12/09/16 | Αρχική > Αρθρογραφία > Η Συνέντευξη του Μήνα

Λόης Λαμπριανίδης, Γενικός Γραμματέας Ιδιωτικών και Στρατηγικών Επενδύσεων

Πολιτικές συγκλίσεις, πέρα από τις λογικές της άγονης κριτικής που επικράτησαν στο παρελθόν, ζητά ο Γενικός Γραμματέας Ιδιωτικών και Στρατηγικών Επενδύσεων κ. Λόης Λαμπριανίδης, προκειμένου ο νέος Αναπτυξιακός νόμος να επιτύχει το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα.

Βάζει ψηλά τον πήχη των προσδοκιών από την εφαρμογή του, λέγοντας ότι ο Νόμος «αποτελεί κρίσιμο εργαλείο επίτευξης του αναπτυξιακού σχεδιασμού της χώρας».

Στη φάση της πλήρους ωρίμανσης ο κύριος Λαμπριανίδης εκτιμά ότι ο νόμος θα δημιουργήσει περίπου 300.000 άμεσες και έμμεσες νέες θέσεις εργασίας, από επενδύσεις που θα φθάσουν τα 22 δις ευρώ.

Ο Γενικός Γραμματέας Ιδιωτικών και Στρατηγικών Επενδύσεων επισημαίνει στο EPSILON7 πως το νέο αναπτυξιακό πρότυπο χώρας δεν μπορεί και δεν πρέπει να δημιουργηθεί στη βάση χαμηλών φορολογικών συντελεστών και χαμηλού κόστους εργασίας, αλλά με συντονισμένη προσπάθεια επανεκβιομηχάνισης της χώρας, ενδυνάμωση της εξωστρέφειας και της καινοτομίας και στήριξη του εγχώριου παραγωγικού δυναμικού.

Ε7 | Η υψηλή φορολογία είναι ένα ισχυρό αντικίνητρο για επενδύσεις. Ο νέος Αναπτυξιακός πέρα από ορισμένες φοροαπαλλαγές, κρατά σταθερό το φορολογικό συντελεστή του 29% για 10 χρόνια σε επιχειρήσεις που θα επενδύσουν πάνω από 20 εκ. ευρώ. Είναι όμως αυτό επαρκές κίνητρο όταν με βάση τα στοιχεία του ΟΟΣΑ οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα πληρώνουν και τις υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές, ενώ την ίδια ώρα σε γειτονικές χώρες οι φορολογικοί συντελεστές είναι πολύ χαμηλότεροι ;

Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι πολύ πιο σύνθετο από τους φορολογικούς συντελεστές. Η χώρα βρίσκεται μπροστά σε ένα ιδιαίτερα κρίσιμο δίλημμα πολιτικής. Το παραγωγικό μοντέλο της χώρας έφτασε στα όριά του. Εδώ και πολλά χρόνια υφίσταται μια «διπλή πίεση» δηλαδή δεν μπορεί να ανταγωνιστεί ούτε τις χώρες χαμηλού κόστους ούτε τις χώρες που παράγουν προϊόντα ποιότητας με ενσωματωμένη γνώση.

Οι κυβερνήσεις κρατούσαν μια αμφίσημη στάση. Με τα μνημόνια φαίνεται να υιοθετείται μια πολιτική μείωσης κόστους, ακριβώς προς τη λάθος κατεύθυνση καθώς:

Πρώτον δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε (ευτυχώς) τις χώρες χαμηλού κόστους διότι οι διαφορές στις αμοιβές είναι τεράστιες.

Δεύτερον δεν θέλουμε γιατί:

• Η αμοιβή εργασίας είναι αναλογικά πολύ μικρή ως προς τη συνολική αξία του προϊόντος.

• Δεν προσελκύει επενδύσεις. Οι αναπτυσσόμενες χώρες διαθέτουν το 25% παγκόσμιων αποθεμάτων εισροών ΞΑΕ ενώ συνιστούν το 70% των χωρών.

• Δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να ανταγωνιστούμε στη βάση του χαμηλού κόστους εργασίας ή/και των χαμηλών φορολογικών συντελεστών. Χρειάζονται γενναία βήματα, που θα επιτρέψουν στη χώρα να μετακινηθεί στην αλυσίδα παραγωγής της αξίας, να παράγει πιο σύνθετα προϊόντα και υπηρεσίες και να εξασφαλίσει καλύτερη θέση στο Διεθνή Καταμερισμό Εργασίας.

Στο διεθνές οικονομικό τοπίο η τελευταία εικοσαετία χαρακτηρίζεται από σημαντικές ανακατατάξεις με αποτέλεσμα έναν ταχύτατα μεταβαλλόμενο διεθνή καταμερισμό της εργασίας (ΔΚΕ). Στην καρδιά αυτού του νέου ΔΚΕ βρίσκεται η αυξανόμενη βιομηχανική παραγωγή στις χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου που αντανακλάται στην εντεινόμενη ανταγωνιστική πίεση και τις τάσεις αποβιομηχάνισης των αναπτυγμένων χωρών. Το μερίδιο των αναπτυσσόμενων χωρών επί της παγκόσμιας προστιθέμενης αξίας στην μεταποίηση αυξήθηκε από 27% το 2000 σε 50% το 2014 (UNCTADstat).

Στα πλαίσια του μεταβαλλόμενου αυτού περιβάλλοντος η ΕΕ κατέστρωσε ένα ευρύτερο πλαίσιο στρατηγικής για την επόμενη δεκαετία, γνωστό ως «Ευρώπη 2020» προτάσσοντας τρεις συμπληρωματικές προτεραιότητες:

- έξυπνη ανάπτυξη, που θα βασίζεται στη γνώση και την καινοτομία

- διατηρήσιμη ανάπτυξη που θα προωθεί πιο αποδοτική χρήση των πόρων, πιο πράσινη και πιο ανταγωνιστική οικονομία, και

- ανάπτυξη χωρίς αποκλεισμούς, με υψηλή απασχόληση, κοινωνική και εδαφική συνοχή. Παράλληλα, αναδείχθηκε η ανάγκη επανεκβιομηχάνισης της Ευρώπης, η οποία φθίνει σε σχέση με αυτή των βασικών της ανταγωνιστών, δηλαδή των ΗΠΑ και της Ν.Α. Ασίας.

Σε αυτή την κατεύθυνση, οι τρεις κεντρικοί πυλώνες του νέου αναπτυξιακού και συνάμα του αναπτυξιακού προτύπου της χώρας είναι:

α. Η σταδιακή μετατόπιση των προτεραιοτήτων από την παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών χαμηλής προστιθέμενης αξίας και χαμηλής έντασης γνώσης προς μια νέα κατεύθυνση η οποία χωρίς να αγνοεί τα συγκριτικά και ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της χώρας θα επενδύσει στην ανακάλυψη νέων πηγών αξίας και ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος και στη δόμηση νέου ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος. Τα βασικά χαρακτηριστικά της νέας αυτής κατεύθυνσης θα είναι:

• η προσπάθεια επανεκβιομηχάνισης της χώρας,

• η στροφή σε διεθνώς εμπορεύσιμες υπηρεσίες υψηλότερης προστιθέμενης αξίας.

• η αύξηση του τεχνολογικού περιεχομένου προϊόντων και υπηρεσιών, αλλά και καινοτόμων διαδικασιών.

β. Η ενδυνάμωση της εξωστρέφειας των ελληνικών επιχειρήσεων.

γ. Η στήριξη του εγχώριου παραγωγικού δυναμικού, σε αντιδιαστολή με τη μέχρι σήμερα ασκούμενη πολιτική που οδήγησε στη θεμελίωση της μεγέθυνσης της χώρας στην εισαγόμενη καταναλωτική ζήτηση.

