Μία σειρά Διεθνών Λογιστικών Προτύπων (Δ.Λ.Π.) ασχολούνται, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, με τα ενσώματα πάγια. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα ΔΛΠ 16, 17, 20, 23, 36 και 40.
Στο παρόν άρθρο θα αναλύσουμε το ΔΛΠ 16 " Ενσώματα Πάγια" αντιπαραβάλλοντας και τις σχετικές διατάξεις του ΕΓΛΣ.
Σύμφωνα με το ΔΛΠ 16 ενσώματα πάγια είναι τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία κατέχονται από την οικονομική μονάδα για να χρησιμοποιηθούν στην παραγωγική διαδικασία, για την παροχή αγαθών ή υπηρεσιών, για ενοικίαση σε τρίτους ή για διοικητικούς σκοπούς και αναμένεται να χρησιμοποιηθούν για περισσότερες της μίας λογιστικής/διαχειριστικής περιόδου. Συνεπώς, το ΔΛΠ 16 ασχολείται μόνο με τα ιδιοχρησιμοποιούμενα ενσώματα πάγια και όχι με τα ενσώματα πάγια που κατέχονται από την οικονομική μονάδα για επενδυτικούς σκοπούς (εκμίσθωση, ενίσχυση κεφαλαιακής επάρκειας, κ.λπ.) με τα οποία ασχολείται το ΔΛΠ 40.
Κατά το ΕΓΛΣ ενσώματα πάγια στοιχεία είναι τα υλικά αγαθά που αποκτά η οικονομική μονάδα με σκοπό να τα χρησιμοποιεί ως μέσα δράσεώς της κατά τη διάρκεια της ωφέλιμης ζωής τους, η οποία είναι οπωσδήποτε μεγαλύτερη από ένα έτος και τα οποία καταχωρούνται στους λογαριασμούς 10-15.
Α) Αρχική Καταχώρηση
Σύμφωνα με τα ΔΛΠ ένα ενσώματο πάγιο καταχωρείται ως περιουσιακό στοιχείο, όταν και μόνον όταν:
• πιθανολογείται ότι μελλοντικά οικονομικά οφέλη που συνδέονται με το στοιχείο θα εισρεύσουν στην οικονομική μονάδα, και
• το κόστος του στοιχείου μπορεί να αποτιμηθεί αξιόπιστα.
Η αρχική καταχώρηση κατά τα ΔΛΠ ομοιάζει με το ΕΓΛΣ. Η βασική διαφορά τους είναι ότι τα έξοδα που σχετίζονται με την απόκτηση των ενσώματων παγίων ("Έξοδα κτήσης ακινητοποιήσεων" π.χ. φόρος μεταβίβασης, συμβολαιογραφικά, κ.λπ.), καθώς και οι τόκοι δανείων κατασκευαστικής περιόδου προσαυξάνουν την αξία κτήσεως των ενσώματων παγίων στοιχείων εν αντιθέσει με το ΕΓΛΣ όπου τα έξοδα αυτά αντιμετωπίζονται ως έξοδα πολυετούς απόσβεσης και καταχωρούνται στους λογαριασμούς 16.14 και 16.18 αντίστοιχα.
Μια επιπλέον διαφορά, η οποία ανακύπτει κατά την αρχική καταχώρηση είναι όταν γίνεται αγορά ενσώματου πάγιου με πίστωση πέραν των συνήθων πιστωτικών όρων. Σύμφωνα, λοιπόν, με τις αρχές των ΔΛΠ προβλέπεται ότι το κόστος κτήσεως των ενσώματων παγίων που ο διακανονισμός της αξίας τους γίνεται στο μέλλον είναι η παρούσα αξία των αντίστοιχων ταμιακών εκροών, δηλαδή δεν περιλαμβάνονται οι τόκοι των δόσεων.
Αντίθετα, σύμφωνα με τις διατάξεις των Κ.Ν.2190/1920 και ΕΓΛΣ, αξία κτήσεως των άυλων και πάγιων περιουσιακών στοιχείων είναι γενικά το τίμημα που καταβάλλεται για την απόκτηση των στοιχείων αυτών, ανεξαρτήτως του χρόνου καταβολής του τιμήματος.
ΔΕΙΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΟΡΚΩΤΟΥ ΕΛΕΓΚΤΗ ΛΟΓΙΣΤΗ, Κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΑΛΑΜΑΝΟΥ ΣΤΟ E-MAGAZINE ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
19/7/2010