17/11/17 | Αρχική > Αρθρογραφία > Ο Αιρετικός

Φοροπονηρούληδες

Σήμερα θα ασχοληθούμε με κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που σας συνήθισε ο «Αιρετικός». Στεγνή (ίσως και στυγνή) φορολογική νομοθεσία και εφαρμογή της από την πλευρά του κράτους. Του ελληνικού κράτους. Μερικά στοιχεία μόνο από τις πολυδιαφημιζόμενες «έμμεσες τεχνικές ελέγχου» βάζοντας ένα μεγάλο ερωτηματικό στο «τεχνικές». Γιατί; Επειδή μια τεχνική βασίζεται σχεδόν πάντοτε σε ένα μοντέλο. Οι σταθερές και οι μεταβλητές είναι γνωστές και σε κάθε περίπτωση δεν αποτελούν τον λαγό που θα βγει από το καπέλο του μάγου, μαθητευόμενου ή μη, επειδή ο μάγος δεν θα πάθει τίποτε, ο λαγός είναι αναλώσιμος, όπως επίσης και ο ελεγχόμενος. Το θεωρείτε υπερβολή; Σας ενοχλεί να σας θεωρούν αναλώσιμους; Μα η ίδια η χώρα είναι αναλώσιμη. Αφού εφάρμοσαν επάνω της διάφορες συνταγές made in I.M.F. και απέτυχαν, τελικά όλοι ζήτησαν συγγνώμη και είπαν ότι θα συνεχίσουν την «ερευνητική μελέτη διάσωσής μας». Συνεπώς, γιατί απορείτε όταν σας θεωρούν αναλώσιμους;

Αλλά ας γυρίσουμε στο αρχικό μας θέμα και ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, δεδομένου ενός παρομοίου ελέγχου.

Σχηματισμός κεφαλαίου παρελθόντων, του ελέγχου, ετών

Σύμφωνα με την ΠΟΛ. 1033/21.2.2013 εγκύκλιο της ΓΓΔΕ και όπως έχει γίνει δεκτό με το υπ’ αριθμό 1087172/1642/Α0012/25-10-2005 έγγραφο της Διεύθυνσης φορολογίας εισοδήματος, τα έτη που επικαλείται ο φορολογούμενος για ανάλωση κεφαλαίου, πρέπει να είναι συνεχόμενα και να φθάνουν μέχρι το προηγούμενο του κρινόμενου έτους. Σύμφωνα με τις εγκυκλίους, τα συνεχόμενα εκκαθαριστικά της Γενικής Γραμματείας Πληροφορικών Συστημάτων, αποτελούν ικανό αποδεικτικό στοιχείο. Αν τα χάσατε, χάσατε. Για παράδειγμα, αν κάνατε πρώτη φορά δήλωση το 1990 και ελέγχεστε από το 2006 έως το 2015, μπορείτε να εμφανίσετε το σύνολο των εκκαθαριστικών της ΓΓΠΣ από το 1990 έως και το 2005 και να σχηματίσετε ένα σημαντικό κεφάλαιο. Αν κατά τύχη σας λείπει αυτό του 2003, θα σχηματίσετε κεφάλαιο μόνο για τα έτη 2004 και 2005. Εναλλακτικά, μπορείτε (αναλογικά με υφιστάμενη εγκύκλιο για το 1999 υποθέτουμε), να λάβετε το υπόλοιπο των καταθέσεών σας την 31/12/2005. Αν φυσικά είχατε καταθέσεις, επειδή η εναπόθεση των καταθέσεων αποκλειστικά και μόνο στο τραπεζικό σύστημα, μάλλον δεν προβλέπεται από κανέναν άλλο, παρά μόνο από τον σώφρονα Έλληνα φορολογικό διανοητή. Βέβαια, αν από σύμπτωση τα είχατε σε τραπεζικό ίδρυμα αλλά σε μία θυρίδα, είναι κατανοητό ότι δεν μπορείτε να αποδείξετε ότι μέσα στο κιβώτιο αναπαυόταν ευρώ και όχι φωτογραφίες από πρώην συντρόφους, έτσι για να αναπολείτε ακίνδυνα και εκτός οικίας.

