Με το άρθρο 36 του νέου νόμου 5316/2026 τροποποιήθηκε η παρ. 1 του άρθρου 220 του Κώδικα Εργατικού Δικαίου (Π.Δ. 62/2025), προκειμένου να αποσαφηνιστεί το προϊσχύον νομοθετικό πλαίσιο ως προς το δικαίωμα λήψης άδειας αναψυχής των εργαζομένων που κατέχουν θέση εποπτείας ή διεύθυνσης ή εμπιστευτική.
Ο Ν. 2269/1920 εξαιρεί τους διευθύνοντες υπαλλήλους από την προστασία που παρέχουν οι διατάξεις για τα χρονικά όρια εργασίας. Ωστόσο, η εν λόγω κατηγορία εργαζομένων δεν εξαιρείται από το δικαίωμα άδειας αναψυχής, τόσο με βάση το ενωσιακό δίκαιο [Οδηγία 2003/88/Ε.Κ. του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά με ορισμένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας (L 299)], όσο και με βάση το εθνικό δίκαιο (άρθρα 175 και 220 Κώδικα Εργατικού Δικαίου).
Η ανάγκη της τροποποίησης ανέκυψε εξαιτίας της πάγιας αντιμετώπισης των εθνικών δικαστηρίων, η οποία έχει οδηγήσει, στην πράξη, στον αποκλεισμό τους από το σχετικό δικαίωμα, όπως και από την καταβολή του επιδόματος αδείας (ενδεικτικά Α.Π. 1047/2007, Α.Π. 163/1998, Α.Π. 336/2018, Α.Π. 1388/2019, Α.Π. 447/2015). Αντιθέτως, με την απόφαση 935/2017 του Αρείου Πάγου, είχε κριθεί ότι «οι διευθύνοντες υπάλληλοι, όπως κάθε εργαζόμενος, υπόκεινται σε ανάλωση των πνευματικών και σωματικών δυνάμεών τους και έχουν την ίδια με όλους ανάγκη αναπαύσεως, δεν πρέπει, κατ` αρχήν, να εξαιρεθούν από την εφαρμογή των διατάξεων της εργατικής νομοθεσίας για χορήγηση ετήσιας άδειας αναψυχής. Οπότε, πρέπει να γίνει η ακόλουθη διάκριση. Εάν η λήψη της άδειας εξαρτάται από την προαίρεση του ιδίου του υπαλλήλου, αναγόμενη στα διευθυντικά καθήκοντα τα οποία ο ίδιος ασκεί, δεν είναι θεμιτό το να επιρριφθούν στον εργοδότη οι συνέπειες από την εκούσια μη χρήση του δικαιώματος σε αυτούσια άδεια. Εάν, όμως, για τη λήψη της άδειας είναι απαραίτητη η συναίνεση του εργοδότη και αυτός αρνείται να τη δώσει, τότε ο διευθύνων υπάλληλος δικαιούται τις αποδοχές του χρονικού διαστήματος, για το οποίο δεν έλαβε την άδεια αυτουσίως και, εφόσον συντρέχει πταίσμα του εργοδότη, την κατά νόμο αστική ποινή (προσαύξηση 100%).». Επίσης, με νεότερη απόφαση του Αρείου Πάγου και συγκεκριμένα την απόφαση 697/2024, κρίθηκε ότι «είναι δυνατόν, στα πλαίσια της καθιερωμένης με το άρθρο 361 ΑΚ ελευθερίας των συμβάσεων, να συμφωνηθεί ειδικά ότι ο διευθύνων υπάλληλος δικαιούται ετήσια άδεια και τις αντίστοιχες αποδοχές.».
Στο πλαίσιο αυτό, επισημάνθηκε από τα αρμόδια ευρωπαϊκά όργανα το ζήτημα συμβατότητας της εθνικής νομολογίας με το ενωσιακό δίκαιο. Με τη νέα ρύθμιση επιδιώκεται, συνεπώς, η άρση της ερμηνευτικής αμφισβήτησης ως προς το δικαίωμα άδειας αναψυχής των εργαζομένων που έχουν μία από τις ιδιότητες της περ. α) του άρθρου 2 της Διεθνούς Συμβάσεως της Διεθνούς Διασκέψεως της Εργασίας της Ουασινγκτώνος, όπως η ιδιότητα αυτή διαπιστώνεται σύμφωνα με τα κριτήρια του Μέρους Β΄ της υπ’ αρ. 90972/15-1-2021 απόφασης του Υπουργείου Εργασίας (όπως ισχύει).
Συμπερασματικά, με τη νέα διάταξη του νόμου 5316/2026 ορίζεται πλέον ότι, μεταξύ των προσώπων στα οποία θα εφαρμόζονται οι διατάξεις για την άδεια, αλλά και για το επίδομα αδείας (το οποίο είναι συνακόλουθο του δικαιώματος λήψης κανονικής αδείας), συμπεριλαμβάνονται και οι διευθύνοντες υπάλληλοι.