17/02/17 | Αρχική > Αρθρογραφία > Ο Αιρετικός

Βόμβα στο Κορδελιό

Ερώτηση πρώτη: Βόμβα; Ερώτηση δεύτερη: Που; Στο Κορδελιό; Τι είναι αυτό το «Κορδελιό»; Αγεωγράφητοι Πρωτευουσιάνοι και λοιποί συνέλληνες. Δυτική συνοικία της Θεσσαλονίκης όπου Αγγλόφωνα όταν ήμουν φοιτητής το αποκαλούσαμε «Ribbon City», καθώς και τους άλλου όμορους Δήμους γνωστούς ως «Well smell City, Tree River City, Vineyards, Sun City» ή Ελληνιστί, Εύοσμος, Δενδροπόταμος, Αμπελόκηποι και Ηλιούπολη. Πλέον όμως το Κορδελιό είναι Πανελληνίως γνωστό, δεν συγχέεται με το προϋφιστάμενο στις χαμένες πατρίδες και κάνει περήφανους τους κατοίκους του για την επωνυμία του, όλους τους Πρίγκιπες της «Δυτικής όχθης» της πόλης μας.

Γεια σας. Είμαι από την ερωτική Θεσσαλονίκη (ξέρετε την συμπρωτεύουσα που τα ζευγάρια ερωτοτροπούν στα μπαλκόνια πίνοντας φραπέ). Φυσικά τίποτε δεν συμβαίνει από αυτά, αν εξαιρέσεις τον «φραπέ» που μάλλον η κατανάλωσή του ξεπερνά κατά πολύ τη μέση κατανάλωση της χώρας. Τώρα για το ερωτική; Πράγματι, μόνο που δεν έχει καμία σχέση με την πόλη αλλά με αυτούς που την κατοικούν. Στη Θεσσαλονίκη βρίσκεται μία τεράστια πανεπιστημιακή κοινότητα της χώρας και μάλιστα συγκεντρωμένη σε ένα τεράστιο campus στο κέντρο ακριβώς της πόλης. Είναι λοιπόν φυσικό όταν καθημερινά συγχρωτίζονται γύρω στις εκατό χιλιάδες άτομα με ηλικίες από 18 έως περίπου και 24, να ερωτεύονται, να γίνονται ζευγάρια, να συγκατοικούν και πολλοί να συνεχίζουν μαζί την υπόλοιπη ζωή τους. Κάπως έτσι η πόλη πήρε την «ετικέτα» της ερωτικής πόλης, αφού ο ένας στους δέκα περίπου κατοίκους της σπουδάζει σε κάποιο ανώτατο ίδρυμα.

Ας πάμε τώρα στο κύριο θέμα μας. Εδώ και κάποιες μέρες ασχολούμασταν με το μεγάλο γεγονός της πόλης. Ξαφνικά, πέντε μέτρα θαμμένη στη γη για περίπου εβδομήντα τέσσερα χρόνια, έκανε δειλά την εμφάνισή της μια συμμαχική βόμβα που είχε ξεχάσει να εκραγεί, αλλά πάντα ήταν έτοιμη για δράση. Το γεγονός βέβαια ήταν ιδιαίτερα σημαντικό όσον αφορά την ασφάλεια των πολιτών. Δεν γνωρίζω αν έχει υπάρξει παρόμοιο γεγονός σε τόσο πυκνοκατοικημένη περιοχή. Το θέμα είναι ότι το γεγονός λειτούργησε με τεράστιους ενισχυτές, ανάλογους με αυτούς που υπάρχουν σε κάθε πόλη ή χωριό όπου ουσιαστικά δεν γίνεται τίποτα. Ξαφνικά άρχισαν να εμφανίζονται καταιγιστικά στα μέσα ενημέρωσης τοπικοί άρχοντες που είχαμε πολύ καιρό να ακούσουμε, Δήμαρχοι που δεν γνωρίζαμε, άγνωστες εθελοντικές ομάδες που θα περιθάλψουν τον πληθυσμό αν κάτι δεν πάει καλά, αυτόκλητοι σωτήρες που κανείς δεν τους ζήτησε να μας σώσουν και κυρίως, εκπονήθηκε ένα τεράστιο σχέδιο εκκένωσης μιας πυκνοκατοικημένης περιοχής σε ακτίνα δύο χιλιομέτρων. Εβδομήντα δύο χιλιάδες άνθρωποι για μερικές ώρες την Κυριακή που μας πέρασε απομακρύνθηκαν από τις εστίες τους. Οι συγκοινωνίες σταμάτησαν, τα ΚΤΕΛ δεν λειτουργούσαν, οι αστικές γραμμές της δυτικής Θεσσαλονίκης διέκοψαν τη λειτουργία τους, η Πυροσβεστική ήταν έτοιμη να παρέμβει σε κάθε περίπτωση και όλα τα νοσοκομεία ήταν σε εφημερία και οι γριές δεν πήγαν στις εκκλησίες της περιοχής, καθώς ανακοινώθηκε από τη Μητρόπολη ότι δεν θα πραγματοποιούνταν βαφτίσεις και μνημόσυνα. Δεν γνωρίζω αν σε καιρούς πολέμων υπήρχε τέτοια οργάνωση. Κατ’ αρχήν δεν είναι κακό όλο αυτό το «evacuation project», αν πράγματι αντανακλά ουσιαστικό και όχι ακραία δυνητικό κίνδυνο. Επειδή για τα παιδιά των είκοσι και τριάντα χρόνων ήταν κάτι σαν υποχρεωτική εκδρομή, για τους γεροντότερους όμως μάλλον ήταν δοκιμασία. Δεύτερον, όταν ξαφνικά ξεφυτρώνουν πολλοί «ειδικοί μαϊντανοί» κάτι δεν μου κάθεται καλά. Τρίτον, οι «ουρές» του θέματος. Γίνομαι πιο συγκεκριμένος: Ο κόσμος μπορούσε να μετακινηθεί με αστικά και άλλα λεωφορεία από συγκεκριμένα σημεία, τα οποία με συνοδό!!! πήγαν σε τόπους συγκέντρωσης όπου παρέμειναν έως το τέλος την διαδικασίας και με το ίδια μέσα επέστρεψαν. Κάτι πρόσφυγες που ξεμείνανε στην περιοχή, τους πήρανε και τους κάνανε ξενάγηση στο Αρχαιολογικό Μουσείο και ο ΠΑΟΚ άνοιξε το γήπεδο, όπου οι «εφήμεροι πρόσφυγες» που προτίμησαν το στάδιο ως τόπο μεταφοράς, απόλαυσαν και σχετική ταινία με την ιστορία της ομάδας. Δεν γνωρίζω αν ο Πρόεδρος Ιβάν μοίρασε και «Σουρωτή», έτσι για διαφήμιση του προϊόντος. Και μέσα σε όλα αυτά ο κ. Περιφερειάρχης ο οποίος κάθε πέντε λεπτά έκανε ανακοίνωση ώστε να μην υπάρξει πανικός.

