06/10/17 | Αρχική > Αρθρογραφία > Ο Αιρετικός

Το τέλος της μικρής μας χώρας

Το «τέλος της μικρής μας πόλης» είναι ένα βιβλία του Δημήτρη Χατζή. Πρωτοκυκλοφόρησε το 1953 στη Ρουμανία και το 1963, ολοκληρωμένο πια, στην Ελλάδα. Ο τίτλος του βιβλίου παραπέμπει στη «Μικρή μας Πόλη» του Αμερικανού συγγραφέα Θόρντον Ουάιλντερ και περιέχει εφτά διηγήματα. Κοινός άξονας των διηγημάτων είναι μία μικρή επαρχιακή πόλη και οι διαδικασίες μετασχηματισμού της μέσα από κοινωνικές, ιστορικές και οικονομικές αλλαγές. Στην ουσία όμως τα σπονδυλωτά διηγήματα δεν περιγράφουν τίποτε άλλο από τον χαρακτήρα μια μικρής πόλης που αλλοτριώνεται σταδιακά είτε υπό την επίδραση της ανάπτυξης νέων μεθόδων βιοτεχνικής και βιομηχανικής παραγωγής, είτε υπό τη δημογραφική κοινωνική πίεση στον καιρό του πολέμου και τη σκοτεινή ανάπτυξη του κεφαλαίου. Η μικρή πόλη είναι μια μικρή κοινωνία και θέλει να παραμείνει όπως είναι χωρίς να αλλοτριωθεί από εισαγόμενα συστήματα. Μόνο που η περιχαράκωση αυτή δεν εξαρτάται τελικά από την ίδια, αλλά από το γενικό σύστημα, υποσύστημα του οποίου είναι και ουσιαστικά άμεσα εξαρτώμενη και χειραγωγούμενη. Απλώς, το λάθος όλων όσων νομίζουν ότι μπορούν να ελέγχουν το περιβάλλον και γενικά ολιστικές καταστάσεις, είναι πως την αδιαφορία των άλλων την θεωρούν δική τους δύναμη. Μπροστά σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία τα κλειστά συστήματα δεν έχουν ούτε την παλαιότερη θέση, μήτε την προγενέστερη αξία τους.

Το τέλος της μικρής μας χώρας, της δικής μας χώρας, είναι αλληγορικό, επειδή ουσιαστικά δεν θα υπάρξει ποτέ. Είναι όμως αυτό το βαθύ «κάθισμα» που δεν λέει να τελειώσει και ουσιαστικά για κάποιους, μονάδες του κράτους αυτού, είναι το τέλος. Βλέπετε ο πλάστης, παρά το ότι νομίζουμε και ανεξάρτητα από ότι θέλουμε, ενδιαφέρεται για το σύνολο και όχι για την μονάδα. Η μονάδα, όποια μορφή και αν έχει, είναι απειροελάχιστη στο σύμπαν, συνεπώς μη υπολογίσιμη.

Έχω μία αιρετική προσέγγιση του ερωτήματος, όχι πως φθάσαμε ως εδώ, αλλά γιατί δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από εδώ. Παράλληλα, διάφορα δάχτυλα δείχνουν άλλους που τα κατάφεραν και μάλιστα τραγικά σύντομα, επειδή «συμμορφώθηκαν προς τις υποδείξεις». Γνωρίζοντας κάποιες καταστάσεις θέλω να πω πως δεν συμμορφώθηκαν τελείως, ίσως και ελάχιστα, απλώς το αποδέχτηκαν, ενώ εμείς κάναμε το αντίθετο.

Η χώρα αυτή τη στιγμή μοιάζει με ένα τεράστιο καθαρτήριο όπου τα όποια ανομήματα όπου στη γη, πρέπει να ξεπλυθούν εδώ. Ο συνήθης ύποπτος. Ξεγελιόμαστε πως αν κάνουμε κάτι καλά, όπως μας το υποδεικνύουν, σε λίγο όλα θα τελειώσουν. Τίποτα δεν θα τελειώσει, επειδή πάντα θα υπάρχουν και νέες απαιτήσεις, όχι επειδή κάποιοι πιστεύουν ότι θα πάρουν τα οφειλόμενα, στην πράξη δεν τα χρειάζονται καν, απλώς επειδή η κάθε «παρέα» θα πρέπει να έχει και τον κακό. Κακό μαθητή, κακό πολίτη, κάποιον κακό.

