Basic HTML Version
ΚΒΣ(π.δ.186/1992) άρθρο 18
Σαΐτης Κ, Ευθύμιος
1992
Με βάση τις διατάξεις των άρθρων 11 και 12 του Κ.Β.Σ. για
χονδρική πώληση ή για αποστολή αγαθών που συνοδεύονται από ένα
(1) δελτίο αποστολής εκδίδεται μόνο ένα (1) τιμολόγιο στο οποίο
αποτυπώνεται η συγκεκριμένη συναλλαγή.
Περαιτέρω, σύμφωνα με τις διατάξεις του δεύτερου εδαφίου της
παραγράφου 2 του άρθρου 18 του Κ.Β.Σ.: «Ειδικά για την
απόδειξη
της συναλλαγής
από το λήπτη φορολογικού στοιχείου που αφορά
αγορά αγαθών ή λήψη υπηρεσιών αξίας 15.000 ευρώ και άνω
απαιτείται η τμηματική ή ολική εξόφληση να γίνεται μέσω τραπεζικού
λογαριασμού ή με δίγραμμη επιταγή».
Κατά ρητή διατύπωση των ως άνω διατάξεων η
αξία
συναλλαγής
των 15.000 ευρώ που πρέπει να εξοφληθεί τμηματικά ή
ολικά από το λήπτη του φορολογικού στοιχείου με δίγραμμη επιταγή ή
με κατάθεση σε τραπεζικό λογαριασμό, εξετάζεται ανά φορολογικό
στοιχείο και κατά συνέπεια για την εκπλήρωση της σχετικής
υποχρέωσης ενδιαφέρει η αξία κάθε συναλλαγής, η δε καταστρατήγηση
των ανωτέρω διατάξεων διερευνάται σε κάθε περίπτωση από τον
φορολογικό έλεγχο.
Συνεπώς, για κάθε ένα (1) δελτίο αποστολής θα εκδίδεται και
ένα (1) τιμολόγιο, το οποίο εφόσον είναι αξίας 15.000 ευρώ και άνω, θα
εξοφλείται από το λήπτη του με δίγραμμη επιταγή ή με κατάθεση σε
τραπεζικό λογαριασμό. (εγγ.1103279/871/20.12.2006).
18.2.Β.21. Εξόφληση τιμολογίου αξίας άνω των 15.000 ευρώ με
επιταγή εκδόσεως τραπέζης.
Σύμφωνα με το άρθρο 3 του ν.5960/1933 περί επιταγής, «η
επιταγή εκδίδεται επί τραπεζίτου έχοντος κεφάλαια εις την διάθεσιν του
εκδότου και επί συμφωνίας, ρητής ή σιωπηράς, καθ’ ήν ο εκδότης έχει
το δικαίωμα διαθέσεως των κεφαλαίων τούτων δι΄ επιταγής».
Περαιτέρω, σύμφωνα με το τρίτο εδάφιο του άρθρου 6 του ως άνω
νόμου, «η εξόφληση δύναται να εκθοθεί επ΄ αυτού του εκδότου μόνον
εάν πρόκειται περί επιταγής εκδιδόμενης μεταξύ διαφόρων
καταστημάτων του αυτού εκδότου. Αλλ’ εν τη εξαιρετική ταύτη
περιπτώσει απαγορεύεται η έκδοσις της επιταγής εις τον κομιστή.»
Από τα προαναφερθέντα προκύπτει ότι κατά κανόνα στην
επιταγή τα πρόσωπα του εκδότη και του πληρωτή διαφέρουν, με την
εξαίρεση της κατά κυριολεξία «τραπεζικής» επιταγής του άρθρου 6 του
ν.5960/1933, στην οποία ο έκδότης και ο πληρωτής ταυτίζονται και
επιτρέπεται να είναι μόνο τράπεζα. Ως γνωστόν, πρακτικά προκειμένου
να εκδοθεί τέτοια επιταγή από μια τράπεζα πρέπει είτε να χρεωθεί ο
λογαριασμός του πελάτη της τράπεζας με το αντίστοιχο ποσό και να
πιστωθεί ο ειδικός λογαριασμός που τηρείται στην τράπεζα επ’ ονόματί
της ή να γίνει απευθείας κατάθεση από τον ενδιαφερόμενο στο
συγκεκριμένο αυτό λογαριασμό της τράπεζας. Όπως δε επισημαίνεται