Βασικά να ξεκινήσουμε από το ότι πανικός και Θεσσαλονίκη είναι δύο έννοιες αντίθετες. Αν τα γεμάτα καφέ της παραλιακής με «αραχτούς» κρατώντας έναν φραπέ στο χέρι είναι εικόνα πανικού; τι να πω.

Ξέρετε στη συμπρωτεύουσα, υπάρχει πάντα το σύμπλεγμα της συμπρωτεύουσας. Ουσιαστικά δεν γίνεται τίποτα. Το κέντρο λήψης των αποφάσεων ήταν πάντα η Πρωτεύουσα, η κλοπή περιπτέρου θεωρείται σημαντικό ποινικό γεγονός παγκοσμίου ενδιαφέροντος, το πέταγμα «στρακαστρούκας» από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο στον παρακείμενο δρόμο θεωρείται ως τρομοκρατική ενέργεια, έρχονται τρεις διμοιρίες των ΜΑΤ, χαζεύουν μισή ώρα τους πιτσιρικάδες να παίζουν μπάλα στην πλατεία του Χημείου, τα μαζεύουν και φεύγουν. Δεν γίνεται τίποτα, ούτε και στην καθημερινότητα. Οι μισοί ραδιοφωνικοί σταθμοί ζούνε στον ρυθμό της «Περιφερειακής». Ξέρετε, έχουμε ένα δρόμο γύρω – γύρω από την πόλη, με δύο λωρίδες κυκλοφορίας σε κάθε ρεύμα και μια ακόμα, αλλού μισή, αλλού καθόλου. Επειδή η πόλη είναι μεγάλη, οι κάτοικοι ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο, είναι παλιά και στο κέντρο δεν μπορούν να υπάρξουν νέοι δρόμοι, δεν μπορεί να υπάρξει κάποια λύση στο κυκλοφοριακό. Συνεπώς, όλοι οδεύουν στην Περιφερειακή, με την ευχή να μην χαλάσει κάποιο αυτοκίνητο κατά τη διαδρομή τους. Φυσικά το γεγονός αυτό είναι θέμα ύψιστης τύχης και συνήθως η τεράστια διαδρομή των δέκα – δεκαπέντε χιλιομέτρων διαρκεί καμιά ώρα. Βέβαια, τη λύση θα δώσει το αναμενόμενο μετρό, αλλά επειδή τα επτά χιλιόμετρα ευθείας είναι δύσκολο να υλοποιηθούν, υφίστανται υπερκείμενα ορύγματα της σήραγγας για τα τελευταία πολλά – πολλά χρόνια. Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, κάθε τέτοια εποχή έχουμε και τους διαμαρτυρόμενους αγρότες που έρχονται με τα τρακτέρ, καμιά τριανταριά όλα κι’ όλα, κλείνουν συνήθως το δρόμο για το αεροδρόμιο, και συχνά, κάνουν και καμιά βόλτα στην Τσιμισκή. Πριν μερικές μέρες μάλιστα επισκέφτηκαν το γραφείο του Πρωθυπουργού (δεν μπορεί συμπρωτεύουσα να μην έχει γραφείο Πρωθυπουργού), βρήκαν εκεί την εκπρόσωπό του, που τους καλωσόρισε, τους ενημέρωσε ότι ο Πρωθυπουργός πιθανώς να ερχόταν την Πέμπτη (τελικά δεν ήρθε, θα έρθει κάποια Πέμπτη), πήραν τα τρακτέρ και καμαρωτοί – καμαρωτοί ξεκίνησαν από το μονοπάτι της Περιφερειακής να ξαναπάνε να κλείσουν τον κόμβο στο αεροδρόμιο. Μεγάλα γεγονότα. Μπροστά ένα περιπολικό, πίσω τα τριάντα τρακτέρ με μαύρες σημαίες και από πίσω όλα τα αυτοκίνητα της πόλης με τους οδηγούς να βρίζουν, σε μια απαράμιλλη παρέλαση.

