Σε ατομική επιχείρηση με αντικείμενο δραστηριότητας εκμετάλλευση βυτιοφόρων οχημάτων , επιδικάστηκαν με εφετειακή δικαστική απόφαση , να καταβληθούν εντόκως , από ασφαλιστική εταιρία για τροχαίο ατύχημα που συνέβη ( χωρίς να ευθύνεται ) σε βυτιοφόρο όχημα ιδιοκτησίας της το έτος 2009 , τα ποιο κάτω ποσά .

Α. Ως αποζημίωση για αξία του καταστραφέντος ολοσχερώς Δ.Χ.Φ. αυτοκινήτου που κρίθηκε ακατάλληλο προς επισκευή ποσό 26.000 ευρώ

Β. Για δαπάνες επισκευής του βυτίου , βάσει τιμολογίων που προσκομίστηκαν , ποσό 14.000 ευρώ

Γ. Για ηθική βλάβη ποσό 1.000 ευρώ

Συνολικό ποσό 41.000 ευρώ

Για τόκους ποσό 14.000 ευρώ ( επί του ποσού αυτού κατά την καταβολή του έγινε παρακράτηση φόρου 15% )

Ερώτημα :

- Εξακολουθούν να είναι σε ισχύ μετά την έναρξη ισχύος του Ν. 4172/2013 οι 1008989/121/Α0012/6.2.1995 και 1092921/1790/ Α0012/23.10.2000 διαταγές, σύμφωνα με τις οποίες , οι αποζημιώσεις που καταβάλλονται για κάλυψη υλικών ζημιών και σωματικών βλαβών, κατά πάγια διοικητική και δικαστική νομολογία δεν αποτελούν εισόδημα και συνεπώς δεν φορολογούνται και ούτε υπολογίζονται για την έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης , ή έχουν καταργηθεί μετά την 1-1-2014 ?

- Όσον αφορά τους τόκους , η παρακράτηση φόρου που ενεργείται με βάση τα οριζόμενα στην αριθ. ΠΟΛ.1011/2.1.2014 Απόφαση του Γενικού Γραμματέα Δημοσίων Εσόδων εξαντλεί τη φορολογική υποχρέωση σε περίπτωση που αυτός που λαμβάνει την ως άνω πληρωμή, η οποία υπόκειται σε παρακράτηση φόρου, είναι ημεδαπό φυσικό πρόσωπο ή φυσικό ή νομικό πρόσωπο ή νομική οντότητα που δεν έχει τη φορολογική κατοικία του και δεν διατηρεί μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα (παρ. 4 άρθρου 37 και παραγράφου 3 άρθρου 64 ν.4172/2013).