Φυσικά το μεγάλο ερώτημα έγκειται στη διαπίστωση «ναι έχω χάσει μερικά γιατί από το 1990 πέρασαν είκοσι επτά χρόνια, δεν έχω σκουπιδολαγνεία και γενικά δεν υπάρχει νόμος περί αέναης συγκέντρωσης δημοσίων εγγράφων». Βέβαια, το τελείως παράλογο της υπόθεσης είναι πως τα ζητούμενα από τον έλεγχο, είναι μηχανογραφημένα έγγραφα υπηρεσίας που ανήκει και ο ελεγκτής, εύκολο να ανακτηθούν, αλλά για κάποιο περίεργο λόγο θα πρέπει να τα έχετε στη συλλογή σας. Μήπως ο περιορισμός που θέτει ο σοφός, είναι κάπως περίεργος και εκ του πονηρού;

Κοινοί τραπεζικοί λογαριασμοί

Ως γνωστό κατάθεση σε κοινό λογαριασμό θεωρείται κατά τις διατάξεις του Ν.5638/1932 η χρηματική κατάθεση που γίνεται σε τράπεζα, με παράλληλη συμφωνία τηρήσεώς της σε τρέχοντα λογαριασμό στο όνομα δύο ή περισσοτέρων από κοινού και με τον πρόσθετο όρο ότι θα μπορούν να κάνουν μερική ή ολική χρήση του λογαριασμού χωρίς τη σύμπραξη των λοιπών ακόμα και ένας ή μερικοί από τους δικαιούχους και οπωσδήποτε κάθε δικαιούχος χωριστά. Γίνεται δε παγίως δεκτό ότι μεταξύ των συνδικαιούχων υπάρχει μαχητό τεκμήριο ως προς τη μεταξύ τους σχέση, ότι δηλαδή το προϊόν κατάθεσης ανήκει σε αυτούς κατά ίσα τεκμήρια.

Η πικρή ιστορία ενός κοινού τραπεζικού λογαριασμού στην Ελλάδα, ξεκινάει ως εξής: Ο μπαμπάς ή η μαμά από κάπου παίρνουν μισθό ή σε κάθε περίπτωση (ακόμα χειρότερα), έχουν έναν τραπεζικό λογαριασμό όπου μέσα καταθέτουν ποσά από εξοφλήσεις πελατών τους, ένα ενοίκιο της γιαγιάς επειδή που να τρέχει γριά γυναίκα, ότι μάζεψαν από τα κάλαντα τα πιτσιρίκια γιατί στα δέκα τους θέλανε δικό τους βιβλιάριο και έπεσε φάπα, αναλαμβάνονται δε, ποσά για κάποιες δαπάνες της επιχείρησης επειδή αυτό το βιβλιάριο βρέθηκε πρόχειρο, η καταβολή του ενοικίου και των κοινοχρήστων, νοσήλια της γιαγιάς όταν σαβουρντίστηκε και έσπασε το πόδι της τα οποία τα πήραμε σε μετρητά αφού μας φανέρωσε που τα έκρυβε όταν ανάρρωσε και πάει λέγοντας. Όταν τα πιτσιρίκια φθάσανε γύρω στα δεκαεπτά, έγινε ένας Ομηρικός καβγάς επειδή «τους τρώγαμε τα λεφτά τους» και απαίτησαν να μπουν και αυτά συνδικαιούχοι, έτσι το βιβλιάριο απέκτησε τέσσερις συν-ιδιοκτήτες.

