30/03/18 | Αρχική > Αρθρογραφία > Ο Αιρετικός

Βοήθει(μ)ά μας

Πείτε με περίεργο, που μάλλον είμαι. Πείτε με αντιδραστικό, που μάλλον είμαι. Πείτε με παράξενο. Τι μου φαίνεται χειρότερο σε αυτή τη χώρα; Πιθανώς πολλά που μάλλον και σε εσάς δεν αρέσουν. Βασικά το πρόβλημα εκπορεύεται εκ της λογικής του ποδοσφαίρου. Δηλαδή η στρατηγική κίνηση κάποιου πολιτικού κόμματος που είναι στριμωγμένο, από παλαιόθεν και όχι φυσικά πρόσφατα, είναι το «πέτα τη μπάλα στην εξέδρα». Κοινώς, αν δεις ότι με τους Τούρκους δεν βγάζεις άκρη, όχι επειδή κάτι δεν κάνεις καλά (εδώ δεν βγάλανε άκρη οι Αμερικάνοι), αλλά επειδή είναι Τούρκοι, μια καλή κίνηση είναι να αρχίζεις να βρίσκεις ενόχους για διάφορα κακά που μας συνέβησαν από εποχής Δράμαλη. Φυσικά η δράση φέρνει αντίδραση και σε κάθε περίπτωση οι αντίπαλοι θα αντεπιτεθούν θυμίζοντάς σου πως ο εγγονός του αδελφού της τρίτης ξαδέλφης σου, διορίστηκε χωρίς ΑΣΕΠ, αλλά όλα αυτά θα έχουν ως συνέπεια να ξεχαστεί προς στιγμή το πρόβλημα με τους Τούρκους. Βέβαια έτσι κανένα πρόβλημα δεν λύνεται, αλλά δεδομένου ότι στη χώρα εδώ και πολλά χρόνια σχεδόν κανένα πρόβλημα δεν λύνεται, το θέμα είναι η επιβίωση. Και μεταξύ μας, προτιμώ αυτό το πολιτικό μπάχαλο, από την αλάνθαστη τακτική του κουμπάρου Ερντογάν, που όποιος τον κοιτάξει κατάματα είναι «Γκιουλενιστής», συνεπώς οδηγείται πάραυτα σε ασφαλή και φυλασσόμενη ζώνη κοινώς μπουντρούμι τούρκικο. Ίσως αυτός είναι και ο μοναδικός λόγος που ο Γκιουλέν επιβίωσε τόσα χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεδομένου ότι η τουρκική «ΜΙΤ» μάλλον θα είχε προσπαθήσει να του συντομεύσει τον βίο. Ένας εχθρός στην άλλη μεριά του κόσμου που πέντε φορές την ημέρα προσεύχεται στο Κοράνι, σίγουρα είναι προτιμότερος από έναν υπαρκτό εχθρό «εντός των πυλών».

