Αν θέλαμε να δώσουμε έναν ορισμό για το τι σημαίνει μπούλιγκ, θα λέγαμε ότι: μπούλιγκ (Bullying) είναι ο εκφοβισμός που αναφέρεται στη σωματική και ψυχολογική κακοποίηση ή μείωση ατόμων από ομάδα. Θύματα είναι άνθρωποι με σωματικά ή άλλου είδους αναπηρίες ή άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
Σύμφωνα με το λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη, ο ορισμός του μπούλιγκ δίδεται περιφραστικά ως: χαιρέκακη ειρωνεία, ο δηκτικός εμπαιγμός, ο χλευασμός, το σκώμμα.
Αυτό που σήμερα ονομάζεται μπούλιγκ ήταν άραγε γνωστό πριν από χρόνια. Η απάντηση είναι ανεπιφύλακτα θετική όπως θα εξηγήσουμε παρακάτω. Προσώρας όμως ανοίγουμε μια παρένθεση για να πούμε τα εξής:
Ο Νογκούτσι Χιντέγιο (1876-1928) Ιάπωνας μικροβιολόγος, σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος LAROUSSE BRITANIKA, ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Ροκφέλερ για την ιατρική έρευνα στην Νέα Υόρκη. Με τις μελέτες που έκανε κατόρθωσε να απομονώσει από τον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό πασχόντων από προϊούσα γενική παράλυση και νωτιάδα φθίση, αντιστοίχως, το μικρόβιο της σύφιλης, αποδεικνύοντας έτσι τη συφιλιδική αιτιολογίας τους.
Προτάθηκε πολλές φορές για το Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής, το 1913-1915, 1920, 1921 και 1924-1927.
Εδώ κλείνει η παρένθεση που ανοίξαμε.
Στο σημείο αυτό έχει ενδιαφέρον να πούμε ποιος ήταν ο Νογκούτσι Χιντέγιο.
Γεννήθηκε το 1876, σε ένα από τα μικρότερα νησιά του Ιαπωνικού αρχιπελάγους, από οικογένεια, τόσο φτωχή, ώστε ο πατέρας του, όταν έμαθε ότι θα ερχόταν στον κόσμο και άλλο παιδί, εγκατάλειψε τη συζυγική εστία. Το παιδί, που δεν το πρόσεχαν καθόλου, έπεσε μια μέρα στο μαγκάλι που είχαν για να ζεσταίνονται και έκαψε το αριστερό του χέρι, ενώ το δεξί είχε καταστεί σχεδόν αχρησιμοποίητο. Στο σχολείο το περιέπαιζαν οι συμμαθητές του εξαιτίας της αναπηρίας του και το έκαναν να σκέφτεται την αυτοκτονία, αλλά ένας χειρουργός, περαστικός από το χωριό, το φρόντισε και θεράπευσε επιτυχώς το δεξί του χέρι. Ο Νογκούτσι, γεμάτος ευγνωμοσύνη προς τον ευεργέτη του, αποφάσισε να αφοσιωθεί στην ιατρική. «Θα γίνω ένας Ναπολέων – έλεγε – όχι όμως για να σκοτώνω, αλλά για να σώζω ζωές. Στο εξής θα κοιμούμαι μόνο τέσσερις ώρες την ημέρα».
Εργάστηκε σε ένα φαρμακείο και κατόρθωσε να κινήσει το ενδιαφέρον του προϊσταμένου του, ο οποίος προσφέρθηκε να πληρώσει τα έξοδα για να σπουδάσει ο νεαρός ιατρική.
Αφού έλαβε το δίπλωμά του, μετέβη στις Η.Π.Α. και πρόσφερε τις υπηρεσίες του στο Ιατρικό Σώμα Στρατού στην Ουάσιγκτον και σε αντάλλαγμα της συνεργασίας του δεν ζήτησε παρά μόνο την πληρωμή των εξόδων του. Το Ίδρυμα Ερευνών Ροκφέλερ του παραχώρησε ένα εργαστήριο και ο Νογκούτσι, αν και μονόχειρας, επιδόθηκε σε μια σειρά πειραμάτων και ερευνών. Έτσι, πέτυχε πρώτος την καλλιέργεια του Βακίλλου της συφίλιδος και ανακάλυψε τη συφιλιδική προέλευση της γενικής παράλυσης και το 1918 απεμόνωσε το παράσιτο του κίτρινου πυρετού.
Όταν έγινε διάσημος και πλούσιος επέστρεψε στην Ιαπωνία, για να δει τη γριά μητέρα του και για να γονατίσει, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, μπροστά στον καλό φαρμακοποιό, ο οποίος τον σπούδασε. Έπειτα πήγε στην Αφρική για να παρακολουθήσει την επιδημία του κίτρινου πυρετού, που μάστιζε τη Χρυσή Ακτή, αλλά προσβλήθηκε από την ασθένεια και πέθανε πρόωρα, το 1928, σε ηλικία 52 ετών.
Ο Ντιντερό, Γάλλος φιλόσοφος, 18ος αιώνας, λέει:
«Όλοι οι άνθρωποι τραβάνε το δρόμου τους και φθάνουν στη δόξα ή την κατασχύνη, με την ίδια αναγκαιότητα που μια μπάλλα… θα κυλήσει στην πλαγιά ενός βουνού όταν βρεθεί κάποιος να την σμπρώξει».
Ο Νογκούτσι που σκεφτόταν την αυτοκτονία εξαιτίας του μπούλιγκ που υφίστατο στο σχολείο, κατόρθωσε να αφυπνισθεί έγκαιρα (Woke Culture) και να βγει αλώβητος από μια θάλασσα δυστυχίας και βαρβαρότητας. Η αγάπη, ως βαθειά ανθρώπινη τρυφερότητα και μέριμνα προς τον πάσχοντα ήταν ο σπινθήρας που άναψε μέσα στην ψυχή του τα ευγενή συναισθήματα που περιγράψαμε. Έτσι, κατόρθωσε να πετύχει με πέντε (σχεδόν ανάπηρα) δάχτυλα, όσα δεν μπορεί να πετύχει κάποιος με δύο γροθιές.
Σημείωση: Στοιχεία για την έρευνα λήφθηκαν από την Παγκόσμια Ιστορία του Πολιτισμού, του Αμερικανού συγγραφέα Will Durant, έκδοση 1969.