Στο άρθρο 2, παρ. 6 του
ΑΝ 539/45 ορίζεται ότι « Δια τον υπολογισμόν του, περί ού ανωτέρω, χρόνου απασχολήσεως, τα διαστήματα, καθ΄ ά ο μισθωτός απέσχεν ή απέχει της απασχολήσεώς του παρά τη υποκειμένη επιχειρήσει, λόγω βραχείας σχετικώς διαρκείας ασθενείας στρατεύσεως, απεργίας, ανταπεργίας ή ανωτέρας βίας, δεν θεωρούνται ως χρόνος μη απασχολήσεως ουδέ συμψηφίζονται προς τας ημέρας αδείας, ών ούτοι δικαιούνται».
Με βάση την ανωτέρω διάταξη, ο χρόνος της ασθένειας εργαζόμενου θεωρείται ως χρόνος υπηρεσίας για τον υπολογισμό της άδειας και του επιδόματος αδείας.
Συμπερασματικά , ο χρόνος της ασθένειας κατά τη διάρκεια της εργασιακής σχέσης θεωρείται ως χρόνος υπηρεσίας, αφού με τη χορήγηση της δεν επέρχεται λύση της εργασιακής συμβάσεως, και λαμβάνεται υπόψη (προσμετρείται) για να καθορισθεί η άδεια και το επίδομα αδείας
(Άρειος Πάγος 751/1987).