: από 24.000 ευρώ σε 120.000 ευρώ.

Δεν πρόκειται, επομένως, για οριακή φορολογική μεταβολή, αλλά για ουσιαστική αύξηση του κόστους εισόδου στην ελληνική αγορά κατοικίας.

Εδώ, όμως, βρίσκεται και το πρώτο κρίσιμο οικονομικό ερώτημα. Θα περιορίσει η αύξηση του φόρου τη ζήτηση χωρίς να επηρεάσει δυσανάλογα την ελκυστικότητα της Ελλάδας ως επενδυτικού προορισμού; Η απάντηση δεν είναι αυτονόητη, ειδικά αν μιλάμε για ακίνητα σημαντικά μεγάλης αγοραστικής αξίας.

Η ελληνική αγορά ακινήτων δεν αποτελεί μία ενιαία αγορά. Άλλες είναι οι συνθήκες στην Αθήνα και στην Αθηναϊκή Ριβιέρα, άλλες στη Θεσσαλονίκη, άλλες στα μεγάλα τουριστικά νησιά και άλλες στις περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας. Επομένως, η επίδραση της εξωτερικής ζήτησης και συνακόλουθα η επίδραση ενός αυξημένου Φ.Μ.Α. δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί ομοιόμορφη.

Παράλληλα, η φορολογική παρέμβαση πρέπει να εξεταστεί μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της πολιτικής προσέλκυσης διεθνών κεφαλαίων που εφαρμόζει η χώρα. Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργήσει σειρά κινήτρων για την προσέλκυση φορολογικών κατοίκων και επενδυτών υψηλού οικονομικού προφίλ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το άρθρο 5Α του Κ.Φ.Ε. και η Α.Α.Δ.Ε. εξακολουθεί να εφαρμόζει το ειδικό καθεστώς εναλλακτικής φορολόγησης για φυσικά πρόσωπα που μεταφέρουν τη φορολογική τους κατοικία στην Ελλάδα και πραγματοποιούν επενδύσεις τουλάχιστον 500.000 ευρώ.

Την ίδια στιγμή, το πρόγραμμα Golden Visa έχει ήδη μεταβληθεί σημαντικά. Με το άρθρο 64 του Ν. 5100/2024 (Άδεια διαμονής που συνδέεται με επενδύσεις σε ακίνητη περιουσία), το ελάχιστο ύψος επένδυσης για τις περιοχές της Αττικής, την Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης, τη Μύκονο, τη Σαντορίνη και τα νησιά με πληθυσμό άνω των 3.100 κατοίκων ανέρχεται πλέον σε 800.000 ευρώ, ενώ στις λοιπές περιοχές ανέρχεται σε 400.000 ευρώ, με ειδικές εξαιρέσεις, μεταξύ άλλων, για επενδύσεις που οδηγούν σε μετατροπή ακινήτων σε κατοικία.

Έχουμε, συνεπώς, μία ενδιαφέρουσα αντίφαση στην ασκούμενη πολιτική. Από τη μία πλευρά η χώρα αυξάνει σημαντικά το κόστος εισόδου στην αγορά κατοικίας για ορισμένους αγοραστές τρίτων χωρών και, από την άλλη, εξακολουθεί να επιδιώκει την προσέλκυση διεθνών κεφαλαίων και φορολογικών κατοίκων υψηλής οικονομικής επιφάνειας.

Η αντίφαση αυτή, όμως, μπορεί να γίνει κατανοητή εάν διαχωρίσουμε την επένδυση που ανταγωνίζεται το υφιστάμενο στεγαστικό απόθεμα από την επένδυση που δημιουργεί νέο απόθεμα. Εδώ βρίσκεται ίσως το ουσιαστικότερο σημείο της νέας πολιτικής.

Η αγορά μιας ήδη υφιστάμενης κατοικίας από έναν αλλοδαπό επενδυτή μεταβάλλει κυρίως τη ζήτηση. Αντίθετα, η μετατροπή ενός παλαιού επαγγελματικού κτιρίου σε κατοικίες, η αξιοποίηση ενός εγκαταλελειμμένου ακινήτου ή η κατασκευή νέων κατοικιών αυξάνει την προσφορά. Η ειδική κατηγορία των 250.000 ευρώ στη Golden Visa για συγκεκριμένες επενδύσεις μετατροπής ακινήτων σε κατοικίες (αλλαγή χρήσης) είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα κατεύθυνσης του κεφαλαίου προς παραγωγή νέου οικιστικού αποθέματος. Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει και τη βάση μιας περισσότερο στοχευμένης φορολογικής πολιτικής.

Δεν χρειάζεται κατ’ ανάγκη να επιλέξουμε μεταξύ ξένων επενδύσεων και στεγαστικής προστασίας. Χρειάζεται να επιλέξουμε ποιες επενδύσεις θέλουμε να ενθαρρύνουμε.

Η αύξηση του Φ.Μ.Α. μπορεί να λειτουργήσει ως αντικίνητρο για ένα τμήμα της εξωτερικής ζήτησης. Δεν δημιουργεί, όμως, ούτε μία νέα κατοικία. Δεν αυξάνει την οικοδομική δραστηριότητα, δεν μετατρέπει από μόνος του κλειστά κτίρια σε κατοικίες και δεν αντιμετωπίζει τις πολεοδομικές ή κατασκευαστικές δυσχέρειες που περιορίζουν την προσφορά. Γι’ αυτό η στεγαστική πολιτική δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά στη φορολογική επιβάρυνση της ζήτησης. Χρειάζεται παράλληλη πολιτική αύξησης της προσφοράς.

Στο σημείο αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία και η πρόσφατη παράταση της αναστολής εφαρμογής του Φ.Π.Α. στα ακίνητα έως το τέλος του 2030. Η επιλογή αυτή διατηρεί, για τα ακίνητα που υπάγονται στο καθεστώς αναστολής, την εφαρμογή Φ.Μ.Α. αντί Φ.Π.Α. και επομένως λειτουργεί διαφορετικά από την αύξηση του Φ.Μ.Α. για συγκεκριμένους αγοραστές τρίτων χωρών. Η διάκριση μεταξύ των δύο φόρων είναι απολύτως αναγκαία. Άλλο είναι ο φόρος που συνδέεται με το είδος της συναλλαγής και άλλο η πρόσθετη φορολογική επιβάρυνση, που προτείνεται για συγκεκριμένη κατηγορία αγοραστή.

Η Ελλάδα, επομένως, φαίνεται να επιχειρεί μία λεπτή ισορροπία. Θέλει να περιορίσει πιέσεις στην αγορά κατοικίας, χωρίς να εγκαταλείψει την προσπάθεια προσέλκυσης διεθνών κεφαλαίων, επιχειρηματιών, στελεχών και υψηλού οικονομικού προφίλ φορολογικών κατοίκων. Το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι, συνεπώς, λιγότερες ξένες επενδύσεις. Είναι καλύτερα στοχευμένες ξένες επενδύσεις.