Η ιστορία ξεκίνησε άσχημα από την αρχή. Το «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση», εδώ δεν στέκει. Σήμερα δεν θα σας πω για αυτά που κάναμε ή δεν κάναμε εμείς, ή για αυτά που νομίζω ότι έπρεπε να κάνουμε, δεν έχουν άλλωστε καμία αξία, επειδή υπάρχουν πιο ειδικοί. Θα σας πω για το πως ξεγλίστρησαν σε χρόνο ρεκόρ οι αδελφοί Κύπριοι, τους οποίους και μόνο για αυτό τους αποδίδω σεβασμό. Πρώτον, μετά το στραπάτσο με τη Λαϊκή τράπεζα και σε κάποιον βαθμό με την τράπεζα Κύπρου, κατάλαβαν ότι βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση, συνεπώς δεν χωρούν κομματικοί διαξιφισμοί, δεδομένου πως μακροχρόνια αδυναμία θα εμφάνιζε το πραγματικό πρόβλημα που δεν λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά Τουρκία. Κατανοώντας το μέγεθός τους, γύρω στις 700 χιλιάδες κατοίκους, οργάνωσαν την αμυντική τους ομάδα. Ο Υπουργός Οικονομικών κ. Χάρης Γεωργιάδης, είναι ακόμα και σήμερα Υπουργός Οικονομικών και μάλιστα είναι αποδεκτός από όλα τα κόμματα.

Η δύναμη του αντιπάλου είναι σχετική. Συνήθως άμεσα συνδεδεμένη με αυτούς που την υποστηρίζουν. Η κ. Ντέλια Βελκουλέσκου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου πριν αναλάβει εμάς, είχε ως αρμοδιότητα τους Κυπρίους. Αν και δεν είναι κανένα κορυφαίο όνομα στους κύκλους των οικονομολόγων, ως διαπραγματευτική ομάδα απέναντί της παρέταξαν ότι καλύτερο διέθεταν ως έθνος, με κορυφαίο των διαπραγματευτών τον Χριστόφορο Πισσαρίδη. Φυσικά, όταν οι προτάσεις σου απορριφθούν για συγκεκριμένους λόγους από έναν Νομπελίστα, είναι λίγο δύσκολο να επιβάλεις την άποψή σου, επειδή σε ενδεχόμενο λάθος έχεις κλείσει οριστικά την καριέρα σου. Αντίθετα εμείς, σχηματίσαμε μία διαπραγματευτική ομάδα από καλούς πλην όμως μη ευρέως γνωστούς οικονομολόγους. Για το λόγο αυτό λοιπόν, η κ. Βελκουλέσκου, βλέποντας ότι τα πράγματα με τον Πισσαρίδη ήταν κάπως δύσκολα, ζήτησε να μετατεθεί στην Ελλάδα για να δώσει τις γνώσεις της, επικαλούμενη οικογενειακό πρόβλημα. Δεδομένου ότι ζει μόνιμα στις Η.Π.Α., η Ελλάδα είναι σαφώς εγγύτερα στο σπίτι της από την Κύπρο.

Τελευταία είδα μία συνέντευξη του κ. Γεωργιάδη, του Κύπριου Υπουργού Οικονομικών, για το τι έκαναν αυτοί καλά και τι θα έπρεπε να κάνουμε εμείς. Το βασικό είναι πως δεν αύξησαν την φορολογία (ο φόρος εταιρειών από 10% αυξήθηκε στο 12,5%), αλλά μείωσαν τις δαπάνες. Μισή αλήθεια. Η μείωση των δαπανών σε μία χώρα επτακοσίων χιλιάδων κατοίκων είναι ελάχιστη. Οι πολλοί πράγματι Δημόσιοι Υπάλληλοι, αποδέχθηκαν οι εξωφρενικά μεγάλοι μισθοί τους να γίνουν απλώς μεγάλοι. Για του λόγου το αληθές, ο μισθός καθηγητή μέσης εκπαίδευσης, είναι και σήμερα περίπου τριπλάσιος από τον δικό μας.