Αυτά που έγραψα πιο πάνω, θεωρώ ότι είναι κοινότυπες απόψεις, δεδομένου ότι όλοι, ανεξαρτήτως πολιτικών θέσεων, βλέπουμε να εφαρμόζονται με ευλάβεια από κάθε Κυβέρνηση. Τι δεν αρέσει σε εμένα σε αυτή την χώρα; Τα βοηθήματα. Φυσικά και σε οποιαδήποτε κοινωνία με ελάχιστη έστω κοινωνική ευαισθησία οι άποροι και οι ανήμποροι πρέπει να βοηθούνται και κανείς να μη στερείται τις υπηρεσίας υγείας. Όταν όμως δεν είμαι ούτε άπορος, ούτε ανήμπορος, γιατί θα πρέπει να πάρω κάποιο βοήθημα ώστε να καταφέρω να τα βγάλω πέρα; Προσφέρω την εργασία μου για ατέλειωτες ώρες και τελικά τα χρήματα που κερδίζω δεν φθάνουν για να ζήσω. Και επειδή δουλεύω ατελείωτες ώρες, δεν υπάρχουν και άλλες ώστε να αυξήσω κάπως τα εισοδήματά μου. Συνεπώς, πρέπει να κινηθώ διά της πλαγίας και να αυξήσω την αγοραστική μου δύναμη (λέμε τώρα), μειώνοντας τις δαπάνες ή επιτυγχάνοντας καλύτερες συμφωνίες με τους παρόχους μου. Πρέπει λοιπόν να κλαφτώ στη ΔΕΗ για να τύχω κοινωνικού τιμολογίου ώστε να βλέπω την ανεκδιήγητη ΕΡΤ με φθηνότερο ρεύμα. Ακολουθώντας την αυτή παρελκυστική πολιτική, μπορώ να πάρω τρόφιμα από το κοινωνικό παντοπωλείο, να κάνω σφράγισμα στο δόντι στο κοινωνικό οδοντιατρείο, να στείλω τα παιδιά τζάμπα για Αγγλικά στην εκκλησιαστική ενορία μου όπου κάποια άνεργη ή συνταξιούχος καθηγήτρια Αγγλικών περνάει τον χρόνο της. Ακόμα μπορώ να χωθώ στα προγράμματα του Δήμου για τζάμπα μπάνια στο Δημοτικό κολυμβητήριο, να στείλω τα παιδιά διακοπές, ακόμα και για δύο περιόδους (θάλασσα – βουνό ή ότι κάτσει), μέσω φιλανθρωπικών οργανώσεων με μικρή επιβάρυνση ή τελείως τζάμπα και φυσικά να κάνω αξέχαστες διακοπές σε κάποιο μαγευτικό νησάκι εκτός της κόκκινης περιόδου μέσω κοινωνικού τουρισμού (αφού έχω στηθεί στην ουρά για δεκαπέντε ώρες με το ρολόι για τα επίμαχα κουπόνια). Έτσι η ζωή συνεχίζεται και αντί να απλώνω το χέρι, δίνω πλέον έναν τραπεζικό λογαριασμό.

Δεν μου αρέσει. Δεν μου αρέσει καθόλου επειδή νοιώθω ότι χρειάζομαι βοήθεια ενώ είμαι ικανός για εργασία και δουλεύω συνέχεια. Θέλω όλα αυτά που ανέφερα πιο πάνω να μπορώ να τα αγοράζω με τα χρήματα που κερδίζω από τη δουλειά μου και να έχω δικαίωμα επιλογής. Δεν θέλω ελεημοσύνη, αν ήθελα θα πήγαινα στην εκκλησία. Δεν θέλω να πάω διακοπές με κοινωνικό τουρισμό, θέλω να πάω διακοπές με κανονικό τουρισμό. Δεν θέλω δέκατη τρίτη σύνταξη, θέλω δώδεκα κανονικές συντάξεις και όχι δώδεκα χαρτζιλίκια και ένα βοήθημα. Δεν θέλω ένα μισθό πείνας και δωροεπιταγές, διατακτικές και ότι άλλο περιέχει το «πακέτο» αποδοχών. Παλιά περιείχε εκτός από έναν ικανοποιητικό βασικό μισθό, μπόνους, αυτοκίνητο και κινητό. Τώρα περιέχει τον βασικό μισθό και κουπόνια για γνωστό σούπερ – μάρκετ με φημισμένα βουλγάρικα προϊόντα στις παρυφές της πόλης, που αν δεν υπήρχαν τα κουπόνια δεν θα είχε λόγο ύπαρξης.

