Καλημέρα σας,
Μία εκμισθώτρια Ε.Ε. είχε μισθώσει επαγγελματικό ακίνητο (ξενοδοχειακή μονάδα) σε τρίτο πρόσωπο Α.Ε. (μισθώτρια), με ρητή πρόβλεψη για εγγυοδοσία (άρθρο 14 της σύμβασης μίσθωσης) την οποία η μισθώτρια κατέβαλε το 2018.
Ο μισθωτής παραβιάζοντας τη σύμβαση αποχώρησε πρόωρα από το μίσθιο (2020), και ακολούθησε δικαστική διεκδίκηση της εγγυοδοσίας από αυτόν. Με απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά έγινε δεκτό ότι η εγγυοδοσία καταπίπτει υπέρ της εκμισθώτριας λόγω παραβίασης της σύμβασης ως ποινική ρήτρα, άλλως ως αποζημίωση .(Η έφεση του μισθωτή απορρίφθηκε και δεν άσκησε Αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου).
Η εγγυοδοσία βρίσκεται στα χέρια της εκμισθώτριας από το 2018 βάσει της αρχικής μίσθωσης. Δεν έχει υπάρξει νέα καταβολή ή έσοδο.
Η εκμισθώτρια, ετερόρρυθμη εταιρεία, δεν έχει άλλες δραστηριότητες πέραν των μισθώσεων/υπεκμισθώσεων του ένδικου ξενοδοχείου, (υπάρχει μέχρι και σήμερα ενεργή μίσθωση των ένδικων ακινήτων της σε άλλο μισθωτή).
Επίσης σας επισυνάπτουμε την απόφαση ΔΕΔ 3316/2018, η οποία φαίνεται να αφορά φυσικό πρόσωπο και κάνει δεκτό ότι {η κατάπτωση εγγυοδοσίας ως ποινική ρήτρα λόγω πρόωρης λύσης μίσθωσης δεν συνιστά εισόδημα από επιχειρηματική δραστηριότητα (σελ. 3 παρ. 3).}
Το ερώτημα είναι :
Εν προκειμένω, τίθεται το ερώτημα κατά πόσο μπορεί να εφαρμοστεί και στην περίπτωσή αυτή (ετερόρρυθμη εταιρεία χωρίς άλλες δραστηριότητες πέραν των μισθώσεων/υπεκμισθώσεων του ένδικου ξενοδοχείου).
Ειδικότερα, ποιος είναι ο φορολογικός χειρισμός της εγγυοδοσίας από πλευράς Ε.Ε.; Είναι ορθή και ασφαλής επιλογή να δηλωθεί το ποσό των 400.000 € ως αποζημίωση/ποινική ρήτρα μη φορολογητέα;