Σε συνεργασία με τον Ηλία Χατζηγεωργίου - Φοροτεχνικό, Πρόεδρο Επιτροπής Λογιστών Ε.Ε.Α.
Πριν καν προλάβουμε να τελειώσουμε από την μάχη της τσικνοπέμπτης εναντίον του αγίου Βαλεντίνου, πάμε ήδη ολοταχώς για την επόμενη καρναβαλική μάχη του τελευταίου Σαββατοκύριακου της αποκριάς και της καθαρής Δευτέρας. Ήδη αρκετοί έχουν ξεκινήσει τα σχέδια για το τριήμερο, προβάρουν τις στολές τους, σκέφτονται ευρηματικά ντυσίματα, αλλά και προβάρουν τον αετό για την Καθαρά Δευτέρα. Γενικά ευχάριστες διαδικασίες που προσφέρει άλλη μία μικρή ανάπαυλα που έχουμε μπροστά μας, με αφορμή το τριήμερο της Καθαρής Δευτέρας, που φέρνει στο προσκήνιο μία από τις ελάχιστες πραγματικά ωραίες Δευτέρες του χρόνου. Βέβαια αν το σκεφτούμε «σφαιρικά», όλες οι Δευτέρες όμορφες πρέπει να είναι, αφού αποτελούν την αρχή μίας εβδομάδας, αλλά αν συνδυάζονται και με κάτι διαφορετικό από τα τετριμμένα, πιστεύουμε γίνονται ακόμα καλύτερες.
Μετά όμως το ευχάριστο διάλειμμά- πρόλογο, πάμε στα δικά μας , που για άλλη μία φορά είναι πολυεπίπεδα και σίγουρα δεν μας αφήνουν να πλήξουμε. Κατ’ αρχάς, στην αρχή της εβδομάδας μπήκε σε καθολική εφαρμογή το σύστημα ΕΡΓΑΝΗ 2, το οποίο φυσικά έχει φέρει τις γνωστές αναμπουμπούλες που φέρνει κάθε τι καινούργιο μπαίνει σε εφαρμογή στην χώρα μας. Η αναμπουμπούλα προκύπτει για τους γνωστούς λόγους, που τους συναντάμε εδώ και χρόνια και σε διάφορες διαδικασίες που αλλάζουν από τα παλιά στα νεότερα.
Κατά πρώτον για κάθε τι καινούργιο πρέπει να εκπαιδευτούν άπαντες σε αυτό, δηλαδή εμείς οι ίδιοι, οι πελάτες μας, αλλά και φυσικά το ίδιο το κράτος. Και για τους τρεις απαιτείται ο εύλογος χρόνος, ειδικά όταν οι αλλαγές είναι συνεχόμενες. Το κακό είναι όμως ότι μέχρι να προλάβεις να εκπαιδευτείς και να εκπαιδεύσεις για την μία αλλαγή , σου έρχεται η επόμενη, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που σου έρχονται όλες μαζί παράλληλα. Προσθέτοντας και τις τρέχουσες υποχρεώσεις, καταλαβαίνουμε ότι ποτέ δεν υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος για να γίνουν τα απαιτούμενα, άρα γίνονται όλα βιαστικά και με πίεση. Στην όλη αναμπουμπούλα φυσικά μπορούμε να προσθέσουμε και τα γνωστά τεχνικά προβλήματα που προκύπτουν σχεδόν πάντα, σε κάθε καινούργιο, τόσο συχνά που εδώ και καιρό έχουμε σταματήσει να τα θεωρούμε τυχαίο γεγονός. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που πάνε ομαλά από την αρχή, αλλά δυστυχώς- όπως αναμένονταν, το ΕΡΓΑΝΗ 2 δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα, αφού ουκ ολίγα τεχνικά προβλήματα προκύπτουν από τη αρχή της εφαρμογής.
Κατά δεύτερον, και το χειρότερο κατά την γνώμη μας, είναι ότι οι συγκεκριμένες αλλαγές αντιμετωπίζονται από τους περισσότερους με καχυποψία και με αρνητική προσέγγιση. Αυτό οφείλεται αφενός στο γεγονός ότι είναι τόσες πολλές και απότομες, που ο εμπλεκόμενος κόσμος εδώ και καιρό έχει κουραστεί, αφού δεν προλαβαίνει να αφομοιώσει τις πληροφορίες. Βγάζει κούραση , ακόμα και αν οι αλλαγές είναι θετικές. Όντως υπάρχουν πολλές από αυτές, αλλά είναι τόσο πολύ μεγάλη η πληροφόρηση που δεν προλαβαίνει κάποιος να αν την αντιληφθεί και να καταλάβει το θετικό της πρόσημο.