Και εδώ ίσως βρίσκεται η μεγάλη πρόκληση της επόμενης περιόδου. Η Ελλάδα διαθέτει πλέον ισχυρότερο διεθνές επενδυτικό αποτύπωμα, αναβαθμισμένη πιστοληπτική θέση, σημαντικές υποδομές και μία αγορά κατοικίας που εξακολουθεί να προσελκύει διεθνές ενδιαφέρον. Η γεωγραφική θέση, το κλίμα, η ποιότητα ζωής και η δυνατότητα συνδυασμού κατοικίας, επιχειρηματικής δραστηριότητας και φορολογικής εγκατάστασης αποτελούν παράγοντες που δεν αποτιμώνται μόνο με τον συντελεστή ενός φόρου.

Η Πολιτεία οφείλει, επομένως, να παρακολουθήσει με πραγματικά δεδομένα την επίδραση του νέου μέτρου σε τέσσερις τουλάχιστον δείκτες. Ζητούμενες τιμές κατοικιών, αριθμό και αξία συναλλαγών, εισροές ξένων κεφαλαίων και φορολογικά έσοδα. Διότι υψηλότερος φορολογικός συντελεστής δεν σημαίνει αυτομάτως υψηλότερα δημόσια έσοδα. Εάν μειωθεί σημαντικά η φορολογική βάση, το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να είναι διαφορετικό από το αναμενόμενο.

Τελικά, η συζήτηση για τον Φ.Μ.Α. 15% είναι πολύ ευρύτερη από έναν ακόμη φορολογικό συντελεστή. Αφορά το μοντέλο ανάπτυξης της ελληνικής κτηματαγοράς. Η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να προστατεύσει την πρόσβαση στη στέγη των μόνιμων κατοίκων. Έχει, όμως, ταυτόχρονα λόγο να παραμείνει ελκυστική για τα διεθνή κεφάλαια που επιλέγουν τη χώρα ως τόπο επένδυσης και ζωής. Το ζητούμενο είναι να μετακινηθούμε από τη λογική της απλής αγοράς υφιστάμενων κατοικιών στη λογική της παραγωγής νέου οικιστικού αποθέματος.

Με άλλα λόγια, η επιτυχία της νέας φορολογικής πολιτικής δεν θα κριθεί μόνο από το εάν θα μειωθούν οι αγορές κατοικιών από τρίτες χώρες. Θα κριθεί κυρίως από το εάν η χώρα θα μπορέσει να δημιουργήσει ένα πλαίσιο στο οποίο το διεθνές κεφάλαιο θα εξακολουθεί να έρχεται στην Ελλάδα, αλλά θα κατευθύνεται περισσότερο προς νέα παραγωγή, ανακατασκευή, αλλαγές χρήσης και δημιουργία πραγματικής προστιθέμενης αξίας.

Από την ειδησεογραφία της Εβδομάδας που πέρασε «Σε πλήρη λειτουργία η ΕΑΕ 2026 – Κανονικά η υποβολή αιτήσεων». Η Ενιαία Αίτηση Ενίσχυσης 2026 είναι πλήρως λειτουργική και η διαδικασία υποβολής των αιτήσεων εξελίσσεται κανονικά. Αυτό επιβεβαιώθηκε κατά τη συνάντηση του Διοικητή της ΑΑΔΕ, Γιώργου Πιτσιλή, με τον Πρόεδρο της ΕΘΕΑΣ, Παύλο Σατολιά, τον Προέδρο του ΓΕΩΤΕΕ, Μενέλαο Γαρδικιώτη και τα μέλη του ΔΣ του ΓΕΩΤΕΕ Κουρεμπέ Θεοφάνη και Γιοβαννόπουλο Ρήγα, στο πλαίσιο της συνεχούς συνεργασίας των τριών φορέων για την ομαλή ολοκλήρωση της διαδικασίας.

Κατά τη συζήτηση διαπιστώθηκε ότι μετά την οριοθέτηση και τον καθορισμό πλαισίου συνυπευθυνότητας των φορέων υποβολής αιτήσεων, τον καθορισμό των κανόνων επικάλυψης κτηματολογίου με το Σύστημα Αναγνώρισης Αγροτεμαχίων (LPIS) και των πρόσφατων τεχνικών παρεμβάσεων, δεν υφίσταται σήμερα συστημικό ή τεχνικό ζήτημα που εμποδίζει την υποβολή της ΕΑΕ 2026.

Συνεχής συνεργασία ΑΑΔΕ, ΓΕΩΤΕΕ και ΕΘΕΑΣ για την άμεση αντιμετώπιση επιμέρους ζητημάτων

Τα επιμέρους ζητήματα που εντοπίζονται κατά τη χρήση της εφαρμογής καταγράφονται και αντιμετωπίζονται σε καθημερινή βάση, με συνεχή επικοινωνία της ΑΑΔΕ με το ΓΕΩΤΕΕ και την ΕΘΕΑΣ. Παράλληλα, εξετάζονται πρόσθετες βελτιώσεις που θα διευκολύνουν ακόμη περισσότερο τους παραγωγούς και τους εξουσιοδοτημένους φορείς για την υποβοήθηση υποβολής αιτήσεων.

ΓΕΩΤΕΕ και ΕΘΕΑΣ επισήμαναν ότι υπάρχουν ζητήματα που αναδεικνύονται μέσα από την αίτηση, τα οποία δεν αφορούν στη λειτουργικότητά της εφαρμογής, αλλά στο νομοθετικό ή κανονιστικό πλαίσιο. Για τα ζητήματα αυτά δήλωσαν ότι θα προσέλθουν με προτάσεις επίλυσης που διευκολύνουν την διαδικασία υποβολής των αιτήσεων με ασφάλεια για την καταβολή των ενισχύσεων.

Οι τρεις φορείς συνεχίζουν τη στενή συνεργασία τους, ώστε να διασφαλιστούν οι προϋποθέσεις ομαλής εξέλιξης της υποβολής των αιτήσεων καθώς και των ελέγχων και των πληρωμών.

«Σε πλήρη λειτουργία ο νέος εξωδικαστικός μηχανισμός για την προστασία της κύριας κατοικίας». Από την 21 Σεπτεμβρίου 2026 τέθηκε σε ισχύ το νέο, ενισχυμένο πλαίσιο για την προστασία της κύριας κατοικίας μέσω του Εξωδικαστικού Μηχανισμού Ρύθμισης Οφειλών. Η νέα ρύθμιση απαντά στο διαχρονικό αίτημα των πολιτών για ένα ενισχυμένο πλέγμα προστασίας της πρώτης κατοικίας, εισάγοντας παράλληλα μεγαλύτερη ευελιξία για εκατοντάδες χιλιάδες οφειλέτες.

