Καλημέρα σας,
θα ηθελα να σας παραθέσω το παρακάτω ερωτημα:
Η εταιρεία έχει έναν μισθωτό στον οποίο θέλουμε να παρέχουμε ένα αυτοκίνητο leasing. Στο τέλος της σύμβασης, το αυτοκίνητο θα το εξαγοράσει το φυσικό πρόσωπο. Η εταιρία , όμως, δεν πληροί αυτή τη στιγμή τις οικονομικές προϋποθέσεις για να προχωρήσουμε σε σύναψη σύμβασης χρηματοδοτικής μίσθωσης.
Έτσι, έχουμε σχεδιάσει το εξής πλάνο:
Ο μισθωτός θα δεχτεί μείωση μισθού και θα κάνει ατομικά τη σύμβαση leasing. Κάθε μήνα, το κόστος του leasing θα το καλύπτει η εταιρία με τη μορφή εξοδολογίου.
Το ερώτημά μας είναι αν με αυτό το πλάνο, η δαπάνη αυτή μπορεί να καλύπτεται από την εταιρεία με τη μορφή εξοδολογίου και να αναγνωρίζεται ως παροχή σε είδος, ώστε να είναι εκπεστέα φορολογικά.
Με βάση τις ΠΟΛ. 1045/2017 & 1219/2014, θεωρούμε ότι ακόμη και αν το leasing είναι στο όνομα του φυσικού προσώπου, το ποσό του τιμολογίου που θα καλύπτει η εταιρεία μπορεί να θεωρηθεί παροχή σε είδος. Συμφωνείτε με αυτή την διαδικασία; Υπάρχει κάποιος κίνδυνος αυτή η προσέγγιση να θεωρηθεί απόκρυψη εξαρτημένης εργασίας; Βλέπετε άλλους κινδύνους; Θα προτέινατε διαφορετικό χειρισμό;
Με εκτίμηση,