Φορολογία Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας (Φ.Μ.Α.Π.)
377
υπόκεινται σε φορολόγηση σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 2459/1997, όπως ισχύει, χωρίς καμία
απαλλαγή και για τον πρόσθετο λόγο ότι αυτές δεν ασκούν εμπορική δραστηριότητα στην Ελλάδα.
(1020537/80/0013/
ΠΟΛ.1068 /25-2-2000 εγκύκλιος).
4.8.
Εταιρείες με αντικείμενο εργασιών την εκμετάλλευση ακινήτων.
Εξαιρούνται της ανωτέρω απαλλαγής και συνεπώς φορολογούνται, τα κτίσματα των επιχειρήσεων
των οποίων το αντικείμενο των εργασιών τους είναι η εκμετάλλευση των ακινήτων τους.
4.9.
Δικαιολογητικά.
Όταν συντρέχει κατά το νόμο περίπτωση απαλλαγής της αξίας των ιδιοχρησιμοποιούμενων
κτισμάτων απαιτείται η προσκόμιση των φορολογικών εγγράφων (δήλωση φορολογίας εισοδήματος
δήλωση υποκαταστήματος στο μητρώο κ.λπ.), που πιστοποιούν την ιδιοχρησιμοποίηση.
5.
Γήπεδα ξενοδοχειακών επιχειρήσεων.
Απαλλάσσεται το 50% της αξίας των γηπέδων των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων, που τους ανήκουν
κατά κυριότητα, που τα χρησιμοποιούν για τουριστική εκμετάλλευση και στα οποία έχουν
κατασκευασθεί έργα που εξυπηρετούν τις λειτουργικές ανάγκες αυτών, όπως το κυρίως κτήριο του
ξενοδοχείου και λοιποί χώροι στάθμευσης αυτοκινήτων, χώροι αθλοπαιδιών κ.λπ..
5.1.
Μισθωμένα ξενοδοχεία που το μίσθωμα υπολογίζεται σε ποσοστό επί των εισπράξεων.
Η απαλλαγή αυτή ισχύει και για τα γήπεδα των ακινήτων που είναι μισθωμένα σε ξενοδοχειακές
επιχειρήσεις και το μίσθωμά τους υπολογίζεται σε ποσοστό στις εισπράξεις τους.
5.2.
Ενοικιαζόμενα δωμάτια.
Η απαλλαγή του 50% των γηπέδων δεν ισχύει για τις επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται
ενοικιαζόμενα δωμάτια και διαμερίσματα (αριθ. πρωτ. 1047679/292/Β0013/ΠΟΛ.1143/30-4-1997
εγκύκλιος).
5.3.
Κάμπινγκς.
Στη 18/2003 γνωμοδότηση του Ν.Σ.Κ., που έγινε δεκτή από τον Υφυπουργό Οικονομικών,
αναφέρεται:
«
Κατά την έννοια της πρώτης των άνω διατάξεων (απαλλαγή των κτισμάτων των ξενοδοχειακών
κ.λπ. επιχειρήσεων) και ενόψει του σκοπού του νόμου που συνίσταται στην μη φορολογική
επιβάρυνση γενικώς των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων, της απαλλαγής από του άνω φόρου
(
Φ.Μ.Α.Π.) απολαμβάνουν όχι μόνο τα ξενοδοχεία, αλλά και τα κάμπινγκς, τα χωριά διακοπών κ.λπ..
(
βλ. ΣτΕ 1142-3/89 για την ερμηνεία της διατάξεως του άρθρου 5 του Ν. 11/75)
Περαιτέρω και για τον αυτό λόγο, η ίδια έννοια πρέπει να δοθεί και στην επόμενη παράγραφο ε΄
του άρθρου 23 του Ν. 2459/1997. Και ναι μεν με την υπ’ αριθ. 1559/95 απόφαση του ΣτΕ εκρίθη ότι
η απαλλαγή που προεβλέπετο από το κατ’ αρχήν ταυτοσήμου διατυπώσεως άρθρο 12 παρ. 6 περ.
γ΄ του Ν. 1249/82 από το φόρο υπεραξίας των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων δεν περιελάμβανε και τα
κάμπινγκς αφού αφορούσε τις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται κτήριο ως
ξενοδοχείο, πλην η τοιαύτη κρίση εξηνέχθη ενόψει του ότι ο νόμος μετήρχετο τον όρο «ξενοδοχειακές
επιχειρήσεις οποιασδήποτε μορφής», πράγμα που υποδηλώνει τη βούληση του νομοθέτη του
άρθρου 23 του Ν. 2459/1997 να τα περιλάβει στην έννοια των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων (βλ. και
άρθρο 2 παρ. 1 Ν. 2160/93, και ερμηνεία αυτού με την ΣτΕ 98/2002, ως και ορισμούς του άρθρου
26
του Ν. 2636/98). Ενταύθα πάντως πρέπει να επισημανθεί ότι οι άνω διατάξεις της περί τουριστικών
επιχειρήσεων νομοθεσίας δεν είναι αναγκαίως προσδιοριστικές για την ερμηνεία φορολογικής
φύσεως διατάξεων (βλ. Γν. Ν.Σ.Κ. 117/02)».
Με την εγκύκλιο 1073038/362/0013, με την οποία κοινοποιήθηκε η ανωτέρω γνωμοδότηση