Πιο συγκεκριμένα, οι δανειολήπτες έχουν πλέον τη δυνατότητα, κατά την υποβολή της αίτησής τους στην ηλεκτρονική πλατφόρμα του εξωδικαστικού μηχανισμού, να αιτούνται ρύθμιση των οφειλών τους με προστασία της κύριας κατοικίας τους διαχωρίζοντας αυτήν από την υπόλοιπη ακίνητη περιουσία τους. Με τη νέα, ταχεία διαδικασία ρύθμισης, εξασφαλίζουν μεγαλύτερη διαγραφή οφειλών και χαμηλότερες μηνιαίες δόσεις, καθώς για τον υπολογισμό της ρύθμισης λαμβάνεται υπόψη μόνο η αξία της κύριας κατοικίας. Ως αντιστάθμισμα, ο οφειλέτης συναινεί στην εκούσια ρευστοποίηση των λοιπών περιουσιακών του στοιχείων (μέσω μιας απλοποιημένης διαδικασίας πλειστηριασμού).

Για την κατηγορία των ευάλωτων και επιλέξιμων οφειλετών, μάλιστα, οι πιστωτές υποχρεούνται να υποβάλουν την συγκεκριμένη εναλλακτική πρόταση ρύθμισης, δηλαδή αυτή που περιλαμβάνει τη διάσωση της κύριας κατοικίας και τη ρευστοποίηση των λοιπών ακινήτων. Σε κάθε περίπτωση, ο οφειλέτης δύναται να αποδεχθεί ή να απορρίψει την αντιπρόταση αυτή. Εάν δεν την αποδεχτεί, θα λάβει την πρόταση του εξωδικαστικού όπως ισχύει, χωρίς εκποίηση των λοιπών ακινήτων.

Με την οριστική υπογραφή της σύμβασης αναδιάρθρωσης, απαγορεύεται ρητά κάθε πράξη αναγκαστικής εκτέλεσης, πλειστηριασμού ή λήψης ασφαλιστικών μέτρων στην κύρια κατοικία του οφειλέτη, υπό τον όρο τήρησης της ρύθμισης. Επιπλέον, η ίδια η σύμβαση αποκτά ισχύ εκτελεστού τίτλου, διασφαλίζοντας μια σύντομη, ξεκάθαρη και απόλυτα συναινετική διαδικασία για όλα τα μέρη.

Με τη νέα ρύθμιση, διασφαλίζεται πλέον μόνιμα και αποτελεσματικά η προστασία της κύριας κατοικίας των πολιτών. Σε μια περίοδο που οι οικονομικές προκλήσεις απαιτούν άμεσες και δίκαιες λύσεις, το νέο πλαίσιο συνδυάζει την κοινωνική ευαισθησία με τη ρεαλιστική διευθέτηση των οφειλών. Δίνεται έτσι μια σταθερή, δεύτερη ευκαιρία σε εκατοντάδες χιλιάδες δανειολήπτες να ρυθμίσουν βιώσιμα τα χρέη τους, χωρίς τον φόβο να χάσουν το σπίτι τους.

«Σε λειτουργία η αναβαθμισμένη ψηφιακή πλατφόρμα ΟpenGov.gr». Σε λειτουργία τέθηκε η αναβαθμισμένη ψηφιακή πλατφόρμα OpenGov.gr, η κεντρική πύλη δημόσιας διαβούλευσης, μέσω της οποίας οι πολίτες έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν ενεργά στη δημόσια διαβούλευση νέων νομοσχεδίων και κυβερνητικών πρωτοβουλιών.

Η αναβάθμιση της πλατφόρμας OpenGov.gr υλοποιήθηκε από τη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων και Ψηφιακής Διακυβέρνησης και το Εθνικό Δίκτυο Υποδομών Τεχνολογίας και Έρευνας του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Τεχνητής Νοημοσύνης, καθώς και από τη Γενική Γραμματεία Νομικών και Κοινοβουλευτικών Θεμάτων της Προεδρίας της Κυβέρνησης, στο πλαίσιο του έργου «Ανοικτά Δεδομένα και Ενίσχυση της Συμμετοχικότητας».

Η νέα πλατφόρμα προσφέρει στους πολίτες ένα σύγχρονο, φιλικό και περισσότερο προσωποποιημένο περιβάλλον, ενώ παράλληλα ενισχύει τις δυνατότητες των δημόσιων φορέων να διαχειρίζονται και να αξιοποιούν αποτελεσματικότερα τα σχόλια των διαβουλεύσεων.

«Διεξαγωγή Γενικών Συνελεύσεων: Η διάταξη για την παράταση». Με το άρθρο 40 του νέου νομοσχεδίου του Υπουργείου Ανάπτυξης, που κατατέθηκε στη Βουλή, ορίζεται η παράταση προθεσμιών διεξαγωγής γενικών συνελεύσεων κεφαλαιουχικών εταιρειών και συγκεκριμένα στο άρθρο 18 του ν. 5055/2023, περί παράτασης προθεσμιών διεξαγωγής γενικών συνελεύσεων κεφαλαιουχικών εταιρειών για τα έτη 2023 και 2024, επέρχονται οι ακόλουθες τροποποιήσεις: α) στον τίτλο, οι λέξεις «για τα έτη 2023 και 2024» αντικαθίστανται από τις λέξεις «για τα έτη 2023, 2024 και 2026», β) η μοναδική υφιστάμενη παράγραφος αριθμείται ως παρ. 1, γ) προστίθεται παρ. 2 και το άρθρο 18 διαμορφώνεται ως εξής:

«Άρθρο 18

Παράταση προθεσμιών διεξαγωγής γενικών συνελεύσεων κεφαλαιουχικών εταιρειών για τα έτη 2023, 2024 και 2026

1. Για τα έτη 2023 και 2024 η προθεσμία διεξαγωγής της γενικής συνέλευσης της παρ. 1 του άρθρου 119 του ν. 4548/2018 (Α΄ 104), της παρ. 2 του άρθρου 69 του ν. 4072/2012 (Α΄ 86) και της παρ. 2 του άρθρου 10 του ν. 3190/1955 (Α΄ 91) παρατείνεται κατά πενήντα (50) ημερολογιακές ημέρες. Προθεσμίες που συνδέονται με την υποβολή πρακτικών συνελεύσεων των μετόχων ή εταίρων και εγκεκριμένων οικονομικών καταστάσεων στο Γενικό Εμπορικό Μητρώο παρατείνονται αναλόγως.

2. Για το έτος 2026, οι προθεσμίες του πρώτου εδαφίου της παρ. 1 παρατείνονται κατά τριάντα (30) ημερολογιακές ημέρες, εφαρμοζόμενου του δευτέρου εδαφίου της παρ. 1.».

