09/05/17 | Αρχική > Αρθρογραφία > Η Συνέντευξη του Μήνα

Γιάννης Παναγόπουλος : Πρόεδρος ΓΣΕΕ

Η κυβέρνηση φορτώνει στις πλάτες ολόκληρης της κοινωνίας δυσβάστακτα μέτρα εκτιμά ο Πρόεδρος της ΓΣΕΕ κ. Γιάννης Παναγόπουλος αποτιμώντας τη «συμφωνία της Μάλτας» και τις επιπτώσεις της στο εισόδημα εργαζομένων και συνταξιούχων. Στο σκέλος των εργασιακών επιμένει στο χαρακτηρισμό «άνθρακες ο θησαυρός», αντικρούοντας τον ισχυρισμό της κυβέρνησης ότι επανέρχεται η κανονικότητα στην αγορά εργασίας. Στον αντίποδα ο Πρόεδρος της ΓΣΕΕ κάνει λόγο για «ξέφραγο αμπελώνα τριτοκοσμικής χώρας», αναφερόμενος στο εργασιακό καθεστώς που έχουν παγιώσει οι μνημονιακοί νόμοι, τα φαινόμενα της ανασφάλιστης εργασίας και την ολοένα αυξανόμενη μερική απασχόληση.

Ως προς το αν η κυβέρνηση θα μπορέσει να πετύχει τους στόχους της για υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,5% ο Γιάννης Παναγόπουλος εκτιμά πως «Πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ που φαίνεται να έχει αποδεχτεί η κυβέρνηση για τα αμέσως επόμενα χρόνια δεν είναι σε καμία περίπτωση βιώσιμα ακόμη και αν η οικονομία μεταβεί σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Αν δε λάβουμε υπόψη τις εκτιμήσεις για την πορεία της ανάπτυξης τότε είναι σίγουρο ότι η επίτευξη τους προϋποθέτει μακροχρόνια λιτότητα κάτι που θα είναι καταστροφικό για την οικονομία και την κοινωνία».

Για το Ασφαλιστικό σημειώνει πως η μείωση μισθών και η αύξηση των ορίων ηλικίας δεν αποτελούν λύση. Ως διέξοδο δείχνει την επιστροφή στην ανάπτυξη που θα συνοδευθεί με δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Ζητά μάλιστα τη διενέργεια δημόσιου διαλόγου για τον αναπροσανατολισμό της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής.

E7 | Κατά τον ΣΕΒ οι επιχειρησιακές συμβάσεις αποτελούν ένα χρήσιμο εργαλείο συγκράτησης του κόστους αλλά και αποτροπής των απολύσεων. Τι αποτελέσματα έχει φέρει στην αγορά εργασίας η επικράτησή τους; Πιστεύετε πως αν υπάρξουν οι κατάλληλες ρυθμίσεις θα προσέλθουν οι εργοδότες σε διάλογο για την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας στους κλάδους όπου οι μνημονιακές ρυθμίσεις έχουν δημιουργήσει πλέον ένα τελείως διαφορετικό status quo;

Με την υπερίσχυση των επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων εργασίας επιχειρείται πλήρης μεταστροφή του εργασιακού τοπίου, αφού οι αμοιβές που καθορίζονταν, προ κρίσης, με επιχειρησιακές συμβάσεις αφορούσαν μόλις το 1% του συνόλου των επιχειρήσεων. Με την 6η ΠΥΣ, δόθηκε η χαριστική βολή, ανετράπησαν όλα και υπονομεύτηκε κάθε κλαδική συνοχή των εργαζομένων. Οι εργοδότες - με την έλλειψη των ελεγκτικών μηχανισμών - εκμεταλλευόμενοι την κρίση και την αντικειμενικά δεινή διαπραγματευτική θέση των εργαζομένων, προχωρούν πλέον σε γενικευμένη μείωση μισθών, μέσω της σύναψης επιχειρησιακών συμβάσεων εργασίας με μη αντιπροσωπευτικά συνδικαλιστικά «μορφώματα» όπως είναι οι γνωστές «Ενώσεις Προσώπων». Γι' αυτό και παρατηρείται το φαινόμενο της υπερπαραγωγής επιχειρησιακών συμβάσεων (και με συμβολή των εργοδοτών) για να μπορούν να οδηγούν τους μισθούς προς τα κάτω. Έτσι οι μισθοί πείνας κυριαρχούν, αφού ο κατώτερος εγγυημένος μισθός πολύ σύντομα δεν θα αντιστοιχεί πουθενά, η συλλογική κλαδική προστασία των εργαζομένων σπάει, οι επιχειρησιακές συμβάσεις υπερισχύουν αφού έχει εξασφαλιστεί η δυνατότητά τους να αποκλίνουν μισθολογικά, η αμοιβή των νέων να είναι μικρότερη. Τα θύματα ήδη είναι εκατοντάδες χιλιάδες. Πέραν των άλλων, υπερίσχυση των επιχειρησιακών και των ατομικών συμβάσεων εργασίας σημαίνει αυτόματα και υπερίσχυση του αθέμιτου ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων με θύματα κυρίως τις μικρές και μεσαίες επι­χειρήσεις έναντι των μεγάλων ομίλων και των πολυεθνικών.