Ε7 | Ποια χρηματοδοτικά εργαλεία προβλέπει για τις επιχειρήσεις ο νέος Αναπτυξιακός; Πώς διασφαλίζεται η όσο δυνατόν μεγαλύτερη «διασπορά» των κονδυλίων σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ώστε να αποφευχθεί το φαινόμενο παλαιότερων νόμων, όπου πολλά χρήματα κατευθύνονταν σε λίγες επιχειρήσεις που πληρούσαν τα κριτήρια;

Στους προηγούμενους νόμους ελάχιστες επιχειρήσεις απορρόφησαν σημαντικό ποσοστό των διαθέσιμων ενισχύσεων, εκ των οποίων έξι όμιλοι (πέντε στην ενέργεια και ένας στον τουρισμό), απορρόφησαν 1 δις (8,1%) των συνολικών ενισχύσεων και 95 όμιλοι 3 δις (25,4%) των συνολικών ενισχύσεων .

Αντίθετα, στον τρέχοντα νόμο τίθενται πλαφόν στα ύψη των ενισχύσεων που μπορεί να λάβουν τα μεμονωμένα επενδυτικά σχέδια (<5 εκ), αλλά και οι επιχειρήσεις και οι επιχειρηματικοί όμιλοι, με στόχο την επίτευξη διασποράς των ωφελούμενων από τις κρατικές ενισχύσεις. Θυμίζω πως στους προηγούμενους αναπτυξιακούς νόμους το 95% των υποβαλλόμενων σχεδίων δεν υπερέβαιναν τα 5 εκ.

Ο νέος νόμος «απαντά» σε συγκεκριμένα προβλήματα είτε μέσω σαφούς προτεραιοποίησης κατηγοριών επιχειρήσεων (π.χ. μικρό μέγεθος επιχειρήσεων οι οποίες δεν συνεργάζονται), ενισχύονται οι συγχωνεύσεις [επιχειρηματικές συστάδες (clusters)], ολοκληρωμένα χωρικά σχέδια, τοπικές αλυσίδες αξίας, είτε καθιερώνονται συγκεκριμένα καθεστώτα. Ο νόμος εξειδικεύεται σε επιμέρους οκτώ καθεστώτα ενίσχυσης, διαφορετικής το καθένα στόχευσης.

Επιπλέον, η ενίσχυση γίνεται πρωτίστως με φοροαπαλλαγές (45% του συνόλου των ενισχύσεων – πλησιάζουμε τον μέσο όρο της ΕΕ ο οποίος είναι 54%), καθώς μέσω αυτών ενισχύουμε πλέον και κυρίως την απόδοση και όχι όπως ίσχυε μέχρι σήμερα, την ύπαρξη δαπανών ανεξαρτήτως τελικού αποτελέσματος (95% ήταν επιχορηγήσεις).

Προκειμένου οι ενισχύσεις που παρέχονται με το κίνητρο της φοροαπαλλαγής (100%) να είναι ισοδύναμες με τις ενισχύσεις της επιχορήγησης τα ποσά των επιχορηγήσεων ορίζονται στο 70% (με βάση υπολογισμού τη σύγκριση της καθαρής παρούσας αξίας των δύο ειδών ενισχύσεων υπολογιζόμενης με προεξοφλητικό επιτόκιο, το επιτόκιο του 10ετούς ομολόγου του Ελληνικού Δημοσίου).