«Διευκρινίσεις για τη Δήλωση Έναρξης Χρήσης των εφαρμογών timologio/myDATAapp». Με αφορμή την έναρξη της υποχρεωτικής ηλεκτρονικής τιμολόγησης και την εφαρμογή των σχετικών διατάξεων, η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων παρέχει διευκρινίσεις σχετικά με την υποχρέωση υποβολής της «Δήλωσης Έναρξης Ηλεκτρονικής Έκδοσης Στοιχείων» σε περίπτωση χρήσης των δωρεάν εφαρμογών timologio και myDATAapp.

Συγκεκριμένα, με το ισχύον κανονιστικό πλαίσιο (Α.1128/2025, Β΄ 4937 και Α.1129/2025, Β΄ 4938), η συγκεκριμένη δήλωση απαιτείται στις ακόλουθες περιπτώσεις:

α) Για την παροχή κινήτρων λόγω πρόωρης εφαρμογής της ηλεκτρονικής τιμολόγησης (άρθρ. 71Θ, παρ. 1 ΚΦΕ), κατά το διάστημα που αυτά ίσχυαν.

β) Για τη δυνατότητα σταδιακής συμμόρφωσης των υπόχρεων οντοτήτων, με παράλληλη χρήση των υφιστάμενων τρόπων έκδοσης παραστατικών.

Τι ισχύει από 1/10/2026

Η υποβολή της δήλωσης, η οποία δύναται να λάβει χώρα έως 12/10/2026 απαιτείται πλέον αποκλειστικά από επιχειρήσεις με ακαθάριστα έσοδα έως 1.000.000 ευρώ, με βάση το φορολογικό έτος 2023, οι οποίες επιθυμούν να κάνουν χρήση της περιόδου προσαρμογής, από 1/10/2026 έως 31/12/2026, και να συνεχίσουν παράλληλα να εκδίδουν τα τιμολόγιά τους και με τους υφιστάμενους τρόπους.

Αν, από 1/10/2026, οι επιχειρήσεις εκδίδουν αποκλειστικά τα τιμολόγιά τους μέσω των εφαρμογών timologio ή myDATAapp, δεν απαιτείται η υποβολή «Δήλωσης Έναρξης Ηλεκτρονικής Έκδοσης Στοιχείων».

Σημειώνεται ότι τα ανωτέρω αφορούν την υποβολή δήλωσης σχετικά με τη χρήση των εφαρμογών timologio ή myDATAapp και δεν επηρεάζουν την υποχρέωση υποβολής δήλωσης για τη χρήση Υπηρεσιών Παρόχου Ηλεκτρονικής Τιμολόγησης όπως ορίζεται στην απόφαση του Διοικητή της ΑΑΔΕ (Α.1112/2025, Β’ 4206).

Ταυτόχρονα, η εφαρμογή της υποχρεωτικής ηλεκτρονικής τιμολόγησης δεν επιφέρει καμία αλλαγή στις υποχρεώσεις και τον τρόπο έκδοσης των παραστατικών εσόδων στις συναλλαγές με τελικούς καταναλωτές, δηλαδή στις λιανικές συναλλαγές.

Η δήλωση, στις περιπτώσεις που απαιτείται, υποβάλλεται μέσω της ψηφιακής πύλης myAADE (myaade.gov.gr), στη διαδρομή: Εφαρμογές > Φορολογικές Υπηρεσίες > myDATA > Δήλωση ηλεκτρονικής έκδοσης στοιχείων μέσω Παρόχου, ΙδιοΠαρόχου ή της εφαρμογής timologio.

Για περισσότερες πληροφορίες, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στην Εξυπηρέτηση Φορολογουμένων της ΑΑΔΕ, my1521:

• Τηλεφωνικά: Στο 1521 (χωρίς χρέωση), εργάσιμες ημέρες από 7:00 έως 20:00.
• Ψηφιακά: Στο my1521 (24/7), επιλέγοντας: Θέματα Ελληνικών Λογιστικών Προτύπων & myDATA > Timologio > Έκδοση τιμολογίων μέσω της ψηφιακής εφαρμογής timologio.

«Ψηφιακή κάρτα εργασίας: Ερμηνευτική εγκύκλιος για την επέκταση εφαρμογής της σε νέους κλάδους». Διευκρινιστική εγκύκλιο για την ορθή εφαρμογή της Ψηφιακής Κάρτας Εργασίας στους νέους κλάδους που εντάσσονται στο μέτρο σε δύο φάσεις εξέδωσε ο Γενικός Γραμματέας Εργασιακών Σχέσεων του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Νίκος Μηλαπίδης.

Η Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Νίκη Κεραμέως δήλωσε:

«Η Ψηφιακή Κάρτα Εργασίας αποτελεί ένα σημαντικό εργαλείο, το οποίο διασφαλίζει ότι οι εργαζόμενοι αμείβονται για τον πραγματικό χρόνο εργασίας τους. Η εφαρμογή της συμβάλλει στην καταπολέμηση της υποδηλωμένης και της αδήλωτης εργασίας, ενισχύοντας τα έσοδα του ασφαλιστικού συστήματος, ενώ προστατεύονται οι εργαζόμενοι αλλά και οι υγιείς επιχειρήσεις από τον αθέμιτο ανταγωνισμό. Η αποτελεσματικότητα του μέτρου επιβεβαιώνεται και από τα επίσημα στοιχεία του πληροφοριακού συστήματος «ΕΡΓΑΝΗ» καθώς η χρήση της Ψηφιακής Κάρτας Εργασίας έχει οδηγήσει σε αυξήσεις στις δηλωθείσες υπερωρίες έως και +1200% σε συγκεκριμένους κλάδους, ενώ το 2025 δηλώθηκαν 2,7 εκατομμύρια περισσότερες υπερωρίες σε σχέση με το 2024. Παράλληλα με τις δύο νέες φάσεις επέκτασης της Ψηφιακής Κάρτας Εργασίας καλύπτονται επιπλέον 500.000 εργαζόμενοι περίπου. Συνολικά, οι εργαζόμενοι που προστατεύονται από το μέτρο, μετά και τις νέες επεκτάσεις, εκτιμάται ότι ανέρχονται σε περίπου 2.500.000».

Η πρώτη φάση της νέας επέκτασης της Ψηφιακής Κάρτας Εργασίας τέθηκε σε πιλοτική εφαρμογή στις 2 Ιουνίου 2026 και θα διαρκέσει έως τις 11 Οκτωβρίου ενώ από τις 12 Οκτωβρίου ξεκινάει η πλήρης εφαρμογή στους εργαζόμενους που απασχολούνται σε:

• Δραστηριότητες ανθρώπινης υγείας (νοσοκομεία, θεραπευτικά και διαγνωστικά κέντρα) εξαιρουμένων γιατρών.
• Δραστηριότητες υποστήριξης απασχόλησης
• Τηλεπικοινωνίες
• Επιμέρους κλάδους υπηρεσιών, όπως κομμωτήρια, κέντρα αισθητικής και καθαριστήρια
• Δραστηριότητες παροχής υπηρεσιών σε κτίρια και εξωτερικούς χώρους, κυρίως υπηρεσίες καθαρισμού.

