Δεδομένα:
Εταιρεία με έδρα την Ελλάδα έχει ιδρύσει Υποκατάστημα στην Τουρκία.
Το αποτέλεσμα των εργασιών του υποκαταστήματος φορολογείται στην Τουρκία και ενσωματώνεται στο κεντρικό (έσοδα μείον έξοδα) εφαρμόζοντας την μέθοδο της πίστωσης φόρου αλλοδαπής.
Το κεντρικό τηρεί δοσοληπτικό λογαριασμό (Λ/48) στον οποίο απεικονίζονται τα εμβάσματα εισπράξεων και πληρωμών από και προς το υποκατάστημα, ο οποίος κλείνει (μηδενίζει) με τις εγγραφές ενσωμάτωσης όλων των λογαριασμών του υποκαταστήματος στο τέλος κάθε χρήσης.
Κατά την διάρκεια της προηγούμενης χρήσης, για επιχειρηματικούς σκοπούς (για αγορές εμπορευμάτων) δόθηκαν σημαντικά ποσά σε τούρκικες λίρες προς το υποκατάστημα Τουρκίας για τα οποία το κεντρικό χρέωσε τόκους προς το υποκατάστημα, με το μέσο επιτόκιο δανεισμού του στην Ελλάδα σε ευρώ (6% περίπου).
Με την επιστροφή των ποσών (από τις πωλήσεις) από το υποκατάστημα Τουρκίας προς το κεντρικό σε τούρκικες λίρες λόγω διολίσθησης της λίρας προκύπτουν σημαντικές χρεωστικές (ζημιές) συναλλαγματικές διαφορές.
Ερώτημα:
Οι παραπάνω χρεωστικές (ζημιές) συναλλαγματικές διαφορές λόγω διολίσθησης της τουρκικής λίρας, ως βέβαιες και εκκαθαρισμένες εκπίπτουν κανονικά από τα ακαθάριστα έσοδα σύμφωνα με το άρθρο 22 του ν.4172/2013 ή υπάρχει περίπτωση να έχει εφαρμογή η παράγραφος 4 του άρθρου 27 του ν.4172/2013 , δηλαδή να θεωρηθούν ότι αφορούν το υποκατάστημα αλλοδαπής και να μην εκπίπτονται φορολογικά από τα ακαθάριστα έσοδα του κεντρικού στην Ελλάδα;