Εμείς από την άλλη μεριά αυξήσαμε τους ήδη υπάρχοντες φόρους σε δυσθεώρητα ύψη και βάλαμε φόρους και εκεί που δεν υπήρχαν. Όχι δεν μιλάω για τον πλέον απαξιωτικό μιας περιουσίας φόρο, τον ΕΝΦΙΑ. Μιλάω ακόμα και για τον νέο φόρο που θα επιβληθεί… στις σακούλες του σούπερ μάρκετ κ.λπ.. Τρία λεπτά ανά σακούλα. Δεν είναι το ποσόν και δεν νομίζω ότι θα υπάρξει μεσαία και μικρή επιχείρηση που θα ζητήσει από τον πελάτη της τα τρία λεπτά. Εξάλλου η σακούλα, εκτός από συσκευασία, εκτελεί και χρέη κινούμενης διαφήμισης. Φανταστείτε στην Ερμού ένα μεσαίο κατάστημα με γυναικεία ρούχα, να ζητήσει από την πελάτισσα που έκανε αγορές πενήντα ευρώ τα τρία λεπτά. Αν αρνηθεί η πελάτισσα και τελικά τα ρούχα μπουν κάπου αλλού, αυτός που χάνει είναι η επιχείρηση, με μια ζωντανή κινούμενη διαφήμιση, την σακούλα, σε όλο το κέντρο των Αθηνών. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ο ευτελής φόρος στη σακούλα, το πρόβλημα είναι πως το κράτος φορολογώντας τα πάντα, θεωρεί πως έχει εξουσία και στα πάντα. Μόνο που η οικονομία δεν λειτουργεί έτσι και όπως είπαμε, δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν το πρόβλημα των δανειστών μας είναι να μπούμε σε μια ορθή πορεία και να τους ξοφλήσουμε, ή να σερνόμαστε αιωνίως ως οι μη συμμορφούμενοι.

Στους Ευρωπαίους, το Δ.Ν.Τ. και γενικά στους επιβλέποντες, δεν τους αρέσουν οι αντιρρήσεις και εμείς είχαμε πολλές. Και οι Κύπριοι είχανε, απλώς δεν τις δημοσιοποίησαν. Εμείς καταστρέψαμε τις τράπεζές μας. Γράφουν σχεδόν δυόμιση χρόνια με κεφαλαιακούς περιορισμούς άρα με αναποτελεσματική λειτουργία, δεν υφίσταται κανένα τραπεζικό απόρρητο, οι δε καταθέσεις του οποιουδήποτε στην τράπεζα έχουν την έννοια του κοινού Δημόσιου κουμπαρά, όπου αν για κάποιον λόγο δεν αποδοθούν στο Δημόσιο χίλια ευρώ, θα τα πάρει από τον κουμπαρά που είναι συνδικαιούχος, χωρίς τη δική σου συναίνεση. Οι αδελφοί Κύπριοι είπαν ναι στον έλεγχο καταθέσεων και τα πράγματα συνέχισαν σχεδόν όπως πριν. Τα Ρωσικά κεφάλαια, μετά την καταστροφή των Κυπριακών τραπεζών, δεν έφυγαν ποτέ από το νησί, επειδή στην πραγματικότητα κανείς δεν τα ενόχλησε και ούτε πρόκειται να τα ενοχλήσει. Έτσι, οι τράπεζες στην Κύπρο έχουν χρήματα και δίνουν αναπτυξιακά δάνεια, ενώ οι δικές μας εισπράττουν λογαριασμούς κινητής τηλεφωνίας και γενικά χρεώνουν δύο ευρώ για οτιδήποτε. Φασούλι το φασούλι… δεν γεμίζει το σακούλι.

Όταν χρειάζεσαι χρήματα επειδή πνίγεσαι, κάνεις το οτιδήποτε. Ενώ εμείς τους διώχνουμε όλους βρίσκοντας πάντοτε έναν εθνικό λόγο, οι Κύπριοι με 2,5 εκατομμύρια ευρώ καταθέσεις και αγορά ενός σπιτιού αξίας τουλάχιστον πεντακοσίων χιλιάδων ευρώ, δίνουν την Κυπριακή υπηκοότητα. Η Ρωσία έχει 180 χιλιάδες εκατομμυριούχους. Πολλοί από αυτούς είναι πλέον Ευρωπαίοι πολίτες, με Κυπριακό διαβατήριο. Οι Ευρωπαίοι και εδώ αργήσανε να καταλάβουνε τι γίνεται, επειδή πλέον οι Ρώσοι – Κύπριοι υπήκοοι στο νησί είναι τόσοι πολλοί, που την προηγούμενη εβδομάδα δημιούργησαν το Ρωσικό πολιτικό κόμμα της Κύπρου. Εμείς από την άλλη μεριά, σε καμιά εκατοσταριά Κινέζους που αγόρασαν σπίτια στην Ελλάδα, τους δώσαμε την ύψιστη τιμή να φέρουν την Ελληνική βίζα για μια πενταετία.