E7 | Ποιο θα ήταν κατά την εκτίμησή σας το ύψος του κατώτατου σήμερα αν είχαν τη δυνατότητα να τον προσδιορίζουν οι κοινωνικοί εταίροι και όχι το κράτος; Είχε θετικές επιπτώσεις στην καταπολέμηση της ανεργίας των νέων η συγκράτησή του στα 586 ευρώ;

Σίγουρα θα ήταν στα 751 ευρώ και άνω. Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου επιβάλλεται μείωση των κατώτατων ονομαστικών μισθών, το εύρος της οποίας προκαλεί πρωτοφανείς απώλειες για τους χαμηλόμισθους εργαζόμενους και πυροδοτεί την ανεργία. Το βασικό αντεπιχείρημα των δανειστών πως στην βιβλιογραφία δεν υπάρχει θετική συσχέτιση μεταξύ κατώτατου μισθού και επιπέδου απασχόλησης, μάλλον παρακάμπτει την απτή σύγχρονη πραγματικότητα, αφού οι μισθοί στην Ελλάδα μειώθηκαν ακόμη και σε ονομαστικούς όρους 24%, ενώ το επίπεδο απασχόλησης μειώθηκε επίσης κατά 22% (χάθηκαν περίπου 1 εκατ. θέσεις εργασίας). Τι λέει γι' αυτό, άραγε, η διεθνής βιβλιογραφία;

E7 | Στο πακέτο των αρνητικών μέτρων σε αφορολόγητο και συντάξεις η κυβέρνηση αντέταξε τα λεγόμενα «αντίμετρα», που όμως θα υλοποιηθούν μόνο αφού επιτευχθούν οι στόχοι του προγράμματος, Οπότε το ερώτημα είναι διπλό: Πιστεύετε πως είναι ρεαλιστικά τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα και ο ρυθμός ανάπτυξης που προβλέπονται για τα επόμενα χρόνια; Από την άλλη μεριά, η συζητούμενη μείωση του φορολογικού συντελεστή στα φυσικά πρόσωπα, οι παρεμβάσεις στα οικογενειακά επιδόματα, το επίδομα στέγασης, μαζί με τη μείωση της συμμετοχής στα φάρμακα για τους συνταξιούχους μπορούν να αντισταθμίσουν τις απώλειες;

Από την αρχή της κρίσης θέσαμε στο δημόσιο διάλογο τη σημασία των βιώσιμων πρωτογενών πλεονασμάτων. Η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης και της δημοσιονομικής λιτότητας δεν δημιουργεί βιώσιμα πρωτογενή πλεονάσματα, ανεξάρτητα του ύψους αυτών. Βέβαια όσο υψηλότερος είναι ο στόχος των πλεονασμάτων, τόσο πιο βίαιη είναι η λιτότητα. Η εκτίμηση μας είναι ότι πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ που φαίνεται να έχει αποδεχτεί η κυβέρνηση για τα αμέσως επόμενα χρόνια δεν είναι σε καμία περίπτωση βιώσιμα, ακόμη και αν η οικονομία μεταβεί σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Αν δε λάβουμε υπόψη τις εκτιμήσεις για την πορεία της ανάπτυξης τότε είναι σίγουρο ότι η επίτευξή τους προϋποθέτει μακροχρόνια λιτότητα, κάτι που θα είναι καταστροφικό για την οικονομία και την κοινωνία. Όσον αφορά τα αντίμε­τρα η συζήτηση γίνεται βάση της θεωρίας των πιθανοτήτων. Η κυβέρνηση υπόσχεται να μοιράσει το υπερπλεόνασμα που πιθανά θα δημιουργηθεί σύμφωνα με τις δικές της και μόνο εκτιμήσεις. Αν πράγματι δημιουργηθεί και κατανεμηθεί στις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες θα ήταν μια καλοδεχούμενη εξέλιξη.