Η δεύτερη φάση της επέκτασης της Ψηφιακής Κάρτας Εργασίας ξεκίνησε στις 29 Ιουνίου 2026, θα εφαρμόζεται πιλοτικά μέχρι τις 15 Νοεμβρίου, ενώ από τις 16 Νοεμβρίου ξεκινάει και εδώ η πλήρης εφαρμογή σε εργαζόμενους που απασχολούνται σε:

• Συμβουλευτικές υπηρεσίες, διαφήμιση και λοιπές δραστηριότητες γραφείου
• Επισκευές
• Αποθήκευση και υποστηρικτικές προς τη μεταφορά δραστηριότητες (Logistics)
• Διαχείριση νερού και λυμάτων
• Τυχερά παίγνια.

Στο διάστημα που μεσολάβησε από την έναρξη της πιλοτικής περιόδου, το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης πραγματοποίησε εκτενή διάλογο με εκπροσώπους εργαζομένων και εργοδοτών των παραπάνω κλάδων με θέμα την εφαρμογή της Ψηφιακής Κάρτας Εργασίας. Τα συμπεράσματα του διαλόγου και οι ιδιαιτερότητες του κάθε κλάδου ελήφθησαν υπόψη για τη διαμόρφωση της νέας διευκρινιστικής εγκυκλίου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1ο επτάμηνο του 2026 έχουν ήδη καταγραφεί περισσότερες από 5,7 εκ. υπερωρίες στους κλάδους ένταξης της ΨΚΕ, με αποτέλεσμα να έχουμε περίπου 1,54 εκ. περισσότερες υπερωρίες σε σχέση με το πρώτο επτάμηνο του 2025 (αύξηση +36,8%).

• Χονδρικό Εμπόριο: αύξηση 212,8% (+594.913 υπερωρίες)
• Διοικητικές και υποστηρικτικές υπηρεσίες στον τουρισμό: αύξηση 172,8% (+47.991 υπερωρίες)
• Εστίαση: +67,2% σε επτάμηνη βάση (+323.049 υπερωρίες)
• Βιομηχανία: +15,4% σε επτάμηνη βάση (+267.916 υπερωρίες)

«Επιθεώρηση Εργασίας: Δυνατότητα εξ αποστάσεως συζήτησης εργατικών διαφορών μέσω τηλεδιάσκεψης». Η Ανεξάρτητη Αρχή Επιθεώρηση Εργασίας θέτει σε εφαρμογή τη δυνατότητα εξ αποστάσεως συζήτησης εργατικών διαφορών μέσω τηλεδιάσκεψης, αξιοποιώντας την υπηρεσία e:Presence.gov.gr. Διευκολύνεται έτσι η διεξαγωγή τους όταν η μετακίνηση εργαζομένων είναι δυσχερής, λόγω απόστασης ή έλλειψης τακτικής συγκοινωνίας από τον τόπο παροχής της εργασίας ή της κατοικίας τους προς το αρμόδιο τοπικό τμήμα της Επιθεώρησης Εργασίας. Ωφελούνται εργαζόμενοι που κατοικούν σε νησιά, σε απομακρυσμένες ορεινές περιοχές, ακόμα και όσοι αντιμετωπίζουν αδυναμία ή κίνδυνο μετακίνησης, όπως σε περίπτωση εγκυμοσύνης ή αναπηρίας.

Πότε μπορεί ο εργαζόμενος να ζητήσει εξ αποστάσεως συζήτηση

Η εξ αποστάσεως συζήτηση πραγματοποιείται κατόπιν σχετικού αιτήματος του εργαζόμενου.

Ειδικότερα, το αίτημα για εξ αποστάσεως συζήτηση εργατικής διαφοράς γίνεται δεκτό όταν:

• Ο εργαζόμενος διαμένει ή εργάζεται εντός του αστικού ιστού της έδρας του αρμόδιου τμήματος της Επιθεώρησης Εργασίας και η απόσταση από αυτό είναι 40 χιλιόμετρα ή μεγαλύτερη, ή δεν υπάρχει τακτική συγκοινωνιακή σύνδεση.
• Ο εργαζόμενος διαμένει ή εργάζεται εκτός του αστικού ιστού της έδρας του αρμόδιου τμήματος της Επιθεώρησης Εργασίας και η απόσταση από αυτό είναι 20 χιλιόμετρα ή μεγαλύτερη, ή δεν υπάρχει τακτική συγκοινωνιακή σύνδεση,
• Ο εργαζόμενος βρίσκεται σε νησί στο οποίο δεν λειτουργεί τμήμα της Επιθεώρησης Εργασίας, οπότε η εξ αποστάσεως διαδικασία εφαρμόζεται αυτομάτως.

Επιπλέον, ακόμη και όταν οι παραπάνω αποστάσεις είναι μικρότερες, ο εργαζόμενος μπορεί να ζητήσει εξ αποστάσεως συζήτηση εφόσον ειδικές συνθήκες καθιστούν αδύνατη ή επικίνδυνη τη μετακίνησή του, όπως σε περίπτωση εγκυμοσύνης ή αναπηρίας. Στην περίπτωση αυτή επισυνάπτεται σχετικό αποδεικτικό και το αίτημα εξετάζεται από τον αρμόδιο επιθεωρητή.

Πώς υποβάλλεται το αίτημα

Η αίτηση για εργατική διαφορά μπορεί να υποβληθεί ηλεκτρονικά, μέσω των ηλεκτρονικών υπηρεσιών της Επιθεώρησης Εργασίας. Για την ηλεκτρονική υποβολή απαιτείται προηγουμένως η δημιουργία λογαριασμού στις ηλεκτρονικές υπηρεσίες της Ανεξάρτητης Αρχής. Εναλλακτικά, η αίτηση μπορεί να κατατεθεί με προσέλευση στο αρμόδιο τμήμα επιθεώρησης εργασιακών σχέσεων του τόπου εργασίας.

Με την υποβολή αιτήματος για εξ αποστάσεως συζήτηση, ο εργαζόμενος δηλώνει ότι διαθέτει τον αναγκαίο εξοπλισμό (υπολογιστή, tablet ή κινητό με κάμερα και μικρόφωνο), καθώς και σύνδεση στο διαδίκτυο, για τη συμμετοχή του.

Οι συμμετέχοντες λαμβάνουν ηλεκτρονικά την ημερομηνία και την ώρα της τηλεδιάσκεψης, καθώς και προσωπικό σύνδεσμο για τη σύνδεσή τους στην πλατφόρμα e:Presence.gov.gr.