Τα χρόνια πέρασαν, το βιβλιάριο έμεινε όπως ήταν και ένα από τα πιτσιρίκια που τώρα ήταν τριαντάρης, έπρεπε να κάνει δήλωση περιουσιακής κατάστασης. Σιγά μη θυμόταν το βιβλιάριο των παιδικών του χρόνων και την προσαύξηση της περιουσίας του μέσα από τα κάλαντα. Περαιτέρω και αφού ενηλικιώθηκε και βρήκε δουλειά, εύλογα ο ελεγκτής θεωρεί πως του ανήκει το ένα τέταρτο των καταθέσεων, επειδή έτσι λέει ο νόμος, εκτός αν αποδείξει το αντίθετο. Μήπως υπάρχει κάποιος μαγικός τρόπος να αποδείξω πως τα χρήματα που έπαιρνα στο χέρι πριν από δέκα χρόνια ήταν τόσο λίγα που τα έτρωγα πριν το τέλος του μήνα, ουδέποτε κατέθεσα τίποτα, αυτά που μπαίνανε και βγαίνανε από το βιβλιάριο ήταν από δουλειές του πατέρα μου, καταθέσεις και αναλήψεις της γιαγιάς μου, έτσι χωρίς λόγο μόνο και μόνο για να επισκέπτεται την τράπεζα η μεγαλοκαταθέτης και ότι προλάβαινε να σηκώσει η μάνα μου για να κάνει «νύχια», χωρίς να πάρει χαμπάρι ο πατέρας μου; Εγώ δεν θυμόμουν καν το βιβλιάριο, αλλά αδυνατώ να το αποδείξω. Φυσικά, η φορολογική αρχή θα είχε κάθε δίκιο με το μέρος της, αν έβρισκε τα καταθετήρια από την τράπεζα και μου έδειχνε ότι είχαν φαρδιά – πλατιά την υπογραφή μου και το όνομά μου. Δυστυχώς όμως πρέπει να το αποδείξω εγώ, η πρώτη τράπεζα συγχωνεύθηκε με μία άλλη, η οποία έσπασε σε καλή και κακή τράπεζα και την καλή την πήρε μία τρίτη, που όταν ρώτησα τους υπαλλήλους της για τα τότε παραστατικά, μου είπαν να πάω στην Πορτογαλία, επειδή από εκεί ήταν η τράπεζα των παιδικών μου αναμνήσεων.

Ετήσιες δαπάνες διαβίωσης

Ο σοφός νομοθέτης αποφάσισε πως και μόνο η ύπαρξή μου, κοστίζει. Βασικά συμφωνώ. Το θέμα είναι ποιος την πληρώνει. Ας πάρουμε μία, δυστυχώς, καθημερινή σημερινή ιστορία. Δουλευταρά δεν με έλεγες, αλλά μου άρεζε το γυναικείο φύλο. Έτσι σε νεαρά ηλικία, απέκτησα σύζυγο επειδή μας συνέλαβε ο πατέρας της, αν και θεωρώ πως έψαχνε αφορμές να ξεφορτωθεί έστω και την μία από τις τέσσερις θυγατέρες του. Έτσι, παντρεμένοι μεν αλλά άνεργοι και άστεγοι, βρήκαμε καταφύγιο στους δικούς μου. Επειδή όμως όταν συνεχίζεις τον παιδικό σου βίο και μεγαλύτερος, μάλιστα δε και με παρέα, είσαι όπως και να το κάνουμε πρόβλημα, οι γονείς μου επειδή δεν μας αντέχανε άλλο, μας δώσανε ένα σπίτι που είχανε από προίκα της μάνας μου (για να μετακομίσουμε), μας πληρώνανε όλους τους οργανισμούς κοινής ωφελείας, μας γεμίζανε το ψυγείο και μας δίνανε και ένα κατοστάρικο την εβδομάδα, για να μην τους ζητάμε περισσότερα. Ενώ λοιπόν η οικογενειακή φορολογική μου δήλωση ήταν πιο λευκή από λευκό, δείγμα της εγγενούς τεμπελιάς που έδερνε εμένα και τη γυναίκα μου, ο σοφός νομοθέτης θεώρησε ότι εμείς κάθε χρόνο είχαμε τεκμαρτό εισόδημα λόγω δαπανών, ένα πεντοχίλιαρο. Μακάρι να το είχαμε επειδή θα το ξεκοκαλίζαμε σε χρόνο ρεκόρ, αλλά το τεκμαρτό μας αυτό εισόδημα, επί δέκα έτη, αναζητείται ως προσαύξηση της περιουσίας μου. Άντε τώρα να εξηγήσεις στον ελεγκτή περί τι τεμπέλη πρόκειται και ότι τον ταΐζει οικογενειακώς ο πατέρας του.