Δεν θέλω να τα ρίχνω όλα στην εκάστοτε Κυβέρνηση. Βασικά πρέπει να αποφασίσουμε αν θέλουμε να είμαστε ένα καπιταλιστικό καθεστώς ή ένα καθεστώς «όπως βολέψει». Βασική απαίτηση του καπιταλισμού είναι το κεφάλαιο. Φυσικά και να δίνονται ευκαιρίες στον καθένα, μόνο που πρέπει να τις κερδίσει. Αν δηλαδή έχεις δουλέψει κάποια χρόνια ως μισθωτός, έχεις κάποιο κεφάλαιο και αποφάσισες να γίνεις αφεντικό, πρέπει να ξέρεις ότι μπορείς να κερδίσεις πολλαπλάσια, αλλά μπορεί να τα χάσεις και όλα. Αν δεν έχεις κεφάλαιο, δεν κάνεις για αφεντικό. Κοινώς, εταιρείες του ενός ευρώ ή με άλλα λόγια Ι.Κ.Ε. που έχουν γεμίσει την ελληνική επικράτεια, ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω σε τι εξυπηρετούν. Χωρίς κεφάλαιο, θα πρέπει να πάρεις δάνειο. Επειδή το να πάρεις δάνειο είναι ένα σύντομο σύγχρονο ανέκδοτο, σημαίνει ότι είτε πως έχεις χρήματα και δεν θέλεις να τα εμφανίσεις στην εταιρεία σου μην και τα χάσεις, είτε πως δεν έχεις και πουλάς αέρα. Συγγνώμη αλλά αυτόν που προσέλαβες λέγοντάς του ότι θα δουλεύει σε μία καινοτόμο επιχείρηση με σύγχρονο περιβάλλον, ποιος θα τον πληρώσει; Αφού αυτός έχει περισσότερα πιθανώς χρηματικά αποθέματα από εσένα, γιατί θέλεις να κάνεις το αφεντικό; Και για ποιο λόγο το δέχεται η Πολιτεία; Έτσι, για να φαίνονται λιγότεροι άνεργοι; Για ποιόν λόγο δέχεται ως διαχειριστή έναν απίθανο κάπου από την Ιρλανδία, που απλώς πληρώνει (ή κάποιος του πληρώνει) τις ασφαλιστικές εισφορές και δεν είναι καν φορολογικός κάτοικος Ελλάδας; Όταν θα ρίξει το κανόνι, αφού οι εταίροι θα έχουν φροντίσει να του μεταβιβάσουν και τα εταιρικά μερίδια, που θα τον βρεις τον O’ Bryan και ποιός θα πληρώσει τους εργαζόμενους;

Οπότε επανερχόμαστε από εκεί που ξεκινήσαμε. Η επιχείρηση θα κλείσει, οι εργαζόμενοι θα πάρουν κάποιο επίδομα (αν είναι τυχεροί), κοινωνικό τιμολόγιο, μειωμένο εισιτήριο για το μετρό και άλλα καλούδια, μέχρι να βρεθεί ο επόμενος επενδυτής. Μετά είναι να απορείς αυτό που συζητούσαμε με συναδέλφους πριν λίγες ημέρες στο γραφείο. Φίλος συναδέλφου από την Αθήνα, διορίστηκε με επτακόσια ευρώ περίπου τον μήνα στον Ο.Τ.Ε. στη Μύκονο. Ούτε λαγούμι δεν βρίσκεις τέτοια εποχή με αυτά τα χρήματα στο νησί. Απογοητεύτηκε ο άνθρωπος και είπε να διασφαλίσει τουλάχιστον τον μισθό, κάνοντας την προσευχή του για την επιβίωση και κάτι καλύτερο.

Αυτή την στιγμή πρέπει να είμαστε από τις πιο σοσιαλιστικές κοινωνίες του Δυτικού κόσμου που δηλώνουν καπιταλιστές. Από το πλεόνασμα των λίγων για το υστέρημα των πολλών. Ευτυχώς προόδευσε πολύ η πληροφορική και δεν εμφανίζονται συχνά οι ουρές, απλώς πέφτει το σύστημα, αλλά αυτό στον καθένα ξεχωριστά δεν δείχνει το συνολικό μέγεθος της «ουράς της οθόνης». Δεν ξέρω πόσο θα συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, αλλά μέχρι τότε, βοήθει(μ)ά μας.

Σημείωση: Τα χρήματα για το «Εξοικονομώ κατ΄ οίκον» επαρκούν για τη χρηματοδότηση 40.000 ωφελούμενων». Συνεπώς ένα εκατομμύριο υποψήφιοι για εξοικονόμηση που βρεθήκατε; Σταματήστε να κάνετε αιτήσεις και να μην μπορεί να δουλέψει το σύστημα και θα πάρετε δελτία για δωρεάν παραστάσεις στο «Μέγαρο».

Αχάριστοι…



comments powered by Disqus
* Παρακαλούμε τα σχόλια να μην είναι σε greeklish. Σχόλια με υβριστικό ή προσβλητικό περιεχόμενο θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.