Αναλυτικές οδηγίες για τις προϋποθέσεις συμμετοχής, την προετοιμασία και σύνδεση στην τηλεδιάσκεψη, την κατάθεση υπομνήματος, τη συμμετοχή εκπροσώπου ή διερμηνέα, καθώς και την αντιμετώπιση τυχόν τεχνικών προβλημάτων είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα της Επιθεώρησης Εργασίας, στον σύνδεσμο: https://www.hli.gov.gr/ergasiakes-scheseis/ergazomenoi-ergasiakesscheseis/ergatiki-diafora/odigies-gia-ergodotes-kai-ergazomenous-ex-apostaseossyzitisi-ergatikon-diaforon/ .

Από την αρθρογραφία της Εβδομάδας που πέρασε, κ. Γιώργος Παπαδόπουλος, Οικονομολόγος, MSc και «Πάροχος ηλεκτρονικής τιμολόγησης: Η υποχρέωση συνοπτικά». Από τους χρηστικούς πίνακες του αρθρογράφου, σημειώνουμε:

Υπόχρεοι, χρονοδιάγραμμα και σημεία προσοχής

Δείτε το σύνολο του εξαιρετικά στοχευμένου και παρουσιαζόμενου μέσω χρηστικών πινάκων άρθρο, του κ. Γιώργου Παπαδόπουλου, από τον αρχικό σύνδεσμο.

Κα. Χριστίνα Καπουράνη, Δικηγόρος Αθηνών, Εταίρος της δικηγορικής εταιρείας «ΨΑΡΑΚΗΣ & ΚΕΦΑΛΑΣ» και «Έκδοση διαταγής πληρωμής από ηλεκτρονικό τιμολόγιο». Σύμφωνα με την αρθρογράφο «Περίληψη – Εισαγωγή: Η ηλεκτρονική τιμολόγηση έχει μεταβάλει τον τρόπο έκδοσης και διακίνησης των παραστατικών για εμπορικές συναλλαγές ή συναλλαγές με ελεύθερους επαγγελματίες, όχι, όμως, τον βασικό δικονομικό κανόνα της συνδρομής έγγραφης απόδειξης για την έκδοση του εκτελεστού τίτλου της διαταγής πληρωμής: η αιτία γέννησης της απαίτησης, έτσι, το ύψος αυτής και η αποδοχή από τον οφειλέτη πρέπει να αποδεικνύονται εγγράφως. Το κρίσιμο, συνεπώς, δεν είναι απλώς να υπάρχει ένα έγκυρο ηλεκτρονικό τιμολόγιο με Μοναδικό Αριθμό Καταχώρισης (ΜΑΡΚ) στο myDΑΤΑ ή αυτό να διαβιβαστεί μέσω ιδιώτη παρόχου υπηρεσιών τιμολόγησης στην Α.Α.Δ.Ε., αλλά από το σύνολο των εγγράφων που κατατίθενται για την έκδοση του τίτλου να προκύπτει ότι ο ίδιος ο οφειλέτης δεσμεύεται από την υποκείμενη συναλλαγή (πώληση, έργο, εν γένει παροχή υπηρεσίας), ότι αυτή έχει πράγματι εκπληρωθεί και ότι η οφειλή είναι ορισμένη και ληξιπρόθεσμη. Η διάκριση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία μετά τις αλλαγές του Ν. 5222/2025 στην ηλεκτρονική τιμολόγηση: η φορολογική «αποδοχή», δηλαδή, της ηλεκτρονικής μορφής δεν ταυτίζεται με αναγνώριση της αστικής οφειλής. Σκοπός του παρόντος είναι, συνεπώς, να αποσαφηνίσει ποια έγγραφα απαιτούνται στην πράξη και πότε ένα ηλεκτρονικό τιμολόγιο μπορεί – μόνο του ή σε συνδυασμό με άλλα στοιχεία – να στηρίξει αίτηση για έκδοση του εκτελεστού τίτλου της διαταγής πληρωμής…».

Διαβάστε το σύνολο του άρθρου της κας. Χριστίνας Καπουράνη, μέσω του αρχικού συνδέσμου.

Κ. Αριστείδης Οντούλης, Λογιστής Ά τάξης, Founder της εταιρείας Ισολογισμός και «De Minimis: Τι άλλαξε μετά το 2024». Σύμφωνα με τον αρθρογράφο «Δύο αιτήσεις για την ίδια ενίσχυση, από την ίδια επιχείρηση, με το ίδιο ιστορικό επιδοτήσεων. Η μία χωράει στο όριο de minimis, η άλλη όχι. Η μόνη διαφορά τους είναι λίγοι μήνες στην ημερομηνία της απόφασης ένταξης.

Αυτό δεν ήταν δυνατό με τον ίδιο τρόπο πριν από το 2024. Ο νέος ευρωπαϊκός κανονισμός για τις ενισχύσεις de minimis άλλαξε το ανώτατο όριο, τον τρόπο που μετριέται η τριετία και τον ρόλο του μητρώου, στο οποίο καταγράφεται κάθε ενίσχυση. Οι αλλαγές μοιάζουν τεχνικές, αλλά επηρεάζουν άμεσα το πότε και σε ποια δράση συμφέρει μια μικρή επιχείρηση να υποβάλει πρόταση.

Τι μένει ίδιο: η λογική του κανόνα

Κανονικά, κάθε χρηματοδότηση που δίνει το κράτος σε μια επιχείρηση πρέπει να την εγκρίνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο κανόνας de minimis είναι η εξαίρεση για τα μικρά ποσά: όσο μια επιχείρηση παίρνει ενισχύσεις κάτω από ένα ανώτατο όριο, θεωρείται ότι δεν χαλάει τον ανταγωνισμό και η ενίσχυση δεν χρειάζεται έγκριση από τις Βρυξέλλες. Γι' αυτό τόσες δράσεις του ΕΣΠΑ, προγράμματα της Δ.ΥΠ.Α. και έκτακτα μέτρα στήριξης δηλώνουν στον οδηγό τους ότι «χορηγούνται βάσει de minimis».

Το όριο αφορά το σύνολο των ενισχύσεων, όποια μορφή κι αν έχουν και όποιος κι αν είναι ο σκοπός τους, και δεν έχει σημασία αν τα χρήματα είναι εθνικά ή ευρωπαϊκά. Μια επιχορήγηση από το ΕΣΠΑ και μια επιδότηση θέσεων εργασίας από τη Δ.ΥΠ.Α. μετρούν στο ίδιο «κουμπαρά».

Τι άλλαξε από το 2024

Ο παλιός κανονισμός έληξε στα τέλη του 2023 και αντικαταστάθηκε από νέο, που ισχύει πλέον έως το 2030. Οι αλλαγές που έχουν πρακτική σημασία για μια μικρή επιχείρηση είναι τρεις.

