Βάσει του Α 37, περ 4, του Ν.4172/13,
4. Εάν οι τόκοι υπόκεινται σε παρακράτηση φόρου, όπως ορίζεται στο Μέρος Τέταρτο του Κ.Φ.Ε., ο παρακρατούμενος φόρος εξαντλεί τη φορολογική υποχρέωση μόνο για τα φυσικά πρόσωπα και για το συγκεκριμένο είδος εισοδήματος του φορολογούμενου με βάση τον Κ.Φ.Ε.
Η αναφορά περί εξάντλησης της φορολογικής υποχρέωσης, είναι σαφής, και αφορά φυσικό πρόσωπο .
Με την έννοια αυτή, ειθιστε να νοείται ο μη επιτηδευματίας , ή άλλως ο μη ασκών επιχειρηματική δραστηριότητα .
Στην προκειμένη περίπτωση, τι υπερισχύει, τίνος:
1) η στενή ερμηνεία του κειμένου του νόμου, που δεν διαχωρίζει μεταξύ φυσικού προσώπου μη επιτηδευματία και φυσικού προσώπου επιτηδευματία και στην οποία περίπτωση επέρχεται εξάντληση της φορολογικής υποχρέωσης?
ή
2) ο εξ αντιδιαστολής, ορισμός του φυσικού προσώπου επιτηδευματία ως μη φυσικό πρόσωπο , και συνεπώς δεν επέρχεται εξάντληση της φορολογικής υποχρέωση, και υφίσται φορολόγηση με τις γενικές διατάξεις, κατά τα πεπραγμένα στις νομικές οντότητες?
Παρακαλώ για τις σκέψεις σας και τοποθετήσεις σας επί των ανωτέρω
Με εκτίμηση