Εκεί όμως που οι αδελφοί μας είναι άπιαστοι, είναι η μυθοπλασία. Η σύγχρονη μυθοπλασία στα Κυπριακά είναι τα «γκάζια». Κοινώς τα αστείρευτα θαλάσσια οικόπεδα με υδρογονάνθρακες (ο Πρόεδρος της Κύπρου τους ονομάζει υδατάνθρακες…). Μείγμα ελάχιστων ευρημάτων και πολλής φαντασίας, ειδικά του προηγουμένου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, που αν και οι Κύπριοι του κόλλησαν το προσωνύμιο «αχάπαρος» όθεν μεθερμηνευόμενο «άσχετος», λόγω των αρχικών χειρισμών με την τρόικα και τους λοιπούς, τελικά δεν θεωρώ ότι του αξίζει. Προσωπικά δεν γνωρίζω για την ύπαρξη τεραστίων ή μη κοιτασμάτων, ξέρω όμως ότι έχει στηθεί μία εξαιρετική βιομηχανία (χωρίς πρώτη ύλη προς το παρόν), δηλαδή μία τεράστια εξέδρα αντλήσεως υδρογονανθράκων, ελικόπτερα πηγαινοέρχονται μεταξύ εξέδρας και στεριάς και θαλάσσια οικόπεδα με πολλές ευχές πωλούνται σε όλες τις μεγάλες εταιρείες της ενέργειας. Με τον τρόπο αυτό η χώρα απολαμβάνει ασφάλεια, έσοδα και θέσεις εργασίας και αν βρεθεί και κάτι… καλοδεχούμενο. Θεωρώ ότι θα μείνει θρυλικό το τελευταίο γεγονός της ανακάλυψης του τεραστίων διαστάσεων κοιτάσματος με την επωνυμίας «Ονησιφόρος», το οποίο όπως αποδείχθηκε είχε μέγεθος όσο και ένα γκαζάκι. Οι Τούρκοι κινητοποιήθηκαν και έστειλαν πολεμικά και ερευνητικά πλοία για να μην χάσουν μερτικό, οι Γάλλοι έστειλαν δύο κανονιοφόρους μήπως γίνει τίποτα, οι Αμερικανοί έστειλαν αεροπλανοφόρο και οι Κύπριοι… γελούσαν. Δύο τρεις ημέρες πριν την μεγάλη ανακοίνωση πως το «Ονησιφόρος» αρκούσε για το ψήσιμο καφέ, διέρρευσαν τα νέα και οι Τούρκοι εξαφανίστηκαν από τη περιοχή βρίζοντας μ‘ αυτούς που έχουν μπλέξει.