Πρώτον, το όριο αυξήθηκε από 200.000€ σε 300.000€ ανά ενιαία επιχείρηση, ανά κράτος μέλος. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή το δικαιολογεί ανοιχτά με τον πληθωρισμό που έχει συσσωρευτεί από το 2014. Η λέξη «ενιαία» δεν είναι τυπική: το όριο μετράει αθροιστικά για επιχειρήσεις που ελέγχονται η μία από την άλλη, οπότε όποιος έχει περισσότερες από μία επιχείρηση καλό είναι να μην υποθέσει ότι κάθε μία έχει το δικό της όριο πριν το ελέγξει.

Δεύτερον, το ξεχωριστό, χαμηλότερο όριο των 100.000€, που ίσχυε για τις επιχειρήσεις οδικών εμπορευματικών μεταφορών δεν υπάρχει πλέον. Πλέον, ισχύει ένα όριο για όλους. Εξαίρεση παραμένουν, όπως και πριν, οι αγρότες και οι αλιείς, που έχουν δικούς τους κανόνες.

Τρίτον, και αυτό είναι το σημείο που αλλάζει πραγματικά τον τρόπο σκέψης: η τριετία δεν είναι πια τρία οικονομικά έτη. Είναι κυλιόμενη. Σε κάθε νέα χορήγηση μετρώνται οι ενισχύσεις που δόθηκαν στα προηγούμενα τρία χρόνια από εκείνη ακριβώς τη στιγμή…».

Δείτε ένα ακόμα επίκαιρο και χρηστικό άρθρο του κ. Αριστείδη Οντούλη. Στο σύνολό του, μέσω του αρχικού συνδέσμου.

Κ. Νικόλαος Παπαγιάννης, Οικονομολόγος, Φοροτεχνικός και «Ψηφιακή διακίνηση: Β' φάση εφαρμογής, υπόχρεοι, συναλλαγές και οδηγίες εφαρμογής». Σύμφωνα με τον αρθρογράφο:

Δείτε το σύνολο του άκρως χρηστικού και κωδικοποιημένου επί του θέματος άρθρου του κ. Νικόλαου Παπαγιάννη, μέσω του αρχικού συνδέσμου.

Κ. Γιάννης Καρούζος, Δικηγόρος, Εργατολόγος και «Τι χρειάζεται να γνωρίζει ο εργαζόμενος για τη συμμετοχή του σε απεργία;». Σύμφωνα με τον αρθρογράφο «Η συμμετοχή σε απεργία που έχει προκηρυχθεί νόμιμα αποτελεί δικαίωμα του εργαζόμενου. Ο εργοδότης δεν μπορεί να αρνηθεί σε εργαζόμενο τη συμμετοχή του σε νόμιμη απεργία ούτε να τον παρεμποδίσει στην άσκηση του δικαιώματός του.

Όταν η απεργία προκηρύσσεται από τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση, όπως η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ), μπορούν να συμμετέχουν όλοι οι εργαζόμενοι, ακόμη και όσοι δεν είναι συνδικαλισμένοι. Δεν απαιτείται, δηλαδή, η προηγούμενη απόφαση πρωτοβάθμιας ή δευτεροβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης για να είναι δυνατή η συμμετοχή τους.

Ο ν. 1264/1982 δεν προβλέπει υποχρέωση του εργαζόμενου να ενημερώσει ατομικά τον εργοδότη για τη συμμετοχή του. Η υποχρέωση προειδοποίησης, η οποία πρέπει να λαμβάνει χώρα τουλάχιστον 24 ώρες πριν την έναρξη της απεργίας, βαρύνει τη συνδικαλιστική οργάνωση που την προκηρύσσει και όχι τους μεμονωμένους εργαζόμενους.

Η υποχρέωση διάθεσης προσωπικού ασφαλείας αφορά επίσης τη συνδικαλιστική οργάνωση που κηρύσσει την απεργία και πρέπει να ρυθμίζεται πριν από την έναρξή της. Δεν συνιστά ατομική υποχρέωση κάθε εργαζόμενου, εκτός αν αυτός έχει οριστεί νομίμως ως προσωπικό ασφαλείας.

Η αποχή από την εργασία λόγω συμμετοχής σε απεργία θεωρείται δικαιολογημένη. Ωστόσο, δεν γεννά δικαίωμα σε αποδοχές για το χρονικό διάστημα της αποχής. Κατά τη διάρκεια της απεργίας αναστέλλονται οι υποχρεώσεις και των δύο μερών: ο εργαζόμενος δεν παρέχει εργασία και ο εργοδότης δεν υποχρεούται να καταβάλει μισθό για το αντίστοιχο διάστημα, ούτε οφείλει ασφαλιστικές εισφορές.

Η απεργία μπορεί να διαρκεί ολόκληρη την ημέρα ή μόνο ορισμένες ώρες. Στην περίπτωση εργαζομένων με μηνιαίο μισθό, αφαιρείται το ποσό που αντιστοιχεί στις ώρες ή στην ημέρα απουσίας. Στην περίπτωση αμοιβής με ημερομίσθιο, δεν καταβάλλεται το αντίστοιχο ημερομίσθιο ή το μέρος αυτού Η συμμετοχή σε απεργία δεν συμψηφίζεται με την κανονική άδεια και δεν επηρεάζει τον συνολικό χρόνο της εργασιακής σχέσης για τον υπολογισμό αποζημίωσης σε περίπτωση απόλυσης. Αφαιρείται όμως, ως χρόνος άνευ αποδοχών, κατά τον υπολογισμό του επιδόματος (δώρου) εορτών.

Ο εργοδότης δεν μπορεί να χορηγήσει μονομερώς άδεια προκειμένου να καταβάλει αποδοχές σε απεργούντα εργαζόμενο. Είναι, όμως, δυνατή η υποβολή αιτήματος από τον εργαζόμενο για λήψη μίας ημέρας κανονικής άδειας, σύμφωνα με τους κανόνες που ισχύουν για την κατάτμησή της. Απουσία λίγων ωρών δεν μπορεί να θεωρηθεί κανονική άδεια, καθώς η άδεια υπολογίζεται σε ημέρες.

Τέλος, εάν ο εργοδότης επιλέξει να μη λειτουργήσει την επιχείρηση, προκειμένου να συμμετάσχει και ο ίδιος στην απεργία, περιέρχεται σε κατάσταση υπερημερίας και υποχρεούται να καταβάλει κανονικά τις αποδοχές, καθώς η μη απασχόληση οφείλεται σε δική του απόφαση.

Συνολικά, η νόμιμη απεργία αποτελεί προστατευόμενο δικαίωμα των εργαζομένων, δεν απαιτεί ατομική δήλωση συμμετοχής, αλλά συνεπάγεται απώλεια αποδοχών για το διάστημα της αποχής από την εργασία.».