Ανάληψη και επανακατάθεση χρημάτων

Σήμερα, εν μέσω capital controls, θα λέγατε, τι το πιο λογικό; Πριν από το 2015 όμως, σοφό μυαλό που δεν στηριζόταν σε κάποιο νόμο αλλά ακολουθούσε την πρακτική του πατρικού του που έχρηζε ψυχανάλυσης, αν μη τι άλλο για ψυχαναγκασμό, θεώρησε και έγινε ευρέως αποδεκτό (επειδή η ανοησία είναι σαν την γρίπη, διασπείρεται εύκολα), πως αν προέβαινες σε ανάληψη και μετά από κάποιο διάστημα επειδή αποφάσιζες ότι ένα ποσό δεν το χρειαζόσουν και ήθελες να το καταθέσεις, έτσι επειδή θα έφευγες τον Αύγουστο για διακοπές και δεν ήθελες να έχεις απρόοπτα, με την προοπτική να τα ξανασηκώσεις τον Σεπτέμβριο, η περίεργη και αντισυμβατική αυτή ενέργειά σου, αποκάλυπτε κατάθεση κεφαλαίων από απροσδιόριστη και συνεπώς παράνομη πηγή. Μάλιστα, σε κάποιους ελεγκτικούς φορείς, το διάστημα ανάληψης και διακράτησης, ορίστηκε «επιστημονικά» σε τρεις ημέρες.

Τελικά στο Υπουργείο Οικονομικών, βρέθηκε ένας λογικός άνθρωπος ο οποίος σήμερα δεν είναι πια μαζί μας και εξέδωσε το με αριθμό πρωτ. ΔΕΑΦ Α' 1144110 ΕΞ 2015/5.11.2015 έγγραφο της Γ.Γ.Δ.Ε. με το οποίο δόθηκε η ερμηνεία ότι «Σημειώνεται ότι δεν αντίκειται στη φορολογική νομοθεσία η ανάληψη χρηματικών ποσών και η αποδεδειγμένη επανακατάθεση μέρους ή του συνόλου αυτών και ούτε προβλέπεται χρονικός περιορισμός για την διαδικασία κίνησης χρηματικών κεφαλαίων». Επιπλέον, δεν θεωρείται προσαύξηση περιουσίας και δεν αντίκειται στη φορολογική νομοθεσία η επανακατάθεση χρημάτων που ήδη είχαν αναληφθεί, με την προϋπόθεση ότι τα αναληφθέντα ποσά δεν αναλώθηκαν στην απόκτηση περιουσιακών στοιχείων ή στην πραγματοποίηση λοιπών δαπανών, έτσι ώστε να μη δικαιολογούνται μεταγενέστερες καταθέσεις ίσου ή άλλου ποσού στον ίδιο ή άλλο λογαριασμό.

