Εξαιτίας της αδιάκοπης και ταχείας ... παραγωγής ή αναδιατύπωσης φορολογικών διατάξεων, ανεξάρτητα από το αν επιτυγχάνονται οι εκάστοτε προσδοκώμενοι στόχοι (κυρίως εισπρακτικοί), είναι φυσικό επακόλουθο να διαπιστώνονται λάθη, παραλείψεις ή ασαφείς διατυπώσεις, με τις οποίες προκαλούνται συγχύσεις και, σε κάποιες περιπτώσεις, επιπρόσθετες φορολογικές επιβαρύνσεις σε φορολογουμένους.
Ένα μικρό δείγμα αποτελούν οι παρατιθέμενες περιπτώσεις με τις προσωπικές απόψεις του γράφοντος.
Άρθρο 9 - Υπολογισμός και καταβολή του φόρου
• Η επιβολή φόρου σε ποσοστό 10%, στην περίπτωση που ο φορολογούμενος συγκεντρώσει λιγότερες αποδείξεις από όσες αναλογούν στο δηλούμενο εισόδημά του, είτε αυτό είναι πραγματικό είτε προκύπτει από αντικειμενικές δαπάνες, αποτελεί, κατά την άποψή μας, πρόστιμο -
ποινή, που, όμως, νομοθετήθηκε ως φόρος. Δεν νοείται, και πάλι κατά την άποψή μας, επιβολή φόρου σε περιπτώσεις που δικαίως ή αδίκως συνιστούν φορολογικές παρεκκλίσεις.
Έστω και υπό την έννοια αυτήν, ότι δηλαδή η εν λόγω προσαύξηση δεν είναι ποινή αλλά φόρος, τότε σύμφωνα με την § 3 του άρθρου 74 του Κ.Φ.Ε., δεν θα μπορεί να βεβαιωθεί ποσό που δεν θα υπερβαίνει τα 27 ευρώ, αθροιστικά λαμβανόμενο για τον φορολογούμενο και τη σύζυγό του.
• Σχετικά με το αφορολόγητο ποσό των 5.000 ευρώ, θεωρούμε σκόπιμο να επισημάνουμε τα ακόλουθα:
Είναι αυτονόητο ότι, η εκάστοτε εφαρμοζόμενη φορολογική πολιτική πρέπει να είναι δομημένη σε υγιείς φορολογικούς, κοινωνικούς, πολιτικούς αλλά και εισπρακτικούς κανόνες, όπως, κυρίως, η δίκαιη κατανομή των φόρων ανάλογα με τη φοροδοτική ικανότητα των φορολογούμενων πολιτών και η αξιοποίηση των εσόδων από την είσπραξή τους, προκειμένου να καλυφθούν οι δημόσιες δαπάνες που αφορούν στη λειτουργία του Κράτους, αλλά και την παροχή, καθώς και τη βελτίωση των κοινωνικών καλύψεων και παροχών. Συμπεραίνοντας ότι η καθιέρωση ενός ελάχιστου ποσού διαβίωσης έγινε για λόγους κοινωνικής και φορολογικής δικαιοσύνης και η διατήρησή του συνιστά θέμα υψίστης οικονομικής σημασίας, ιδιαίτερα για τα πολύ χαμηλά εισοδήματα, θεωρούμε ότι, οποιαδήποτε εξάρτησή του με την πραγματοποίηση ορισμένων δαπανών και ανεξάρτητα του αν υπάρχει ή όχι η δυνατότητα αυτή, αποτελεί, κατά παρέκκλιση των μέχρι τώρα σχετικών φορολογικών διατάξεων, καινοτομία με πολλές και ποικίλες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές, ενδεχομένως, επιπτώσεις, γιατί όχι μόνο ανατρέπει τις όποιες φορολογικές ελαφρύνσεις που επί σειρά ετών έτυχαν τα φυσικά πρόσωπα, αλλά προκαλεί νέες φορολογικές ανισότητες μεταξύ τους, επιβαρύνοντας παράλληλα, και ακόμη περισσότερο, τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα.
Δείτε όλο το άρθρο του κ. Γεώργιου Ανδρ. Κεραμόντε, τ. Ορκωτού Ελεγκτή Λογιστή, στο e-magazine αυτής της εβδομάδας.