Η πόλη μου θυμίζει τη δεύτερη σειρά πολυκατοικιών, όταν η πρώτη σειρά είναι παραθαλάσσια. Ξέρεις ότι η θάλασσα είναι εκεί, λίγα μέτρα από το παράθυρό σου, λαχταράς να την δεις, αλλά βλέπεις τελικά την μπουγάδα της γειτόνισσας. Στην ουσία ότι βλέπει και ο κάτοικος της τρίτης, ή της εκατοστής πολυκατοικίας, μετά την πρώτη σειρά.

Ξεχάσαμε την βόμβα στο Κορδελιό. Σε διαρκή ενημέρωση μάθαμε ότι όλα πήγαν καλά, ειδικοί που είχαν επαναλάβει την ίδια διαδικασία χιλιάδες φορές την απασφάλισαν, την φόρτωσαν σε ένα στρατιωτικό φορτηγό και με πομπή αντάξια αρχηγού κράτους (περιπολικό, το φορτηγό με τη βόμβα, στρατιωτικά οχήματα, περιφερειακοί τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί και αρκετοί περίεργοι) την πήγαν σε κάποιο πεδίο βολής για να την εξουδετερώσουν. Οι αρχές μας πληροφόρησαν ότι μετά τον ακριβή σχεδιασμό δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα, οι πρόσφυγες του Κυριακάτικου πρωινού γύρισαν από το γήπεδο του ΠΑΟΚ, τις αυλές των σχολείων όπου είχαν στήσει αυτοσχέδιους ποδοσφαιρικούς αγώνες, το ΕΚΑΒ ξαναγύρισε τις γριές και τους γέρους στα σπίτια τους να ησυχάσουν οι άνθρωποι και οι Σύριοι πρόσφυγες, μετά την ξενάγηση στο Μουσείο, ξαναγύρισαν στους καταυλισμούς. Οι κάτοικοι των Δυτικών συνοικιών επέστρεψαν στην καθημερινότητά τους και σύντομα είναι σίγουρο ότι το αμέσως σημαντικότερο γεγονός της χώρας μετά τη διαπραγμάτευση με τους Θεσμούς, θα έχει ξεχαστεί. Κακές γλώσσες λένε πως κάποιοι εναγωνίως ψάχνουν και για άλλες βόμβες που δεν σκάσανε.

Η πόλη είναι όμορφη για τον επισκέπτη. Με μία προσβάσιμη παραλία από τις μεγαλύτερες της Ευρώπης, με τον Βαρδάρη να καθαρίζει τον ορίζοντα και να βλέπεις απέναντι χιονισμένα τα Πιέρια όρη, όταν ο ήλιος αρχίζει να χάνεται στον ορίζοντα της θάλασσας και φωτίζονται οι ομπρέλες του Ζογγολόπουλου, είναι μια μαγεία. Τότε είναι πράγματι ερωτική η πόλη, όλοι δε οι πανεπιστημιακοί έρωτες καταλήγουν να χαζεύουν την ομορφιά της φύσης και του άνθρωπου που θα τους συντροφεύει για όλη τους τη ζωή. Μάλλον δεν δώσανε και μεγάλη σημασία για τον ελλοχεύοντα κίνδυνο της βόμβας, τη «Δαμόκλειο σπάθη», πάνω από τα κεφάλια τους ή καλύτερα, κάτω από τα πόδια τους. Η ιστορία θυμίζει μεταβατικά την ταινία «ένα βότσαλο στη λίμνη». Τελικά έκανε μερικούς ομόκεντρους κύκλους στο νερό και αυτό ηρέμησε πάλι, «τσουνάμι» δεν υπήρξε ποτέ. Η ζωή θα συνεχίσει να κυλά στους γνώριμους αργούς ρυθμούς της και ίσως η μη ύπαρξη νέων είναι και τα καλύτερα νέα. No news – Good news.



comments powered by Disqus
* Παρακαλούμε τα σχόλια να μην είναι σε greeklish. Σχόλια με υβριστικό ή προσβλητικό περιεχόμενο θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.
Θεσσαλονίκη