Βέβαια αυτό δεν οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην μαζική πληροφόρηση, αλλά και σε κάτι άλλο, που ακούει στην λέξη πρόστιμα… Μεγάλο «χτικιό» αυτά τα πρόστιμα. Προφανώς και δεν εννοούμε να μην υπάρχουν. Δεν γίνεται να μην υπάρχουν, όμως σε συνδυασμό με την τόσο μαζική και απότομη πληροφορία, αλλά και τα υπέρογκα ύψη τους, δημιουργείται ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που γεννάει τον ορισμό της έννοιας «προστιμοφοβίας». Θεωρούμε ότι ποτέ άλλοτε δεν έχει ξαναϋπάρξει τόσο έντονη αυτή η έννοια. Όλοι φοβούνται ένα πρόστιμο, ακόμα και αν αυτό δεν υπάρχει. Πρόστιμα κάθε είδους και πολλές φορές τετραψήφια ή ακόμα και πενταψήφια. Φυσικά πολλά από αυτά είναι σε καθεστώς παγώματος ή σιωπηρής παράτασης ή σιωπηρής εφαρμογής ή οποιαδήποτε άλλη παρόμοια έννοια. Όποια έννοια και να ισχύει για αυτά, από την στιγμή που είναι νομοθετημένα, φυσικά και δεν γίνεται να τα αγνοείς, ακόμα και αν περιφέρονται σαν φαντάσματα πάνω από το κεφάλι σου.
Μπορεί όμως μία οικονομία να λειτουργεί με φαντάσματα και ζόμπι, τα οποία όποτε «γουστάρουν» εμφανίζονται; Η απάντηση θα δοθεί στο τέλος, αλλά όπως και να έχει στη καθημερινότητα μας αντιλαμβανόμαστε ότι δημιουργούν άπειρα προβλήματα τα οποία τις περισσότερες φορές, για να μην πούμε όλες, πηγάζουν από τις φοβίες που δημιουργούνται από αυτά. Και μετά όλοι μαζί μπαίνουμε στον γνωστό φαύλο κύκλο του «καλό θα ήταν» κινούμενοι παράλληλα με τους άπειρους παραλογισμούς που υπάρχουν γύρω μας, όπου και εκεί το κοκτέιλ που δημιουργείται προφανώς και δεν είναι ευχάριστο, κάθε άλλο μάλιστα.
Το πλατειάσαμε λίγο το θέμα σήμερα και δεν ασχοληθήκαμε με τα υπόλοιπα τρέχοντα. Προφανώς δεν φταίει το ΕΡΓΑΝΗ 2 για αυτό. Είναι πολύ νωρίς για να ξέρουμε αν φταίει. Μάλιστα επειδή είμαστε αισιόδοξοι, θέλουμε να πιστεύουμε ότι στην καθολική εφαρμογή του και όταν όλοι το μάθουν, θα είναι για καλό των επιχειρήσεων, αλλά και δικό μας. Είναι όμως και αυτά τα φαντάσματα που μας κυνηγάνε, εμάς και όλους τους συναδέλφους και μας δημιουργούν τις προαναφερόμενες καταστάσεις, μαζί με όλους τους υπόλοιπους.
Και εδώ έρχεται και ταιριάζει αυτό που εύστοχα είχε αναφέρει ο καλός φίλος και συνάδελφος Νίκος Φραγκιαδάκης, σε εισήγηση του στο Ε.Ε.Α σε σεμινάριο για την ψηφιακή κάρτα. Είχε πει ότι κάθε τι καινούργιο έχει τα πέντε στάδια του πένθους. Τα στάδια του πένθους ξεκινούν από την άρνηση, δεύτερο στάδιο είναι ο θυμός, τρίτο στάδιο είναι η διαπραγμάτευση, τέταρτο στάδιο είναι η κατάθλιψη ή θλίψη και πέμπτο και τελευταίο είναι η αποδοχή.
Αν το καλοσκεφτείτε ταιριάζει απόλυτα σε όλα και για όλους. Το θέμα είναι πόσο διάστημα κρατάει το κάθε στάδιο και αν αντιλαμβάνεσαι ότι πήγες στο επόμενο στάδιο για να μην μείνεις κολλημένος στο προηγούμενο. Το ομορφότερο σενάριο θα ήταν τα πρώτα τέσσερα στάδια να περνούσαν πολύ γρήγορα, αλλά έρχονται τα γνωστά φαντάσματα και κάνουν τα δικά τους… Μην μασάτε όμως… Απόκριες είναι και θα περάσουν!!!
Καλό τριήμερο σε όλους με υγεία και καλά μασκαρέματα.