Επίσης, ο Νόμος χρησιμοποιεί νέα χρηματοδοτικά εργαλεία με στόχο την επίτευξη μόχλευσης των δημοσίων πιστώσεων, την ενίσχυση επενδύσεων με χρήση και μηχανισμών της αγοράς, γεγονός που επιτρέπει την επενδυτική κάλυψη τομέων της αγοράς που δύσκολα είναι προσβάσιμες μέσω των συνήθων διαδικασιών του νόμου και την επιστροφή των δημοσίων πιστώσεων σε βάθος 10ετίας Ε7 | Έχετε επανειλημμένως, ο κύριος Σταθάκης και εσείς, μιλήσει για τις πολλές «καινοτομίες» του νέου Αναπτυξιακού. Ποιες είναι και που στοχεύουν;

Ο νέος Αναπτυξιακός προβλέπει ειδικές Κατηγορίες Ενίσχυσης:

α) με βάση την επίδοση:

- εξωστρέφεια

- καινοτομία

- στις συγχωνεύσεις

- στην αύξηση απασχόλησης σε 2 κλάδους (ΤΠΕ – Αγροτοδιατροφικό σύμπλεγμα) και

- στην υψηλή προστιθέμενη αξία,

β) με βάση την περιοχή:

- μείωση πληθυσμού

- νησιωτικές, ορεινές, παραμεθόριες περιοχές - περιοχές αυξημένου μεταναστευτικού φόρτου

- οργανωμένους υποδοχείς και

- τα 9 νησιά με ιδιαίτερα αυξημένες μεταναστευτικές ροές.

Με αυτόν τον τρόπο στον νέο Αναπτυξιακό νόμο υπάρχει άμεση διασύνδεση ανάμεσα στον στόχο και στα μέτρα που υιοθετούνται για την υλοποίηση του.

Επίσης, δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη μείωση των περιφερειακών ανισοτήτων (ζήτημα που έχει βγει από την πολιτική ατζέντα τα τελευταία χρόνια) και κυρίως την υποβοήθηση της ανταγωνιστικότητας των παραμεθόριων περιοχών. Δηλαδή προωθεί τη στήριξη περιοχών με μειωμένη αναπτυξιακή δυναμική, είτε λόγω μειονεκτικών γεωγραφικών συνθηκών (ορεινές, μικρές νησιωτικές κ.λπ.), είτε λόγω συγκυριών γειτνίασης με χώρες που παρέχουν ιδιαίτερα χαμηλούς φορολογικούς, ασφαλιστικούς κ.λπ. συντελεστές, επομένως η βελτίωση της γεωγραφικής και κοινωνικής συνοχής της χώρας Άλλες τρεις σημαντικές καινοτομίες του Αναπτυξιακού είναι:

• Εισάγει διαδικασίες αξιολόγησης των συνεπειών του νόμου τόσο κατά τη διάρκεια εφαρμογής του (on going) όσο και εκ των υστέρων (ex post). Όλη η διαδικασία θα γίνεται μέσα από το πληροφοριακό σύστημα (ΠΣΚΕ).

• Απλοποιεί τις διαδικασίες με παράλληλη αύξηση διαφάνειας με στόχο την μείωση της γραφειοκρατίας, την ταχύτερη εξυπηρέτηση των επενδυτών, την πληρέστερη εξασφάλιση του δημόσιου συμφέροντος και την ανάκτηση εμπιστοσύνης της επιχειρηματικής κοινότητας στο σχεδιασμό και υλοποίηση επενδυτικής πολιτικής

• Στοχεύει στην ενθάρρυνση επενδύσεων από το εξωτερικό, για αυτό μαζί καταθέσαμε και τροπολογίες δυο νόμων:

α) για ενδοομιλικές υπηρεσίες, β) για επενδύσεις από μετανάστες για να πάρουν άδεια παραμονής. Άμεσα, θα προχωρήσουμε σε αλλαγές της νομοθεσίας για τις «Στρατηγικές Επενδύσεις».


Δείτε το πλήρες κείμενο της συνέντευξης του κ.Λαμπριανίδη στο τεύχος Σεπτεμβρίου του περιοδικού Epsilon7



comments powered by Disqus
* Παρακαλούμε τα σχόλια να μην είναι σε greeklish. Σχόλια με υβριστικό ή προσβλητικό περιεχόμενο θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.
Αναπτυξιακός νόμος, Επενδύσεις, Επιχορήγηση, Φορολογία