Σύμφωνα με την παρ. 2 του άρθρου 9 του
Ν. 4308/24.11.2014 σχετικά με τα Ελληνικά Λογιστικά Πρότυπα, που αφορά το περιεχόμενο του τιμολογίου, ορίζεται ότι: «Τα ποσά του τιμολογίου μπορεί να εκφράζονται σε οποιοδήποτε νόμισμα. Το ποσό Φ. Π. Α. του τιμολογίου εκφράζεται και στο εθνικό νόμισμα.»
Περαιτέρω, στο άρθρο 27 του ιδίου νόμου που αναφέρεται σε συναλλαγές και στοιχεία σε ξένο νόμισμα, ορίζεται ότι: «1. Μία συναλλαγή σε ξένο νόμισμα μετατρέπεται κατά την αρχική αναγνώριση στο νόμισμα στο οποίο καταρτίζονται οι χρηματοοικονομικές καταστάσεις της οντότητας με την
ισχύουσα συναλλαγματική ισοτιμία κατά τη συναλλαγή».
Γενικά, τα τιμολόγια και τα στοιχεία που επέχουν θέση τιμολογίου συνενωμένα ή μη με στοιχεία διακίνησης μπορεί να εκφράζονται σε ξένη γλώσσα για συναλλαγές και στο εσωτερικό της χώρας. Τα ποσά που αναφέρονται στα ανωτέρω στοιχεία
είναι δυνατόν να εκφράζονται σε οποιοδήποτε νόμισμα, υπό την προϋπόθεση ότι το ποσό του οφειλόμενου φόρου εκφράζεται στο εθνικό νόμισμα του κράτους - μέλους στο οποίο πραγματοποιείται η παράδοση των αγαθών ή η παροχή των υπηρεσιών με τη χρήση του μηχανισμού μετατροπής που προβλέπεται στο
άρθρο 91 της οδηγίας 2006/112/ΕΕ.
Σχετικά με την φορολογική αντιμετώπιση των συναλλαγματικών διαφορών, στην απόφαση Αρ. Πρωτ.:
>ΔΕΑΦ Β 1027291 ΕΞ 17-02-2016 διευκρινίζεται ότι:
«7. Επίσης, με τις διατάξεις της περ. α΄ της
παρ. 2 του άρθρου 27 του Ν. 4308/2014, οι οποίες ισχύουν για περιόδους που αρχίζουν μετά την 31η Δεκεμβρίου 2014, ορίζεται ότι στο τέλος κάθε περιόδου αναφοράς τα νομισματικά στοιχεία μετατρέπονται με την ισοτιμία κλεισίματος του ισολογισμού, ενώ με τις διατάξεις της παρ. 3 του ίδιου άρθρου και νόμου ορίζεται ότι οι συναλλαγματικές διαφορές που προκύπτουν από τον διακανονισμό νομισματικών στοιχείων ή από τη μετατροπή τους σε μια ισοτιμία διαφορετική από την ισοτιμία μετατροπής κατά την αρχική αναγνώριση ή κατά τη σύνταξη προγενέστερων χρηματοοικονομικών καταστάσεων, αναγνωρίζονται στα αποτελέσματα της περιόδου που προκύπτουν.
8. Με τη λογιστική οδηγία εφαρμογής του νόμου 4308/2014 της ΕΛΤΕ διευκρινίστηκε, μεταξύ άλλων, ότι για την εφαρμογή των ρυθμίσεων του άρθρου 27 έχει σημασία η ταξινόμηση των περιουσιακών στοιχείων και υποχρεώσεων σε νομισματικά και μη νομισματικά. Σύμφωνα με το σχετικό ορισμό του Παραρτήματος Α, νομισματικά ή χρηματικά στοιχεία είναι οι κατεχόμενες μονάδες νομίσματος και περιουσιακά στοιχεία και υποχρεώσεις που θα εισπραχθούν ή πληρωθούν σε ένα καθορισμένο ή προσδιορίσιμο αριθμό μονάδων νομίσματος. Παραδείγματα νομισματικών στοιχείων είναι τα διαθέσιμα ή ταμειακά ισοδύναμα, οι παντός είδους απαιτήσεις και οι χρηματοοικονομικές υποχρεώσεις…
Τα αναφερόμενα ανωτέρω σχετικά με την φορολογική μεταχείριση των χρεωστικών και πιστωτικών συναλλαγματικών διαφορών που προκύπτουν από τον διακανονισμό ή την επιμέτρηση απαιτήσεων και υποχρεώσεων (νομισματικών στοιχείων) εφαρμόζονται ανάλογα και κατά περίπτωση και για τις διαφορές που προκύπτουν σε φορολογικά έτη που αρχίζουν μετά την 31η Δεκεμβρίου 2014, οπότε και ισχύουν οι διατάξεις του Ν.4308/2014».
Σύμφωνα με τα ανωτέρω και τα ερωτήματά σας, η αρχική απαίτηση σε ξένο νόμισμα αποτιμάται με την ισοτιμία της συναλλαγής, και οι συναλλαγματικές διαφορές που προκύπτουν κατά την είσπραξη ή εξόφληση αντιμετωπίζονται φορολογικά ως πραγματικές διαφορές διακανονισμού, όχι ως νέα επιχειρηματική συναλλαγή. Με βάση τη διοικητική πρακτική,
οι διαφορές αυτές λαμβάνονται υπόψη στη φορολογία εισοδήματος κατά τον διακανονισμό τους, με εφαρμογή των γενικών κανόνων των άρθρων 22 και 23 του ΚΦΕ.