Όσον αφορά τώρα τα σύνορα της Ενωμένης Ευρώπης, στην Κύπρο έχουν ένα μικρό άνοιγμα. Το άνοιγμα αυτό λέγεται «Πύλα» και είναι ένα μικτό χωριό με Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, όπου μέσα στο χωριό είσαι «πολίτης του κόσμου». Βασικά το χωριό είναι από τους μεγαλύτερους άτυπους τόπους μεταφόρτωσης εμπορευμάτων στην Ευρώπη. Μπαίνει δηλαδή ο Ελληνοκύπριος στο χωριό με σφαγμένα χοιρινά στο φορτηγό του και τα φορτώνει στο φορτηγό του αδελφού Τουρκοκύπριου, ο οποίος δεν φημίζεται για την σοβαρή του προσήλωση στον Αλλάχ, είναι δε λάτρης του χοιρινού κρέατος, το καλού οίνου και ότι άλλο, παρά τις εντολές της Σαρίας. Με μια μικρή διαφορά. Ένα κιλό χοιρινό στα Ελληνοκυπριακά εδάφη κοστίζει πέντε ευρώ, ενώ στα Τουρκοκυπριακά τριάντα. Φυσικά, από την άλλη πλευρά έρχεται καπνός αρίστης ποιότητας και γενικά οι συναλλαγές δεν χρήζουν τελωνείων, ούτε φυσικά μπορούν να χαρακτηριστούν ως ενδοκοινοτικές παραδόσεις, δεδομένου ότι τα παραδείγματα που αναφέρθηκαν ήταν εξ’ απαλών ονύχων, επειδή η πραγματικότητα αγγίζει πολύ περισσότερο τα όρια της οικονομίας αντιπραγματισμού σε κάθε μορφή αγαθών. Φυσικά, στο κέντρο της περιοχής, έχουν πιάσει στασίδι στην κεντρική καφετέρια πεντέξι Κυανόκρανοι, οι οποίοι επιβλέπουν την αρμονική συνύπαρξη των δύο κοινοτήτων, οι οποίες στο συγκεκριμένο χώρο ανά τους αιώνες ουδέποτε είχαν και σοβαρά προβλήματα. Κάτι ακούστηκε ότι γι’ αυτή την ουσιαστική συνεισφορά λαμβάνουν τον πενιχρό μισθό των επτά χιλιάδων ευρώ μηνιαίως, αλλά αν σκεφτεί κανείς τον κίνδυνο που διατρέχουν (από ζάχαρο επειδή έχουν ρημάξει τους μπακλαβάδες του καφενείου), χαλάλι τους.

Κάπως έτσι λοιπόν δουλεύουν τα πράγματα στην πραγματική οικονομία, ο κ. Γεωργιάδης μας νουθετεί να μειώσουμε τις δαπάνες και όχι τους φόρους, εμείς απορούμε τι δεν κάνουμε σωστά από 378,5 προαπαιτούμενα που μας βάλανε και τα οποία συνεχώς αυξάνουν, οι πιστωτές μας, μας θέτουν σοβαρούς άθλους τους οποίους θα πρέπει να ξεπεράσουμε αν θέλουμε να ανακάμψουμε όπως αν θα χρησιμοποιούμε application για να καλούμε ταξί ή θα σφυρίζουμε φωνάζοντας «μάστορα», αν τελικά οι ασπιρίνες θα πωλούνται και στον Μασούτη και φυσικά, αν θα συνεχίσουμε να καταστρέφουμε το περιβάλλον, βάζοντας σε πλαστικές σακούλες τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ. Δυστυχώς δεν μαθαίνουμε, γι’ αυτό τον άλλο μήνα θα μειωθούν και πάλι οι συντάξεις, θα μπει ειδικός φόρος στα κεριά επειδή είναι εμφανές δείγμα πλούτου, για δε την επίσκεψη στη λαϊκή θα κόπτεται εισιτήριο, επειδή διαφορετικά υφίσταται διάκριση μεταξύ αυτών που αγοράζουν τις ντομάτες ένα ευρώ το κιλό από την λαϊκή και αυτούς που δίνουν 1,2 ευρώ στο σούπερ μάρκετ.

Η χώρα φθίνει, οι άνθρωποί της την εγκαταλείπουν, αυτοί που μένουν γερνάνε χωρίς να υπάρχουν δουλειές για νέους που θα καταβάλλουν ασφαλιστικές εισφορές για να βγουν επιτέλους οι παλιότεροι στη σύνταξη και με αυτά που θα πάρουν να μπορούν κάπως να ζήσουν, αυτούς που καλούμε να επενδύσουν καταφέρνουμε και τους διώχνουμε σε σύντομο διάστημα επειδή θεωρούμε πως το να ζητούν κέρδη για τα κεφάλαιά τους τους κάνει εκμεταλλευτές και για να ξανάρθουμε στον τίτλο του κειμένου, μάλλον ο Δημήτρης Χατζής είχε κάποιο είδος ενόρασης….



comments powered by Disqus
* Παρακαλούμε τα σχόλια να μην είναι σε greeklish. Σχόλια με υβριστικό ή προσβλητικό περιεχόμενο θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.
Ελληνική οικονομία, Κρίση, Κυπριακή οικονομία