06/10/21 | Αρχική > Αρθρογραφία > Εργατολόγος

Bonus παραγωγικότητας: Πότε δεν αποτελεί πρακτική της εκμετάλλευσης

Σύνηθες αντικείμενο της λεγόμενης πρακτικής της εκμετάλλευσης / επιχειρησιακής συνήθειας είναι οι οικειοθελείς παροχές του εργοδότη, δηλαδή οι παροχές που αυτός δίνει χωρίς να έχει σχετική νομική υποχρέωση.

Έτσι και τα bonus ή prim που δίνει ο εργοδότης σταθερά και ομοιόμορφα στους εργαζόμενους μπορούν να οδηγήσουν στη διαμόρφωση επιχειρησιακής συνήθειας, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να μεταβληθούν μονομερώς, παρά μόνο με συμφωνία του εργαζομένου.

Ο Άρειος Πάγος στην υπ’ αριθμόν 395/2020 απόφασή του, έκρινε ότι το bonus παραγωγικότητας που έδινε εταιρία σε μια εργαζόμενη- πωλήτρια χονδρικής πώλησης, και το οποίο ήταν συνάρτηση αφενός του αριθμού των πωλήσεων της υπαλλήλου, και αφετέρου της κατάστασης των ετήσιων ισολογισμών της εταιρείας, δεν αποτελούσε επιχειρησιακή συνήθεια και έτσι μπορούσε να περικοπεί μονομερώς χωρίς αυτό να θεωρηθεί μονομερής βλαπτική μεταβολή.

Το bonus αυτό δινόταν σε ετήσια βάση για 12 συνεχόμενα χρόνια, επομένως σίγουρα συντρέχει η προϋπόθεση της διάρκειας, που απαιτείται για τη διαμόρφωση επιχειρησιακής συνήθειας. Επίσης, πρέπει να επισημανθεί ότι δεν είχε υπάρξει κάποια ρητή επιφύλαξη ελευθεριότητας ή επιφύλαξη ανάκλησης από την εργοδότρια. Έγινε ωστόσο δεκτό πως υπήρχε σιωπηρή επιφύλαξη ελευθεριότητας, καθώς ήταν σαφές στους εργαζόμενους που το λάμβαναν κάθε φορά, ότι δινόταν με βάση τα οικονομικά αποτελέσματα του συγκεκριμένου κάθε φορά έτους και δεν είχε μόνιμο χαρακτήρα. Χαρακτηρίστηκε δηλαδή έκτακτη παροχή και όχι τμήμα των τακτικών αποδοχών της υπαλλήλου.

Δείτε περισσότερα στο www.dikigorosergatologos.gr



comments powered by Disqus
* Παρακαλούμε τα σχόλια να μην είναι σε greeklish. Σχόλια με υβριστικό ή προσβλητικό περιεχόμενο θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.
Bonus, Επιχειρησιακή συνήθεια