Μεταγενέστερα, ο Διευθυντής της ΑΑΔΕ αντιλαμβανόμενος το τι συνέβαινε, εξέδωσε το με αρ. πρωτ. Δ.ΕΣ.ΥΠ. 158709 ΕΞ 2016 ΕΜΠ/ ΦΕΚ Β’ 4034/16.12.2016 έγγραφο, τονίζοντας ξανά και επαυξάνοντας τα παραπάνω, με την αναφορά πως «Περιπτώσεις διακράτησης ποσών σε μη εμφανείς τοποθετήσεις στην αρχή της ελεγχόμενης περιόδου ή στο τέλος ορισμένων εκ των ελεγχόμενων χρήσεων θα γίνονται δεκτές, είτε εάν αυτό αποδειχθεί είτε εάν υπάρχει μεγάλη πιθανότητα για αυτό και επιβεβαιώνεται».

Εμβάσματα αλλοδαπής

Σύμφωνα με τις με αριθμό ΣτΕ 884/2016 και ΣτΕ 1897/2016 αποφάσεις, τα εμβάσματα προς τρίτους δεν αποτελούν προσαύξηση περιουσίας, αλλά τραπεζικό μέσο εξόφλησης δαπάνης. Τι πιο λογικό. Το μεγάλο ερώτημα είναι γιατί το έμβασμα αλλοδαπής υποκρύπτει προσαύξηση περιουσίας και το έμβασμα ημεδαπής όχι. Ποιο παιδάκι μπερδεύει γεγονότα με χρηματικά μέσα;

Ενδικοφανής προσφυγή

Α) Πρέπει να την καταθέσεις οπωσδήποτε για να μπορέσεις να προσφύγεις στα Διοικητικά Δικαστήρια. Αν εκεί δούνε τα ζόρια και αφού περάσουνε 120 ημέρες, θα σε απαντήσουνε πως δεν προκάνανε και την απορρίψανε σιωπηλώς. Αν δικαζόσουν ποινικά και δεν προκάνανε, θα σε καταδικάζανε, επειδή πάλι δεν θα προλαβαίνανε; Τελικά η προσφυγή στα Διοικητικά Δικαστήρια δεν στρέφεται εναντίον των αρχικών πράξεων, αλλά κατά του ότι «δεν πρόκανε» η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών. Αναρωτιέμαι τι θα δικάσει ο Δικαστής, το ότι δεν τους έπαιρνε ο χρόνος;

Β) Για να γίνει δεκτή η Ενδικοφανής και να μην σε κυνηγούνε Θεοί και δαίμονες, θα πρέπει να καταβάλεις το 50% του συνόλου των καταλογισθέντων (Κεφάλαιο, προσαυξήσεις, τόκοι, πρόστιμα). Αλλιώς κινδυνεύεις πραγματικά.

Βέβαια, μετά από απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ περί των παραγραφών και μετά από την οριστική παραγραφή του φορολογικού έτους 2005, ερώτημα αποτελούν οι δεκάδες χιλιάδες συσσωρευμένες προσφυγές στα Διοικητικά Δικαστήρια, οι οποίες αναφέρονται σε έτη που πλέον έχουν παραγραφεί και συνεπώς, για τα έτη αυτά τουλάχιστον, η απόφαση του Δικαστηρίου είναι δεδομένη. Για τις υποθέσεις αυτές που έχει καταβληθεί το 50%, το υπόλοιπο 50% παραμένει έντοκο με ποσοστό τόκου 0,73%. Η Διοίκηση κάνει ότι αγνοεί το πρόβλημα επειδή με την ακύρωση των πράξεων θα πρέπει να επιστραφεί το αχρεωστήτως καταβληθέν 50%, τοκίζει δε και το άλλο 50% του μη οφειλόμενου πλέον ποσού!!!

Θα μπορούσα να συνεχίσω για το θέμα αυτό για πολλές ακόμα σελίδες, με ιστορίες από την χώρα των φοροπονηρούληδων.....




comments powered by Disqus
* Παρακαλούμε τα σχόλια να μην είναι σε greeklish. Σχόλια με υβριστικό ή προσβλητικό περιεχόμενο θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.
Τραπεζικοί λογαριασμοί, σχηματισμός κεφαλαίου, ετήσιες δαπάνες διαβίωσης, εμβάσματα αλλοδαπής