Δείτε περισσότερα στο www.dikigorosergatologos.gr

Τελευταία Παρασκευή του Σεπτέμβρη και αφήνοντας πίσω το καλοκαίρι οδεύουμε προς το τέλος του χρόνου. Μια ακόμα απόφαση της Δ.Ε.Δ. συζητήθηκε την Εβδομάδα που πέρασε και θα συζητείται και την Εβδομάδα που έρχεται και το νόημα είναι πως «όταν κάτι δεν τεκμηριώνεται, είναι μια απλή παράθεση απόψεων», που φυσικά δεν πρόκειται να έχει καμία τύχη.

Μία ιδιαίτερα χαρακτηριστική περίπτωση φορολογικού ελέγχου και δικαιολόγησης τραπεζικών πιστώσεων αντιμετώπισε η Δ.Ε.Δ. Θεσσαλονίκης, με την υπ’ αριθ. 700/23.04.2020 απόφασή της. Η υπόθεση αφορούσε φορολογούμενο, ο οποίος, μεταξύ άλλων, επικαλέστηκε ότι ποσό 14.632,26 ευρώ που είχε πιστωθεί στους τραπεζικούς του λογαριασμούς αποτελούσε χρηματικά δώρα για τον γάμο του, ο οποίος είχε πραγματοποιηθεί την 1.6.2013.

Ο φορολογούμενος προσκόμισε πιστοποιητικό γάμου. Η επίκληση, όμως, και μόνον της τέλεσης του γάμου δεν ήταν αρκετή. Από τις 26 επίμαχες πιστώσεις μόνο δύο, ποσού 156,82 ευρώ και 1.757,84 ευρώ, βρίσκονταν στο χρονικό διάστημα που η Δ.Ε.Δ., ακολουθώντας την τότε διοικητική οδηγία της ΠΟΛ.1033/2013, έκρινε ως εύλογο, δηλαδή έως δύο μήνες πριν και έναν μήνα μετά τον γάμο.

Το ενδιαφέρον, όμως, βρίσκεται στην περαιτέρω αξιολόγηση των συναλλαγών. Τα ίδια πρόσωπα που φέρονταν ως δωρητές είχαν πραγματοποιήσει και άλλες καταθέσεις σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση προσώπου που πραγματοποίησε επτά καταθέσεις μέσα στο ίδιο έτος, συνολικού ποσού 2.507,39 ευρώ, όλες με δεκαδικά ψηφία. Η Δ.Ε.Δ., επικαλούμενη την κοινή πείρα και λογική, έκρινε ότι τέτοιες επαναλαμβανόμενες και δεκαδικές πιστώσεις δεν μπορούσαν να εκληφθούν ως ένα ενιαίο γαμήλιο δώρο που καταβαλλόταν τμηματικά. Ο σχετικός ισχυρισμός απορρίφθηκε ως αβάσιμος.

Η απόφαση έχει ευρύτερη σημασία. Η ΠΟΛ.1175/2017 διευκρινίζει ότι τραπεζική πίστωση μπορεί να φορολογηθεί ως προσαύξηση περιουσίας όταν δεν καλύπτεται από τα δηλωθέντα εισοδήματα, ούτε από άλλη συγκεκριμένη και επαρκώς τεκμηριωμένη πηγή ή αιτία. Παράλληλα, επισημαίνει ότι ο φορολογούμενος οφείλει να ανταποκριθεί στην πρόσκληση της φορολογικής αρχής και να προσκομίσει τα αναγκαία στοιχεία για την επαρκή δικαιολόγηση της περιουσιακής του κατάστασης.

Η αρχή αυτή αποτυπώνεται πλέον και στον ισχύοντα Ν.5104/2024. Το άρθρο 14 επιβάλλει την υποχρέωση παροχής των πληροφοριών που ζητά εγγράφως η Φορολογική Διοίκηση, ενώ το άρθρο 76 απαιτεί από τη Διοίκηση σαφή, ειδική και επαρκή αιτιολογία. Από την άλλη πλευρά, το άρθρο 77 ορίζει ότι, όταν ο φορολογούμενος αμφισβητεί πράξη προσδιορισμού φόρου στο πλαίσιο ενδικοφανούς προσφυγής, φέρει ο ίδιος το βάρος απόδειξης της πλημμέλειας της πράξης.

Η νομολογία του ΣτΕ έχει διαμορφώσει μία λεπτότερη ισορροπία. Το αρχικό βάρος απόδειξης των πραγματικών περιστατικών που θεμελιώνουν τη φορολογική παράβαση ανήκει στη Φορολογική Διοίκηση, η οποία, όμως, μπορεί να στηρίζεται όχι μόνο σε άμεσες αποδείξεις, αλλά και σε αντικειμενικές και συγκλίνουσες ενδείξεις. Ο φορολογούμενος, από την πλευρά του, οφείλει να δώσει μία εύλογη και επαρκώς τεκμηριωμένη εξήγηση για τις πιστώσεις που εμφανίζονται στην περιουσιακή του κατάσταση.

Το συμπέρασμα είναι απλό, αλλά ιδιαίτερα χρήσιμο. Η αμφισβήτηση των συμπερασμάτων του φορολογικού ελέγχου δεν αρκεί από μόνη της. Όταν ο φορολογούμενος επικαλείται συγκεκριμένη πηγή χρημάτων, ο ισχυρισμός του πρέπει να συνοδεύεται από πραγματικά και ελέγξιμα αποδεικτικά στοιχεία. Η φορολογική διαδικασία δεν είναι διαγωνισμός ευρηματικότητας ούτε πεδίο όπου μία πειστική αφήγηση υποκαθιστά την απόδειξη. Οι «εκθέσεις ιδεών», όσο ευφάνταστες και αν είναι, χωρίς τραπεζικά στοιχεία, έγγραφα, χρονική συνάφεια και λοιπά αντικειμενικά δεδομένα, δύσκολα μπορούν να ανατρέψουν ένα τεκμηριωμένο ελεγκτικό πόρισμα. Και η συγκεκριμένη απόφαση της Δ.Ε.Δ. αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι, στη φορολογική διαδικασία, ο ισχυρισμός έχει αξία μόνον όταν μπορεί να αποδειχθεί.

(Σημείωση: Η απόφαση αποκαλύπτει ότι το τελικό ποσό των 21.223,37 € δεν αφορά μόνο τα 14.632,26 € των φερόμενων δώρων γάμου. Η συνολική διαφορά φορολογητέου εισοδήματος ήταν 37.835,25 €, ο φόρος 9.830,42 €, ενώ στο συνολικό ποσό περιλαμβάνονταν πρόστιμα, τόκοι και εισφορά αλληλεγγύης.).

Έχοντας μπροστά ένα φθινοπωρινό πλέον διήμερο ανάπαυσης, θα σας αποχαιρετήσουμε και για αυτή την εβδομάδα, ευχόμενοι σε όλους ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ.