Φορολογία Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας (Φ.Μ.Α.Π.)
376
από ορισμένο κοινό σκοπό, δημιουργούνται από το νόμο ενοχικές σχέσεις, με τις οποίες ρυθμίζονται
τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των κοινωνών μεταξύ τους, καθώς επίσης και η συμμετοχή τους
στη διατήρηση της διοικήσεως και εκκαθαρίσεως του κοινού πράγματος. Η σημασία της κοινωνίας σαν
κοινωνίας εξαντλείται αποκλειστικά στην κοινότητα του δικαιώματος. Η ένταξη του δικαιώματος από
κοινού σε περισσότερα πρόσωπα κατ’ ιδανικά μέρη, που χαρακτηρίζει την απόλυτη (εμπράγματη)
πλευρά της κοινωνίας, έχει σαν συνέπεια τη χορήγηση στους κοινωνούς ιδανικής μερίδας, που
αποτελεί αυτοτελές δικαίωμα του κάθε κοινωνού, εφόσον δε αντικείμενο της κοινωνίας αποτελεί μόνο
δικαίωμα ιδιωτικού ή δημοσίου δικαίου, ανεξάρτητα από τον περιουσιακό του χαρακτήρα, δεικτικά
κοινωνίας είναι και όλα τα εμπράγματα δικαιώματα επί οποιουδήποτε κινητού ή ακινήτου πράγματος
(
κυριότητα, δουλείες, επικαρπία κ.λπ.) ασκούμενα είτε επί της ίδιας νομικής βάσεως είτε και επί
διαφόρου τοιαύτης (βλ. Α. Γεωργιάδη – Μ. Σταθόπουλου, Αστικός Κώδιξ, υπό το άρθρο 785 σελ.
149
επ.). ………………………………..
Από τη γραμματική διατύπωση των κρισίμων, εν προκειμένω, διατάξεων των περιπτώσεων δ΄ και ε΄
του άρθρου 23, σε συνδυασμό με τον επιδιωκόμενο δια των προβλεπομένων απαλλαγών σκοπό,
όπως αυτός εξειδικεύεται εκ της κατά τα άνω συναγομένης βουλήσεως του νομοθέτη, σαφώς
προκύπτει ότι με αυτές καθιερώνεται αντικειμενική απαλλαγή από το φόρο, υπό την έννοια ότι η
παρεχόμενη απαλλαγή καταλαμβάνει, στην μεν δ΄ περίπτωση τα κτίσματα των ακινήτων
(
συμπεριλαμβανομένων των συστατικών του εδάφους των μηχανημάτων και γενικά των κατασκευών,
που είναι συνδεδεμένες στερεά με το έδαφος), τα οποία ιδιοχρησιμοποιούνται για την παραγωγή ή
την άσκηση εμπορικής δραστηριότητας από ξενοδοχειακές κ.λπ. επιχειρήσεις, στην δε ε΄ περίπτωση,
το 50% της αξίας των γηπέδων, που ανήκουν κατά κυριότητα σε ξενοδοχειακές επιχειρήσεις
οποιασδήποτε μορφής και τα χρησιμοποιούν για τουριστική εκμετάλλευση και στα οποία έχουν
κατασκευασθεί
έργα
που
εξυπηρετούν
τις
λειτουργικές
τους
ανάγκες.
……………………………………………………………………………
Εκ των άνω προεκτεθέντων σαφώς προκύπτει ότι η κοινωνία του αστικού δικαίου δεν είναι
υποκείμενο Φ.Μ.Α.Π. αφού δεν συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των υποχρέων προς υποβολή σχετικής
δήλωσης. Η υποχρέωση αυτή βαρύνει τα απαρτίζοντα την κοινωνία πρόσωπα ανάλογα με την ιδανική
μερίδα του καθενός επί του κοινού πράγματος. Συνεπώς οι οποιεσδήποτε απαλλαγές και εξαιρέσεις
από το φόρο, που αφορούν ακίνητα τα οποία «ανήκουν» σε κοινωνία, θα υπολογισθούν στις ιδανικές
μερίδες των κοινωνών, αφού αυτοί θεωρούνται ότι χρησιμοποιούν και εκμεταλλεύονται την κοινή
περιουσία κατ’ αναλογία του ποσοστού συμμετοχής τους στην κοινωνία….».
Με την εγκύκλιο 1062149/374/0013/ΠΟΛ.1200/22-4-2002, με την οποία κοινοποιήθηκε η
ανωτέρω γνωμοδότηση ορίσθηκε ότι:
α. Εφ’ όσον η κοινωνία αστικού δικαίου δεν είναι υποκείμενο Φ.Μ.Α.Π. (δεν έχει υποχρέωση για
υποβολή σχετικής δήλωσης) αλλά η υποχρέωση αυτή βαρύνει τα πρόσωπα (φυσικά ή νομικά) που
απαρτίζουν την κοινωνία, ανάλογα με την ιδανική μερίδα καθενός επί του ακινήτου, τότε οι
οποιεσδήποτε απαλλαγές και εξαιρέσεις από το φόρο που αφορούν ακίνητα τα οποία «ανήκουν» σε
κοινωνία, θα υπολογισθούν στις ιδανικές μερίδες των κοινωνών.
β. Ειδικότερα, στην περίπτωση που με την κοινωνία ασκείται ξενοδοχειακή επιχείρηση οι κοινωνοί
δικαιούνται των ανωτέρω απαλλαγών από το Φ.Μ.Α.Π., κατ’ αναλογία της ιδανικής τους μερίδας στο
ακίνητο, εφ’ όσον συντρέχουν και λοιπές προϋποθέσεις, δηλαδή να το ιδιοχρησιμοποιούν (και να μη
το έχουν εκμισθώσει).
4.7.
Εταιρείες του Α.Ν. 89/1967.
Οι εταιρείες που έχουν μόνιμα εγκατασταθεί στην Ελλάδα με βάση τις διατάξεις του Α.Ν. 89/1967,
