Σύμφωνα με την με αριθμό
>ΠΟΛ. 1055/26.4.2016 εγκύκλιο διαταγή με θέμα «Διευκρινίσεις σχετικά με την εφαρμογή των διατάξεων της περ. β΄ του άρθρου 23 του Ν. 4172/2013 σε περίπτωση εξόφλησης τιμολογίων προμηθευτών και πιστωτών από τρίτους», ορίζεται ότι:
«2. Με την
ΠΟΛ. 1216/1-10-2014 εγκύκλιό μας, με την οποία κοινοποιήθηκαν οι ως άνω διατάξεις, διευκρινίσθηκε, ότι για την εφαρμογή της περίπτωσης β΄ του άρθρου αυτού, στην έννοια της αγοράς των αγαθών και της λήψης των υπηρεσιών εμπίπτουν οι αγορές πρώτων και βοηθητικών υλών, εμπορευμάτων, υλικών, παγίων κ.λπ., οι πάσης φύσεως δαπάνες της επιχείρησης καθώς και οι πάσης φύσεως υπηρεσίες που λαμβάνει η επιχείρηση, με την προϋπόθεση ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του
άρθρου 22 του Ν.4172/2013 και δεν εμπίπτουν σε κάποια από τις λοιπές περιπτώσεις του παρόντος άρθρου.
Επίσης, διευκρινίσθηκε ότι ως τραπεζικό μέσο πληρωμής, προκειμένου για την εφαρμογή των κοινοποιούμενων διατάξεων, νοείται η κατάθεση σε τραπεζικό λογαριασμό του προμηθευτή, είτε με μετρητά είτε με μεταφορά μεταξύ λογαριασμών (έμβασμα), η χρήση χρεωστικών ή πιστωτικών καρτών της εταιρίας που πραγματοποιεί την πληρωμή, η έκδοση τραπεζικής επιταγής της επιχείρησης ή η εκχώρηση επιταγών τρίτων, η χρήση συναλλαγματικών οι οποίες εξοφλούνται μέσω τραπέζης, η χρήση ταχυδρομικής επιταγής - ταχυπληρωμής ή η κατάθεση σε λογαριασμό πληρωμών των Ελληνικών Ταχυδρομείων.
4. Από τη γραμματική διατύπωση των πιο πάνω διατάξεων προκύπτει, ότι ο νόμος απαιτεί η εξόφληση να γίνεται με τραπεζικό μέσο πληρωμής, προκειμένου να αποδεικνύεται η ύπαρξη και η πραγματοποίηση της συναλλαγής,
χωρίς να κάνει διάκριση ως προς το πρόσωπο του καταβάλλοντος, ούτε να θέτει ως προϋπόθεση όπως το πρόσωπο στο οποίο ανήκει ο λογαριασμός μέσω του οποίου εξοφλούνται οι σχετικές δαπάνες να είναι και αυτό που είχε τη σχετική απαίτηση από τον καταβάλλοντα (άμεσα αντισυμβαλλόμενος).
5. Κατόπιν των ανωτέρω, σε περίπτωση εξόφλησης σε τραπεζικό λογαριασμό του προμηθευτή - πιστωτή από τρίτο πρόσωπο (ημεδαπό ή αλλοδαπό), το οποίο, κατ΄ εντολή της επιχείρησης, εξοφλεί τη σχετική υποχρέωση προς απόσβεση ισόποσης υποχρέωσης αυτού προς αυτή,
η σχετική δαπάνη εκπίπτει από τα ακαθάριστα έσοδα της επιχείρησης, αρκεί να αποδεικνύεται με βάση τα κατάλληλα στοιχεία (τραπεζικά παραστατικά ή άλλα έγγραφα) η εξόφληση του προμηθευτή καθώς και ο λόγος εξόφλησης των δαπανών από τον τρίτο…».
Σύμφωνα με τα ανωτέρω και τα ερωτήματά σας, θεωρούμε ότι:
1. Είναι δυνατόν υποχρεώσεις και απαιτήσεις επιχείρησης να εξοφλούνται και να εισπράττονται μέσω τραπεζικών λογαριασμών τρίτου, σύμφωνα με τις διαδικασίες της ΠΟΛ. 1055/26.4.2016 εγκυκλίου διαταγής.
2. Θεωρούμε ως πιο δόκιμη πρακτική την κατάθεση των χρημάτων από τους πελάτες απευθείας στον επιχειρηματικό τραπεζικό λογαριασμό και όχι στον προσωπικό με μεταγενέστερη μεταφορά τους στον επιχειρηματικό τραπεζικό λογαριασμό. Η συγκεκριμένη «τριγωνική» εξόφληση υποχρεώσεων από τους πελάτες δεν είναι κατανοητή, ενδέχεται δε σε περίπτωση ελέγχου του φορέα της επιχείρησης (εταίρου, μετόχου), να δημιουργηθούν εμπλοκές, ειδικά σε περίπτωση έμμεσων τεχνικών ελέγχου επί του φυσικού προσώπου και ειδικά αυτής των τραπεζικών καταθέσεων.
3. Ακόμα και με τη μέθοδο εξόφλησης που χρησιμοποιείτε, θα πρέπει οι μεταγενέστερες καταθέσεις από τον ατομικό τραπεζικό λογαριασμό του φορέα στον επιχειρηματικό λογαριασμό της οντότητας, να γίνονται σε αλληλουχία της κάθε μίας εξόφλησης πελάτου και όχι συγκεντρωτικά. Από εμπειρία, η ΔΕΔ απέρριψε προσφυγή φορολογουμένου όπου ενώ παρόμοιες καταθέσεις γινόταν κατά πελάτη σε τραπεζικό λογαριασμό, μεταφερόταν στον επιχειρηματικό συγκεντρωτικά, χωρίς περαιτέρω στοιχεία.
4. Οι παραπάνω θέσεις βασίζονται στις
ΠΟΛ.1216/1-10-2014 και
ΠΟΛ.1055/26.4.2016 (εφαρμογή περ. β΄ άρθρου 23 ν.4172/2013) και στη γενική αρχή ότι η πληρωμή με τραπεζικά μέσα αποδεικνύει τη συναλλαγή, υπό την προϋπόθεση επαρκούς τεκμηρίωσης σύμφωνα με το άρθρο 22 του ν.4172/2013 και την κείμενη φορολογική νομοθεσία.