Σ.τ.Ε. 1238/2015 (Τμ. Β΄)
Πρόεδρος: Ε. ΓΑΛΑΝΟΥ, Αντιπρόεδρος
Εισηγητής: Δ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, Πάρεδρος

Μεγαλύτερος κίνδυνος σύγχυσης του καταναλωτή υφίσταται όσο αποκεικνύεται σημαντικός ο διακριτικός χαρακτήρας του προγενέστερου σήματος.

με συνέπεια ότι μπορεί να υπάρξει κίνδυνος σύγχυσης, παρά τον μικρό βαθμό ομοιότητας των σημάτων, στην περίπτωση που η ομοιότητα των προσδιοριζομένων προϊόντων ή υπηρεσιών είναι μεγάλη, ο δε χαρακτήρας του προγενέστερου σήματος είναι ισχυρός

4. Επειδή, στο Ν. 2239/1994 «Περί σημάτων» (ΦΕΚ Α΄ 152), με τον οποίο ενσωματώθηκε στην ελληνική έννομη τάξη η οδηγία 89/104/ΕΟΚ (ΕΕ L 40/11.2.1989, σελ. 1), ορίζεται, στο άρθρο 1 παρ. 1, ότι «Θεωρείται σήμα κάθε σημείο επιδεκτικό γραφικής παραστάσεως, ικανό να διακρίνει τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες μιας επιχειρήσεως από εκείνα άλλων επιχειρήσεων», στο άρθρο 4, ότι «1. Σημείο δεν γίνεται δεκτό για καταχώριση: α) εάν ταυτίζεται με προγενέστερο σήμα και τα προϊόντα ή οι υπηρεσίες, για τα οποία το σήμα έχει δηλωθεί, ταυτίζονται με εκείνα για τα οποία προστατεύεται το προγενέστερο σήμα, β) εάν, λόγω της ταυτότητας με το προγενέστερο σήμα και της ομοιότητας των προϊόντων ή υπηρεσιών ή της ομοιότητας με το προγενέστερο σήμα και της ταυτότητας των προϊόντων ή υπηρεσιών ή της ομοιότητας με το προγενέστερο σήμα και της ομοιότητας των προϊόντων ή υπηρεσιών, υπάρχει κίνδυνος σύγχυσης του κοινού, ο οποίος περιλαμβάνει και τον κίνδυνο συσχέτισής του με το προγενέστερο σήμα, γ) [...]. 2. Ως προγενέστερα σήματα κατά τον παρόντα νόμο νοούνται: α) τα σήματα συμπεριλαμβανομένων των κοινοτικών, τα οποία έχουν καταχωρηθεί πριν από την ημερομηνία καταθέσεως της δηλώσεως του σήματος [...]» και, στο άρθρο 10 παρ. 1, ότι «Κατά της αποφάσεως της Διοικητικής επιτροπής Σημάτων, που δέχεται εν όλω ή εν μέρει τη δήλωση του σήματος, επιτρέπεται η άσκηση τριτανακοπής ενώπιον της ίδιας Επιτροπής από οποιονδήποτε τρίτο που έχει έννομο συμφέρον, έστω και μη χρηματικό, εφόσον δεν παρενέβη στη συζήτηση της δηλώσεως του σήματος.».

5. Επειδή, κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 4 παρ. 1 περιπτ. β΄ του Ν. 2239/1994 , με την οποία μεταφέρθηκε στην εσωτερική έννομη τάξη η αντίστοιχη ρύθμιση του άρθρου 4 παρ. 1 περιπτ. β΄ της οδηγίας 89/104/ΕΟΚ, ο κίνδυνος σύγχυσης του κοινού, δηλαδή ο κίνδυνος να θεωρήσει το κοινό ότι τα σχετικά προϊόντα (ή υπηρεσίες) προέρχονται από την ίδια επιχείρηση ή, ενδεχομένως, από επιχειρήσεις συνδεόμενες οικονομικώς μεταξύ τους, πρέπει να εκτιμάται συνολικώς, λαμβανομένων υπόψη όλων των σχετικών παραγόντων της συγκεκριμένης υπόθεσης, στους οποίους περιλαμβάνονται, ιδίως, η ταυτότητα ή ο βαθμός ομοιότητας των σχετικών προϊόντων και η ταυτότητα ή ο βαθμός ομοιότητας (οπτικής, ηχητικής και εννοιολογικής) των σημάτων, η συνολική δε εκτίμηση συνεπάγεται κάποια αλληλεξάρτηση των παραγόντων αυτών, πράγμα που σημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι μια μέση ή και ελαφρά ομοιότητα μεταξύ των σημάτων μπορεί να αντισταθμίζεται από την ταυτότητα ή μια έντονη ομοιότητα των σχετικών προϊόντων (βλ. ΣτΕ 1746/2013, 1180/2010 επταμ., απόφαση ΔΕΚ της 29.9.1998, C-39/97, Canon, σκέψεις 16-17, απόφαση ΔΕΚ της 22.6.1999, C-342/97, Lloyd Schuhfabrik Meyer, σκέψεις 18-19 κ.ά.).

Περαιτέρω, ο κίνδυνος σύγχυσης είναι τόσο μεγαλύτερος όσο αποδεικνύεται σημαντικός ο διακριτικός χαρακτήρας του προγενεστέρου σήματος. Συνεπώς, μπορεί να υπάρξει κίνδυνος σύγχυσης, παρά το μικρό βαθμό ομοιότητας μεταξύ των σημάτων, στην περίπτωση που η ομοιότητα των προσδιοριζομένων προϊόντων ή υπηρεσιών είναι μεγάλη, ο δε διακριτικός χαρακτήρας του προγενεστέρου σήματος είναι ισχυρός (βλ. ΣτΕ 2943/2013 και απόφαση ΔΕΚ Lloyd Schuhfabrik Meyer, σκέψη 21).