10/01/19 | Αρχική > Αρθρογραφία > Εργατικά και Πρακτικά

Επιπτώσεις από τη μη λειτουργία επιχείρησης και τη μη απασχόληση μισθωτών λόγω ακραίων καιρικών συνθηκών (χιονόπτωση κλπ)

Κατά τα οριζόμενα στη διάταξη του πρώτου εδαφίου του άρθρου 656 του Αστικού Κώδικα, αν ο εργοδότης έγινε υπερήμερος ως προς την αποδοχή της εργασίας ή αν η αποδοχή της εργασίας είναι αδύνατη από λόγους που τον αφορούν και δεν οφείλονται σε ανωτέρα βία, ο εργαζόμενος έχει δικαίωμα να απαιτήσει το μισθό, χωρίς να είναι υποχρεωμένος να παράσχει την εργασία σε άλλο χρόνο. Συνεπώς, στην περίπτωση που επιχείρηση δεν λειτούργησε λόγω ανωτέρας βίας και οι εργαζόμενοι της δεν προσήλθαν στην εργασία τους για το ίδιο γεγονός, έχουν εφαρμογή οι διατάξεις του άρθρου 380 του Αστικού Κώδικα, σύμφωνα με τις οποίες αν η παροχή από ένα από τους συμβαλλόμενους (εργοδότη ή μισθωτό) είναι αδύνατη συνεπεία γεγονότος για το οποίο δεν έχει ευθύνη, απαλλάσσεται και ο άλλος από τους συμβαλλόμενους της αντιπαροχής δηλαδή υπάρχει εν προκειμένω κοινή απαλλαγή.

Με βά­ση λοι­πόν το ως ά­νω άρ­θρο του Αστικού Κώδικα προ­κύ­πτει το συ­μπέ­ρα­σμα ό­τι σε α­ντί­θε­τη πε­ρί­πτω­ση, στην πε­ρί­πτω­ση δη­λα­δή που η υ­πε­ρη­με­ρί­α του ερ­γο­δό­τη ο­φεί­λε­ται σε α­νω­τέ­ρα βί­α εκ λό­γων μη α­φο­ρώ­ντων αυ­τόν, ο ερ­γο­δό­της δεν υ­πο­χρε­ού­ται να κα­τα­βά­λει στο προ­σω­πι­κό του α­πο­δο­χές και ειδικότερα δεν καθίσταται υπερήμερος περί την αποδοχή της προσφερόμενης εργασίας και κατ΄ ακολουθία απαλλάσσεται από την υποχρέωση προς καταβολή του μισθού προς τον προσφέροντα την εργασία του μισθωτό.

Στην περίπτωση που η μη α­πα­σχό­λη­ση των μι­σθω­τών ο­φεί­λε­ται σε αί­τια που δεν α­φο­ρούν αυ­τούς, αλ­λά ο­φεί­λε­ται εί­τε σε άρ­νη­ση εί­τε σε α­δυ­να­μί­α του ερ­γο­δό­τη να δε­χτεί την προ­σφο­ρά ερ­γα­σί­ας των μι­σθω­τών του, για λό­γους που α­φο­ρούν αυ­τόν ή την ε­πι­χεί­ρη­σή του ή ο­φεί­λε­ται σε κά­ποιο τυ­χαί­ο γε­γο­νός, ό­πως εί­ναι η χιονόπτωση, η ο­μί­χλη ή η κα­κο­και­ρί­α κ.λπ., τό­τε υ­πο­χρε­ού­ται ο ερ­γο­δό­της να κα­ταβά­λει στους μι­σθω­τούς του τις α­πο­δο­χές τους κα­νο­νι­κά, για ό­λο το χρο­νι­κό διά­στη­μα στο ο­ποί­ο δεν ερ­γά­στη­καν, συ­νε­πεί­α των λό­γων που α­να­φέρ­θη­καν α­νω­τέ­ρω. Ο­φεί­λει δη­λα­δή ο ερ­γο­δό­της να κα­τα­βά­λει στους μι­σθω­τούς ότι θα ε­λάμ­βα­ναν αν ερ­γά­ζο­νταν, χω­ρίς να δι­καιού­ται να ζη­τή­σει α­πό τους ερ­γα­ζο­μέ­νους στην ε­πι­χεί­ρη­σή του, ό­πως έ­να­ντι των α­πο­δο­χών που α­ντι­στοι­χούν στις μέ­ρες που δεν ερ­γά­στη­καν λό­γω των προ­α­να­φερ­θέ­ντων πε­ρι­στα­τι­κών ερ­γα­στούν κά­ποιες άλ­λες μέ­ρες. Ο εργοδότης που συνδέεται με έγκυρη σύμβαση εργασίας με τον εργαζόμενο, όταν δεν αποδέχεται, για λόγους που αφορούν τον ίδιο και δεν οφείλονται σε ανώτερη βία την εργασία που του προσφέρει πραγματικά και με τον προσήκοντα τρόπο ο εργαζόμενος περιέρχεται, σε υπερημερία.

Όταν ό­μως η μη α­πα­σχό­λη­ση των μι­σθω­τών ο­φεί­λε­ται σε λό­γους α­νω­τέ­ρας βί­ας, ο ερ­γο­δό­της δεν υ­πο­χρε­ού­ται να κα­τα­βά­λει τις α­πο­δο­χές τους για ό­σο χρό­νο διαρ­κεί ο ως ά­νω λό­γος α­νω­τέ­ρας βί­ας (Έγγραφο Υπουργείου Εργασίας 30354/8.3.2011).

Διευκρινίζεται ότι στην περίπτωση που η επιχείρηση λειτούργησε κανονικά και κάποιος εργαζόμενος δεν κατόρθωσε να μεταβεί στην εργασία του, παρά την καταβληθείσα από μέρους του προσπάθεια λόγω ανωτέρας βίας, του οφείλεται ο μισθός της ημέρας εκείνης (άρθρο 657 Αστικού Κώδικα). Πάντως για την επίλυση κάθε αμφισβήτησης αρμόδια να αποφανθούν είναι τα τακτικά δικαστήρια.

Τέλος , στο έγγραφο του Υπουργείου Εργασίας 122073/1987 αναφέρεται ότι η διακοπή των συγκοινωνιών συνεπεία της οποίας ο μισθωτός, παρά την καταβληθείσα από μέρους του προσπάθεια, δεν μπόρεσε να μεταβεί στην εργασία του, συνιστά σπουδαίο λόγο κατ’ άρθρο 657 ΑΚ (ΔΕΝ 1988 σελίδα 455).



comments powered by Disqus
* Παρακαλούμε τα σχόλια να μην είναι σε greeklish. Σχόλια με υβριστικό ή προσβλητικό περιεχόμενο θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.