E7 | Πολλές καταγγελίες έχουν γίνει τελευταία για πληρωμές εργαζομένων με κουπόνια αντί για μισθό, για «μπράβους» εργοδοτών που αρπάζουν μέρος του μισθού των εργαζομένων μετά την ανάληψή τους από τα ΑΤΜ και κυρίως για μεγάλες καθυστερήσεις στην καταβολή των δεδουλευμένων. Συνυπολογιζόμενης της ολοένα αυξανόμενης μερικής απασχόλησης που πολλές φορές υποκρύπτει αδήλωτη εργασία, δημιουργείται η εικόνα εργασιακής ζούγκλας. Είναι αυτή η πραγματικότητα ή μήπως αδικεί την πλειοψηφία των επιχειρήσεων που προσπαθούν να είναι συνεπείς απέναντι στους εργαζομένους; Υπάρχει το θεσμικό και ελεγκτικό πλαίσιο για να περιοριστούν αυτά τα φαινόμενα;

Δεν μας εκπλήσσουν ούτε οι πληρωμές με κουπόνια, ούτε οι καθυστερήσεις στη μισθοδοσία των εργαζομένων, ούτε οι πρακτικές «μαφίας» ορισμένων εργοδοτών. Αποτελούν μέρος της καθημερινότητας που καλούνται να αντιμετωπίζουν τα χιλιάδες συνδικαλιστικά μας στελέχη στις Ομοσπονδίες, τα Εργατικά Κέντρα και τα πρωτοβάθμια σωματεία σε όλη τη χώρα. Η λυσσαλέα επιμονή στη λήψη ολοένα και περισσότερων αντεργατικών μέτρων, έχει σαφή στόχο την ισοπέδωση των ελάχιστων εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, την απόλυτη επιστροφή του εργασιακού μεσαίωνα και την επικράτηση της εργασιακής ζούγκλας.

Είναι γεγονός ότι στο θέμα των εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, τα Μνημόνια δεν έχουν κάποιες λογιστικές επιδιώξεις. Είναι εργαλεία αναδιανομής των εισοδημάτων υπέρ των πλουσίων. Είναι εργαλεία θρυμματισμού θεσμών, εργαλεία δημιουργίας μιας «κοινωνίας» χωρίς συνδικαλιστικούς θεσμούς, χωρίς συλλογική συνοχή, με τους εργαζόμενους έρμαια στις εργοδοτικές αυθαιρεσίες, στην εργοδοτική τρομοκρατία, στην απώλεια δικαιωμάτων και ελευθεριών. Οι εργαζόμενοι καλούνται να συμμορφωθούν με την ανεργία, την ετεροαπασχόληση, την ανασφάλεια, την έλλειψη κοινωνικής ασφάλισης. Μια «κοινωνία» που οι εργαζόμενοι θα ζουν υποβαθμισμένα, δεν θα διαμαρτύρονται, δεν θα κινητοποιούνται, δεν θα οργανώνονται και την ίδια στιγμή θα πραγματοποιείται η βίαιη καπιταλιστική αναδιάρθρωση.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης πα­ραμένουν σταθερά στην πρώτη θέση και καταλαμβάνουν δυσθεώρητο μερίδιο στην εγχώρια αγορά εργασίας. Πίσω από αυτές τις μορφές απασχόλησης υποκρύπτεται σε σημαντικό βαθμό η αδήλωτη εργασία. Ως ΓΣΕΕ έχουμε παρουσιάσει τις θέσεις και τις προτάσεις μας για την ουσιαστική καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας, κατά τη διαδικασία της τριμερούς επικύρωσης του Οδικού Χάρτη για την αδήλωτη εργασία, που εκπονήθηκε με την τεχνική βοήθεια της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO). Η εθνική στρατηγική για την αντιμετώπιση της αδήλωτης και της μερικά/ψευδώς δηλωμένης εργασίας οφείλει να στηρίζεται στην αποδοχή και προώθηση ως κυρίαρχου του μοντέλου της πλήρους και σταθερής εργασίας στο πλαίσιο σαφούς και στοχευμένης πολιτικής βούλησης.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο της συνέντευξης του κ. Παναγόπουλου στο τεύχος Μαΐου του περιοδικού Epsilon7.



comments powered by Disqus
* Παρακαλούμε τα σχόλια να μην είναι σε greeklish. Σχόλια με υβριστικό ή προσβλητικό περιεχόμενο θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.